– AHMET KURUCAN
63 ülke 312 dernek üyeymiş.
42 ülkeden 65 kişilik bir heyet ziyaret etmiş Diyanet İşleri Başkanı’nı.
15 Temmuz mel’un darbe girişiminden dolayı geçmiş olsun ziyareti imiş bu.
Bir konuşma yapmış Mehmet Görmez heyete.
Konuşmada katıldığım nokta şu; milletin imkânları ile devlet kademelerinde bir yere gelip sonra o imkânları devleti ele geçirmek uğruna kullanma.
F 16 uçakları ile meclisi bombalama.
Halkın üzerine tank sürme.
Yüzlerce masum insanın ölümüne sebebiyet verme.
İster planlayıcı, ister katılımcı, ister teşvik edici, isterse önleme imkânına sahip olduğu halde önlememe, hangi pozisyonda olursa olsun bu süreçte yer alan herkese lanet olsun.
Katılmadığım nokta ise; an itibariyle darbenin kendisine ihale edildiği, planlayıcısı, uygulayıcısı, teşvik edicisi olarak ilan edilen ve tırnak içinde “FETÖ” diye adlandırdıkları CEMAATE yönelik tespitleri
Ben hayır demiyorum.
Çünkü bilmiyorum.
Örgüt nitelendirmesi içinde yerini alan kişilerin bu darbedeki gerçek rollerini bilmiyorum.
Onun için her şeyin arka planı ile resm ve neşr edileceği ahirette bunları göreceğimizi söyledim bir önceki yazımda ve ahiret şenlikli olacak dedim.
Bununla beraber devletin kamuoyuna anlattığı şeylerin onda biri bile doğru olsa yazıklar olsun diyorum.
Fakat darbe sonrası sayıları yüz binleri bulan masum insanların işten el çektirilmeleri, göz altına alınmaları, tutuklanmaları, mallarına el konulmasının izahını yapamıyorum.
Darbe öncesi, esnası ve sonrasında hala cevaplanamayan soruların cevabını tam net olarak almadan da sanırım bu izahı yapamayacağız.
Ben Başkan’ın konuşmasına geri döneyim.
Başkan masumiyet karinesini bir kenara bırakıp yapılan darbe ihalesinin doğruluğuna bir bütün halinde inanarak düne kadar kendisinin de Hizmet dediği yapıda yer alan çocukların dört özelliğini kaybettiklerini söylüyor.
Ben kendime bakan vechesiyle buna cevap vermek istiyorum.
Alındım mı?
Evet, itiraf edeyim alındım.
Hatta şahsıma karşı yapılmış hakaret olarak kabul ettim.
Zaten cevap verme isteğim de bundan kaynaklanıyor.
Diyor ki Başkan:
“Birincisi, aklını, ruhunu ve kalbini başkasına kiralayacak kadar bir beyin yıkanmasına girdikleri için kişilik ve şahsiyetlerini kaybetmişlerdir.”
1976 yılında lise talebesi iken tanıdım cemaati.
Tam 40 yıl olmuş.
Bu 40 yıl içinde ne aklımı, ne ruhumu, ne de kalbimi hiç kimseye ne kiraladım, ne de sattım.
Kendi kişilik özelliklerimi hep ama hep korudum.
Şahsiyetimi hiç kaybetmedim.
Aklıma, kalbime, ruhuma yatmayan şeylere evet demedim.
Bana rağmen çeşitli uygulamalar olmamış mıdır?
El-cevap: Olmuştur.
Bunların bazılarına ben de istişarede esas olan çoğunluğun kararıdır deyip istemesem de uymuşumdur.
Ama bu benim kişiliğimi, şahsiyetimi, karakterimi terk ettiğim anlamına gelmez.
Devam edelim:
“İkincisi, aile bağlarını kaybetmişlerdir. Anne baba sevgisi saygısı, dost, kardeş ve akraba sevgisi ve duygusunu kaybetmişler, kendi içine girdikleri yapıyı aile bağlarına tercih etmişlerdir.”
Hayır; aile bağlarını kaybetmedim.
Anne-baba saygısını, eş-dost-kardeş-akraba sevgisini terk etmedim.
Açıkça ifade edeyim; bu konuda hiç bir telkin de almadım.
Ama bazı uygulamaların seslendirilmese de bu neticeye beni sürüklediği zamanlar da oldu.
En basitinden yaz tatillerinde ailemle daha çok vakit geçirmek istememe rağmen önümüze konan programlar nedeniyle 3 ay yerine 1 ay ile yetindiğim zamanlar oldu.
Kabul ettiğim zamanlar oldu kendi irademle.
Zaman zaman da itiraz ettim ama.
Dedemin-ninemin, anne ve babamın istekleri bu itirazlarımda başat rol oynadı.
Benim memleket sevgim söz konusu isteklere yeter dedirtti ve ben her ne bahasına olursa olsun dedim kendi bildiğimi yaptım.
Herkes benim gibi özgün düşüncesiyle ve cesurca hareket edememiş olabilir. Böyle vakalar duysam hayır demem, yalandır, iftiradır demem.
Fakat ben Başkan’ın ifade ettiği tarzda şahsiyetimi ve kimliğimi kaybedecek ölçüde ailesi ile bağlarını koparan birisi hiç olmadım.








