ENES CANSEVER-HAFTANIN YORUMU
Nasıl kurarsanız kurun
cümleleri, tepki ve iç acınızı ifade gayretleri yetersiz kalacaktır böylesi bir
dramı anlatmaya. Kifayetsiz kalır sözler,
içinizde kalır bir açıdan her şey.
Anlatıyor gibi görünürsünüz
ama resmetmeye çalıştığınız yarım kalmıştır.
…Şüphesiz hicret edenlerin,
yurtlarından çıkarılanların, benim yolumda kendilerine eziyet edilenlerin,
çarpışanların ve öldürülenlerin kötülüklerini örtecek ve kendilerini altından ırmaklar
akan cennetlere sokacağım. Bu Allah katından bir karşılıktır. Karşılığın en
güzel olanı Allah katındadır.” (Ali İmran, 3/195)
En karanlık dönemde, kapkara
bir çağda adeta yaşıyoruz.
İçinde
bulunduğumuz çağ, karanlılıkları ve zorbaları düşünülürse Ceziretülarab’ın
(Arap yarım adasının) zifiri karanlıklarını hatırlatıyor.
Cahiliye dönemi
yani…
Orta yerde bir
cemaat var, ısıracak dişi yok.
Arkasında devlet
gücü, güç kullanacak hiçbir imkânı yok.
Böylesi yoklarla
kuşatılmış bir cemaati, bu modern çağda böylesine bir zulmün arenasına terk
etmek, emsali görülmemiş bir gaddarlıktır.
Düşünün bir
öğretmen anne, baba ve sevgili yavruları, zalimden kaçıyor, kaçarken soğuk ve
kara sularda evlatlarıyla can veriyorlar.
Boğuluyor hem de
zalimden kaçarken…
Efendimizin
şahadet müjdesine mazlumiyetlerini ilave ederseniz, bir teselli penceresi
açılabilir bir açıdan.
Bu coğrafyanın kaderi mi
mazlumiyet?
Yaşanan zalimlikleri sembolize
eden hadiselerden ne ilki ne de sonuncusu gibi.
Nasıl Aylan bebek, Suriye’de
yaşananları resmediyorsa, bu olay da Anadolu coğrafyasında 21.asırda yaşanan
mezalimi, soykırımı anlatan önemli bir hadisedir.
Unutulamayacak bir dramdır.
Haber şöyle düştü internet
ortamına:
“Türkiye’de Hizmet Hareketi’ne yönelik zulümden
kaçan ailenin bindiği tekne Ege’de battı. Ailenin 3 çocuğuna ait cesetler
Yunanistan’ın Midilli Adası sahiline vurdu. Üzücü ve kahredici olayda anne ve 3
çocuk, ruhunun ufkuna yürüdüler.”
Heyhat ki, bu kara hem de kap
kara haberi yazacak ve nakledecek, televizyon kanalı da gazete de yok memleket
sathında…
Medyanın merkezi, çifte
maymunu oynayanlarla dolu.
Ege’nin karanlık suyunda yiten
üç can:
Baba Hüseyin Maden…
Anne Nur…
Evlatları; Nadire…
Bahar ve Feridun…
Esad’dan
kaçarken Can veren Kobanili Aylan Kürdi,
Evin avlusunda
oynarken kurşunlara hedef olan Cizreli minik Cemile,
Günlerce cesedi
sokak ortasında kalan Kürt annelerinden, Taybet Anne.
Bozulmasın diye
cesetleri buz dolaplarında saklanan Kürt çocukları, yaslı anneleri…
Aylanlar,
Cemileler, Nadireler, Baharlar, Feridunlar…
Zulmün kol
gezdiği coğrafyaların, ömrüne doyamayan evlatları ve onların gözü yaşı
anneleri…
Mazlumun dini,
mezhebi, etnisitesi ve mensubiyeti sorulmaz, sorulmamalı da…
Zira güzel
dinimiz İslam, ırkçılığın
her türlüsünü lanetlemiş, ayaklar altına almıştır.
Ezidisi,
Süryanisi, Hristiyanı, Kürdü, Hizmet mensubu…
Zalim
zulmederken renge, desene bakmıyor…
O, hayhuyunda,
zulmünün karanlık kollarında esir adeta…
Her gün yeni bir
entrika ve zulmün yeni boyutları…
HZ.ÖMER’İN
NUŞİREVAN’A MESAJI
Dicle Nehri’nin kenarında, bir
kurt kuzuyu kaparsa, Allah’ın adaleti gelir onu Ömer’den sorar” diyen koca
halifenin hassasiyetini anlatan bir hadiseyle yazımı tamamlayayım:
Halife Hz. Ömer döneminde, Şam Valisi Sad
b. Ebi Vakkas (r.a.) Şam’daki bir camiyi genişletmek ister.
Caminin etrafındaki arsaları
kamulaştırır.
Herkes arsasının bedelini
alır, ancak Şamlı Yahudi, camiye bitişik arsasını satmak istemez.
Değerin üstünde fiyat verilse
de rıza göstermez.
Bunun üzerine vali, bedelini
ödeyerek, arsaya el koyar.
Yahudi, komşusu olan
Müslüman’a derdini anlatarak; ‘Bana zulmedildi’ der. Müslümansa, Medine’ye
gitmesini ve derdini halifeye anlatmasını
tavsiye eder.
Arsa sahibi, Medine’nin yolunu
tutar.
Yorucu yolculuktan sonra
nihayet Medine’ye ulaşır.









