İyi insanlar, güzel insanlar, melekleşip ayrılıyorlar aramızdan bir bir.
Bazen gencecik fidan, bazen ulu bir çınar gibi…
Kim bilir, belki de sonu gelmez hayhuya, yaşanan ve yaşatılan zulümlere, her gün kulakları tırmalayan çığırtkanlıklara, buna sessiz kalan dilsiz şeytanlara daha fazla dayanamadı.
‘Örneği kendinden bir hareket’in bu hasbi mensuplarını, ‘gel seni altın harflerle yazılan bu tarihe gömelim’ desek, gömemeyeceğimiz değerde, derinlikte ve incelikte örnek insanlar…
İste kelimelerin yetersiz, cümlelerin kifayetsiz kaldığı bu yüce gönüllülerden biri daha aramızdan ayrıldı.
Bize düşen ise bu satırlarla vefa borcunu ifa etmek.
Zordur bunları dile getirmek.
Bazen tarihin sayfalarını süsleyen bu ‘yıldızları’ ve onların örnek hayatlarını yazarken, kelimeler düğümlenir bir yumruk gibi boğazda ve sinede.
Klavyenin tuşları birer çivi gibi batar, adeta kanatır iki elin parmaklarını.
Geçen yazımda, henüz hayatının baharındayken, hicret diyarı Afrika Kıtası’na önce kanat çırpan, sonra da gurbetteki toprağın bağrına Fransa’da, hakka yürüyen 27 yaşındaki muhacir Yasin Öğretmen’in hayat hikayesini sizlerle paylaşmıştım.
Güzel insanlar, o güzel atlarına binip nasıl gittilerse, güzelce ayrıldı aramızdan diğerleri gibi; Kıta Ülkesi Avustralya’nın müdavimi İbrahim Dellal Ağabeyimiz de…
Herkesin ağabeyi, çok kimsenin adeta gölgesinde gölgelendiği, büyük çınar İbrahim Dellal’ın hayat hikâyesini, bildiğim kadarıyla sizlerle paylaşacağım.
Aslında bu hayat hikâyesi, sadece Dellal’ın değil, aynı zamanda pek çok göçmeninin, dünün çaresizlerinin ve bugünün muhacirlerinin de hayatını süsleyenlerin resmidir, hüzünlü hikayesidir.
Adına yaraşır bir hayat yaşadı ve yaşattı o.
İbrahim’di, Halil’di, dosttu. Bazılarının dar zamanda sırtını dayadığı kocaman bir dağdı.

Çünkü dostuydu o, yolda kalmışların, darda kalanların.
Yolunu şaşırmışın, garibin.
Dostuydu, güzelliğin, vefanın.
Dostuydu dünün çaresizlerinin, ve dahi bugünün vefasızlarının…
Zira o, hep iyilikten, hayırdan yana, dostça ve geleceği hayal eden Halilce, İbrahimce bir hayat sürdü.
Zaten İbrahim de İbranice de hakkın, iyiliğin babası olarak dilleniyor, babacan olarak bilinmiyor muydu?

Dellal sözlüklerimizde ise; ‘ilan edici, yüksek sesle bildiren’ anlamına geliyor.
El hak, seven sevmeyen, kadr-u kıymetini bilen bilmeyen herkes ona şahitlik eder ki, iyiliğe ve fazilete dair, güzellik ve doğruluk için her ne varsa, hasta yatağındayken bile haykırdı. Yardımı, yardımlaşmayı ilan etti, nefes darlığına rağmen, çıkabildiği en yüksek sesle aynı şeyleri son kez söyledi ve öyle ayrıldı aramızdan.
Çünkü o henüz kısa donlu sevimli bir çocukken, baba ocağı, hep zorda ve darda olanlara gönül açmışlardı, aldığı bu sarsılmaz terbiyeyi ölüm yatağında de sürdürdü. Neredeyse bir asra yaklaşan ömrünün son demlerinde de elif gibi dimdik durdu. Bugün zalimlerin baskılarına maruz kalan mağdur, mazlum ve muhacirlerin masumiyetini ‘ilan etti’, ve ‘yüksek sesle’ herkesi duyarlı olmaya, yardımcı olmaya davet etmişti.
MÜBAREK BİR GÜN OLAN, CUMA GÜNÜNDE AYRILDI ARAMIZDAN
Bu, ismi ve soy ismiyle müsemma iyilik abidesi, güzel bir Cuma günü ayrıldı aramızdan.
Bereketli bir ömür, kendisinden sonra geleceklere, projektörleriyle yollar gösteren, karanlıkları aydınlatan; aksiyonerliğiyle yeni kuşaklara örneklik teşkil eden, yeni kulvarlar açan mevzun, mümtazam, mümtaz bir kişilik.
Bir gün yolu, yeryüzünü kavgadan arındırıp, barış adacıkları oluşturmaya adayan mirasçılarla buluşur İbrahim Ağabeyin.
O günden sonra, çalışmalarını daha büyük bir sanat ve emsalsiz bir incelikle ortaya koymaya başlar koca yürekli İbrahim Dellal.
O, beyaz atına binecek, sevenleri bu Pazartesi günü( yarın) onu, sevgililerin bekleme durağına bırakacaklar.

Evet, İbrahim Dellal:
Babası, Osmanlı coğrafyasının saygın bir tüccarı.
Anne cihetinden dedesi, Kıbrıs’ın son Şeyhülislamı.
Cemaliye halasının aktardıklarına göre, Anadolu’dan çıkıp gelmişler Kıbrıs’a.
Alayişli bir çocukluk, evin önünde kaynayan kazanlar.
Yolda, darda kalmışların hanesi olur evleri.
Bu ‘Halil İbrahim Sofrası’ hep açıktır, gelene gidene.
Bacası fasılasız tüten bir hamamı da vardır bu evin.
Yıl 1952.
Avustralya yolculuğu, göç. Bu arada yolculuktan 11 yıl önce, 7 yaşındayken gördüğü yakaza halindeki bir hali şöyle anlatıyor:
“1937 yılıydı. Henüz 7 yaşındaydım. Bir gün hasırın üzerinde sırtüstü yatmış, gökyüzündeki yıldızları izliyordum. Baktım gökyüzü adeta bir kapı gibi açıldı, her tarafı yemyeşil, devasa geniş bir alan açıldı ve kısa bir süre sonra kapandı. İnanılmaz büyülenmiş ve etkilemişti beni. Adeta cennet gibi…Camiler gibi farklı mekanlar vardı. Durumu nineme söyledim, o da ‘hayır ola inşallah’ dedi. Sonra aradan yıllar geçti, Avustralya’ya geldiğimde, yaklaşık 11 yıl önce gördüğüm manzaranın aynısıyla karşılaşmıştım. O yeşil manzara ve Avustralya’daki yemyeşil alanlar ve mekanlar…”









