ENES CANSEVER-HAFTANIN YORUMU
Hizmet Hareketi, Türkiye’dekilerin engellemelerine rağmen
dünyanın dört bir tarafında dünya barışı adına elinden
gelen çabayı sürdürmeye devam ediyor. Barış içinde huzuru
soluklayan, diğerini olduğu konumda kabul edip birbirlerine hoşgörü ile
bakan, aralarında barışı tesis etmiş toplumlar meydana getirme adına
hizmetler sürüyor.
Şu bir gerçek: Kimse kimseyi bitiremez, kimse ötekini
yeryüzünden silemez. Eşi görülmemiş bir fedakarlıkla başlayan bir sevdayı,
bütünüyle bitireceğini söyleyenler kin ve garaz ile
hareket edenlerdir. Böyle davrananlar da asla muvaffak olamazlar. Bu utanç, ‘bunlara su
bile yok’ ‘artık olimpiyat molimpiyat yok’, diyen(ler)e, mahşere
kadar yeter.
Evet…
Birilerinin “Artık
yapamayacaklar, yaptırmayacağım” diye karşı çıktığı Türkçe
Olimpiyatları son üç yıldır Türkiye’de yapılamıyor.
Zaten uluslararası bir faaliyet olan Türkçe
Olimpiyatları, diğer ülkelerde adını “Uluslararası Dil Festivali”ne
dönüştürerek, Türkiye’de engellendiğinden beri,
başka ülkelerde sahneleniyor.
Dil Festivali 14 Mayıs Pazar günü, bütün dünyada ‘Anneler Günü’ olarak kabul edilen bir zamanda Avustralya’nın önemli şehri
Melbourne’de yapıldı. Şehrin en büyük salonu Convention & Exhibition Centre, yine dolup taştı. Tıpkı geçen yıl,
dünyanın önemli sembollerinden biri olan,
Sydney Opera House’da olduğu gibi…
Sevgi
çocukları, dünyaya bir kez daha barış türkülerini terennüm ettiler. Bu barış
dolu duruş, çok da yakışıyordu. Öyle ya, bundan bir asır önce savaştan barış
çıkaran Anzak’lar gibi…Geçmişin geçmişe emanet edildiği, barışın konuşulduğu
günler, Anzak günleri…
Ve
pek tabiî ölümü, öldürmenin kutsanmadığı, yaşatmanın hayatı herkese güzel
kılmanın konuşulduğu günler. Ölüm kıtalar dolaşırken, inadına barış şarkıları
söylemek… Tüm renkleri bir araya getirmek, bir olmanın, bütün olmanın
türküsünü söylemek, her yanda, her bucakta…
Salonu dolduranların yüzde 70’e yakını Türklerin dışındaki
milletlerden oluşuyordu. Adeta, Türklerin baskıyla engellemesine
karşılık onların yerini diğer milletler almıştı. Aslında
Türkiye’de hizmet Hareketine yönelik ‘soykırım’ benzeri hukuksuzluklar
sürerken, on binlerce masum kanun dışı uygulamalarla, cezaevlerine
tıkılırken, analar bebeleriyle birlikte demir parmaklıklar arkasında hayatta
kalma mücadelesi verirken böyle bir dil festivalinin yapılıp
yapılmaması konusu, epeyce düşünülmüş olmalı. Çünkü böyle
bir düşünce atmosferinde “Yapılmalı, hizmetler aksamadan sürmeli”
diyenler de haklıydı, “Bunca acı ve ızdırap yaşanırken bu
faaliyetlere bir müddet ara verilmeli” diyenler de …
Her ne kadar salon dolu olsa da eskisi kadar bir coşku ve
neşeden söz edilemezdi. Çünkü insanlar kardeşleri
acı ve ızdırap çekerken, gülemiyorlar, hüzünlerini
gizleyemiyorlardı. Diğer taraftan da her şeye rağmen, hayat devam ederken
hizmet de devam etmeliydi.
Geçmiş yıllarda salon ve stadyumları dolup taşıran yüzbinlerin
neşesi beklenemezdi. Melbourne’deki salonda, yaklaşık 3 bin kişinin tablosu,
neşe ile hüznü adeta birbirine kenetlemişti. Neşeli gibi gözükenler, için için
hüzün doluydu, hüzünlü olan gönüller ise; bu sevdanın devam ettirildiğinin
neşesini belki yudumluyordu.Ve siz uzaktasınız, eş dostunuz Anadolu
topraklarında, kardeşleriniz, hissiz mi hissiz insanlarla muhatap, her doğan
günü karabasanlarla karşılıyorlar. Belki de tüm bu kararmışlık ve
karanlıklarımıza bir nebze de olsa ışık oluyor, Dil ve Kültür
Festivali’nin taze çiçekleri…
Dil
ve Kültür Festivali programında, her rengin kaynaştığı şöleni Melbourne’de seyrettik… Seyrederken
de 1990’lardan 2006’lara, oradan da günümüze kadar, bu tablonun emektarlarına
ve sahnenin arkasındaki kahramanlara teşekkür etmek için, sahneye arzu endam
etmek için bir zamanlar sıraya girenlerin, günümüzde, eli öpülesi
öğretmenlere yaptığı/yaptırdığı her türlü insanlık dışı zalimlikler, bir sinema
şeridi gibi gözlerimizin önünden geçiverdi.
Ama
zaman en büyük ilaç. Dün dost gibi görünenlerin gerçek yüzünü tüm dünya, hem
içte hem de dışta bu vesileyle görmüş oluyor. Ne zaman bir
uluslararası faaliyet planlansa mutlaka vatandaşına düşmanlık yapmayı bir
“ilke” haline getirmiş Türk diplomasisi, harekete geçip katılımcılara
“sakın ha katılmayın, gitmeyin, izlemeyin” cümleleri içeren mektuplar
yazıyor ‘diplomatik girişimler’ başlatılıyor. Bu hal artık Türkiye’nin
yıllardan beri sürdüre geldiği “Türk tipi” bir diplomasi dili… Bu defa
da öyle oldu. Türkiye’nin Başkonsolosu da, katılımcıları mektupla
uyardı.









