Dünyâ bir imtihan salonudur. Akıl ve irâde sâhibi her insan, bu imtihandan geçmek mecburiyetindedir. Sorular bilinmez, cevaplar öğrenilmez ise, başarmak ve kazanmak kolay olmayacaktır.
İmtihan salonu olan bu dünya, patlaması muhtemel bir yanardağ gibi içten içe kaynıyor, kuvvetli zayıfı eziyor, zâlim keyfine, rahatına bakıyor; mazlum ise hayâtın ağır şartları altında ızdırap ve sıkıntı içinde kıvranıyor.
Nice menfaat ve ihânet şebekeleri, münâfık, fâsık ve fâcirler tarafından hak ve hukuk dinlenmeyip çiğnenmekte, insanî değerler alt üst edilmekte, dînî değerler de alay konusu yapılmaktadır.
Allah korkusu, fazîlet hissi kalmamış, âhiret endişesi unutulmuş; dolayısıyla, şefkat ve merhamet duygusu da ölmüştür. İnsanî duygular çoktan erozyona uğramış; inanma, düşünme, adanmışlık, ilim ve irfan yoluyla neslimize hizmet etme ayıplanır hal almıştır.
Bu tür insanlar, serâzat yaşamalarına ve menfaatlerine engel olunur endişesiyle, kendi savundukları insan haklarına, hür düşünce ve demokrasiye bile isyan eder hale gelmişlerdir.
Milletin birbiriyle hiçbir derdi yokken, bu zavallılar habbeyi kubbe yaparak ortalığı fesada, yangına vermekte ve bulanık hâle getirdikleri suda balık avlamaya çalışmaktadırlar.
Asırlar var ki, bu milletin maddî- mânevî dinamiklerini yıkmak, yakmak ve yok etmek için, yoluna her türlü tuzaklar kurulmuş, kalb ve ruh dünyâsına dinamitler atılmıştır. Bu tahribat ve yangının netîcesi olarak insanlık kimliğini kaybetmiş, ilim, îman ve ahlâktan mahrum kalmıştır.
Bu mahrûmiyetlerle nesil, arzularının esîri, şehvet ve şöhretin kölesi haline getirilmiştir. Hâyâ duygusu hayal olmuş, sevgi ve muhabbetin yerini kin ve nefret almıştır. Büyükler, husûsiyle anne babalar hürmet ve saygıdan mahrum kalmış, küçükler bilhassa çocuklar şefkat ve sevgiye susamışlardır. Mal, can ve nâmus emniyeti tehlikeye girmiş, âile ve toplum ahlâkî bozulmaya zorlanmış, bunun neticesi güven ve îtimad sarsılmıştır.
Yıllar değil, asırlar diyeceğimiz bir zamanda yapılan ve hâlâ devam eden, insanımızı ağlatan ve inleten bu korkunç tahribâtı zor ve ağır da olsa, hasbî ve fedâkâr ruhlar tâmir edecektir.
Atıldıkları kuyuda ölümünü bekleyenlerin kurtulmaları için, hasbî ve fedâkârların kendilerini fedâ etme pahasına, üst üste merdiven basamağı oluşturup hayattan ümidini kesenlerin imdâdına yetişmeleri gibi; sefâlete atılmış, küfür ve dalâlet kuyusuna hapsedilmiş, atıldıkları yerin çıkışının dışında kurtuluş arayan, medet bekleyen ve çırpındıkça daha çok batan insanlığın kurtarılması gerekmektedir. Bu ise ancak; -adanmışların fedâkârlıklarıyla- kaybettikleri değerlerini yeniden elde etmeleriyle mümkün olacaktır.
Milletin en güçlü altyapısı olan âile ve onun fertleri, her türlü tehlikelere ve fikir akımlarına karşı duyarlı ve müteyakkız hâle getirilmelidir. Medyanın, sokağın, bozuk eğitimin tahribâtına karşı koruma çâreleri üretilmelidir. Kendi millî ve dînî kaynaklarından beslenmeleri temin edilmelidir. O zaman, başkalarının dalâleti ve sapık ideolojileri nesle zarar veremeyecektir.
Bütün güzelliklerin kaynağı olan Kur’an-ı Kerim ve Sünnet-i Seniyye rehberliğinde; neslin kalbine, kafasına, rûhuna sahip çıkılmaz, îman ve güzel ahlâkla gönülleri süslenmez, helâl lokma ile bedenleri beslenmez, kafaları ilimle doldurulmaz, şefkat ve merhametle, tatlı dil ve güler yüzle karşılanıp ilgi gösterilmez ise, maddî hayâtı ne kadar tatlı ve güzel olursa olsun, neticesi acı olacaktır.
