1979’un sarışın bir sonbaharı…
Yeni tayin olduğum Antalya’ya Kepez Tepesi’nden bakıyorum.
Göklere başını uzatmış Toroslar, uçsuz bucaksız Akdeniz muhteşem görünüyor. Portakal bahçeleri, olanca kokularını üzerine boca ederek deniz kenarında gezintiye çıkmış taze ve soylu bir güzele çevirmiş şehri.
Akdeniz kımıl kımıl…
Sonbahar güneşinin altında elimde küçük bir çanta ile yorgun argın Ticaret Odası Sokağı’na doğru yürüyorum.
Bir dükkânın tabelasına mıhlanıyor gözlerim…
“Libas”
Sıra sıra dizilmiş takım elbiseler, gömlekler, kravatlar, tişörtler…
Tezgâhın arkasında otuzunda bir genç duruyor.
Alnına dökülen dalgalı kumral saçların harelediği gözler, karanlık gecede gür bir ormanın derinliklerinde yanan bir çift ışığı andırıyor.
Köyün içtenliği ile şehrin zarafetinin harmanlandığı tatlı bir tebessümle; “Hoş geldiniz!” diyor. “Ben Hasan, Hasan Yılmaz, kısaca ‘Libas’ derler.”
O anda “Antalya’da güzel günler yaşayacaksın!” diyor kalbim.
Daha ilk akşam, kar-kış demeden kan-ter içinde koşturan, daima gül yetiştirme sevdası ile bin hare gül veren Akdeniz küheylanlarının arasında buluyorum kendimi.
Tam on yıl sürecek olan Akdeniz’in güzel günleri o gece başlıyor.
1989 yazında ışığın doğduğu şehir çağırıyor beni.
Mavi rüyalar şehri Antalya’dan ayrılıyorum.
Ayrılıyorum ama ben Antalya’dan ve onun güzel insanlarından kopamıyorum. Sık sık görüşsek de bunlar tadımlık sohbetlerden öte gitmiyor.
Nihayet, tam otuz yıl sonra, gurbet diyarlarında birkaç kadim dostla birlikte bir gurbet akşamında Hasan Ağabey’in hatıralarına misafir oluyoruz.
Alnına dökülen o sümbül saçların yerinde yeller esse de yüzünde yine o aynı tebessüm.
Kundaktaki Ammarlar, Hansa’lar, Sümeyyeler büyümüşler. Çoluk çocuğa karışmışlar. Bu süreçte her biri bir yere savrulmuşlar.
Necati Mert, “Sizi biraz daha yakından tanıyabilir miyiz Hasan Ağabey?” diyor.
Gülüyor.
“Antalya merkeze bağlı Çakırlar Köyü’ndenim.” diye başlıyor anlatmaya.
‘‘Torosların eteklerindeki bu şirin köy, çocukluğumda portakal bahçeleri ile kuşatılmış haldeydi. Şimdi o portakal bahçelerine binalar yapıldı.
Geceleri konu-komşuya çıra ile giderdik. Evlerimiz gaz lambaları ile aydınlanırdı.
1960 ların köy hayatı işte…
Şehirden elbise ve ayakkabıdan başka bir şey alınmazdı. Şehir ekmeği çok lükstü.
Ailemin tamamı dindardı.
Annem kuşluk ve evvabin namazlarını aksatmazdı. Babam köyün en uslu insanıydı.
Abilerim de temiz insanlardı.
Ama ben çok haşarı bir çocuktum. Komşuların kiremitlerini kırar, camlarını taşlardım. Mahalleli babama olan saygısından dolayı bir şey demezdi ama köylü de babam da benden bıkmıştı.
Bir gün komşunun çocuğunu kovalarken babam kolumdan yakaladı.
‘Oğlum ne yapacağım ben seni?’dedi.
İmam-hatip lisesinde okuyan amcamın oğlu da oradaydı.
‘Bunu sizin okula versek?’ dedi babam.
‘Çok iyi olur.’ dedi amcamın oğlu.
İmam-hatip okuluna başladım.
İkinci sınıfta okurken babam hastalandı.
Hastane odasında babamla baş başa kaldığımız bir gün
‘Oğlum ben öleceğim. Arkamdan Kur’an oku.’ dedi.
Odanın içinde buz gibi bir rüzgâr esti geçti. İçimde koca bir dal kırıldı.
O an babamın solan gözlerindeki şefkati gördüm.
Doktorlar son günlerini evinde geçirsin diyerek taburcu ettiler babamı.
Hasta yatağında, ‘Sen okuluna git oğlum, ben iyiyim.’ dedi babam.
Üç gün sonra babamın kötüleştiği haberi geldi.
Konyaaltı’ndan köyümüze üç kilometre yolu koşarak gittim. Babama koşmakta çok geç kalmıştım.
Herkes babamın öldüğüne inanıyordu ama bir ben inanamıyordum.
Yaramazlıklarım okulda da devam etti. Öğretmenler ve okul idaresi benden bıktı.
Okulda güzel giyiniyordum.
Öğrenciler beni öğretmen zannediyordu.
Bir gün okulumuza Avni İlhan adında genç bir öğretmen geldi.
Hal ve hareketleri çok etkiledi beni. Sanki bizden biri gibiydi. Öğretmenden ziyade bir arkadaş gibiydi.
‘Hasan arkadaşım bunu bir anlatsa.’ derdi.
Sabahları mütalaa koydu.
O iki sene çok iyi oldu. O, İzmir Yüksek İslam’a öğretim üyesi olarak gidince ben eski günlere geri döndüm.
Futbola çok meraklıydım.
Top sesine bayılıyordum.
İmam-hatip lisesinden mezun olduktan sonra Antalyasporda top koşturmaya başladım.
Derken askerlik geldi.
Askerliği hiç sevmedim.
Acemi birliğinden sonra beni, Ankara’ya Cumhurbaşkanlığı muhafız alayı futbol takımına istediler.
Orada hastalandım. Doktor ‘Futbolu bırak.’ dedi.
‘Futbolu bırakırsam ölürüm.’ dedim.
‘Bırakmazsan zaten öleceksin.’ dedi. ‘Sarılık olmuşsun, sarılık siroza çevirir.’
Çok korktum. Babamı da sirozdan kaybetmiştim.
Derinlere, çok derinlere, kör kuyulara düştüm birden. Ruhum bir aydınlık aradı.
Mehmet Ocak adında bir asker arkadaşım vardı.
Bir gün bana gizlice bir kitap uzattı.
Kapağında, ‘Gençlik Rehberi, Said Nursi’ yazıyordu.
Sayfaları çevirdim.
‘Ey maraza müptela hasta! Hastalık bazılarına bir ihsan-ı İlahîdir, bir hediye-i Rahmanîdir.’
‘Yahu bu adam bu yazıyı bana yazmış.’ dedim.
‘Gençlik hiç şüphe yok ki gidecek. Yaz güze ve kışa yer vermesi ve gündüz akşama ve geceye değişmesi kat’iyetinde, gençlik dahî ihtiyarlığa ve ölüme değişecek.
Bu dünya ebedî kalmak için yaratılmış bir menzil değildir. Ancak Cenab-ı Hakk’ın ebedî ve sermedî olan ‘Dâr-üs selâm’ menziline davetlisi olan mahlukatın içtimaları için bir han ve bir bekleme salonudur.’
Kelimeler bir kırbaç gibi iniyordu başıma.
Bütün bir köyün, yedi yıllık imam-hatip okulunun, futbol hayatımın bana yapamadığını bir cümle yapmıştı. İçimde volkanik bir hareketlilik başladı. Dağdan kopan taşlar, kayalar gibi bir şeyler kopmaya başladı. Uzaklarda çok uzaklarda küçük bir ışık hüzmesi göründü.
İçiyor gibi okuyordum. Okudukça, içtikçe içimde geçmişe ait ne varsa akıp gidiyordu.
Bir gün Bayram Yüksel Ağabey garnizona Mehmet Ocak’ı ziyarete geldi.
‘Hasan kardeş, Hasan kardeş!’ diye sarıldı bana.
Ertesi hafta Mehmet Ocak’la Bayram Ağabey’i ziyarete gittik.
