‘Ferrari egzozu takılmış Murat 124’ Soner Yalçın’ı böyle tanımlıyorum. Aynı benzetmeyi Türk devleti ya da toplumunu anlatırken de kullanabiliriz.
Siyasetçiler için dile getirilen süt ve kaymak metaforunu gazetecilere de uyarlayabiliriz. Gazeteciler yaşadıkları toplum ve çağın aynası ve bir anlamda da çocuğu. Komplocu, derinliksiz ve daha önemlisi çalmayı başarı olarak gören çağı ve toplumu yansıtan bir ayna o.
Her ne kadar Uğur Mumcu ve Abdi İpekçi’ye öykünse de Doğu Perinçek familyasının bir ferdi. Merkez medyaya açıldığı günlerde kullandığı Uğur İpekçi müstearı güneşte kabaran boya gibi kaportanın gerçek yüzünü gizleyemedi. Kavgalı boşanmaları, Perinçek’le birbirlerine saydırmaları ve mahkemeye verecek kadar ileri gitmelerinin muvazaalı olduğunu düşünenlerdenim. Aydınlık Grubunda devam etseydi yazdığı -belki de sadece adını yazdığı- kitaplar ne para ne de ün getirirdi.
Kitaplarının adlarından hareketle Yalçın’ı ‘komploların efendisi’ ya da ‘Bay Komplo’ olarak ananlar çok. Yüzeysel ve yanlış bilgilerden hareketle öyle sonuçlara ulaşıyorki kahvehane filozoflarıyla yarışabilir. Önce karar verip tez kuruyor; ardından bunu ispatlayacak bilgileri toplamaya başlıyor. Eksik kalan parçaları, ulaşabildiği bilgi kırıntılarını yorumla ters yüz ederek tamamlıyor. Ya da üstadı ‘fabrikatör’ gibi bizzat üretiyor. Üstadından farkı, kurgularını cafcaflı ambalajda sunabilmesi.
Aydınlık familyasını, merdivenaltı komplocularından ayıran şey devlet içinde birilerinin tetikçisi olmaları. Böylece yazdıklarıyla sadece para ve ün kazanmakla kalmıyorlar. Sözcülüğünü üstlendikleri kurguların somut ve çoğunlukla acı sonuçları oluyor. Yakın zamanda iki önemli örnek yaşandı. İlki gazeteci ve siyasetçi Enis Berberoğlu’nun başına gelenler. Hürriyet Gazetesine yayın yönetmeni olduktan sonra Yalçın’ın aforizmalarını sergilediği ve tam sayfa yayınlanan köşeyi kapatan Berberoğlu, bedelini ağır ödedi. Milletvekili olmasına rağmen aylarca hapis yattı.
Cumhuriyet Gazetesi’nde yayınlanan ve Suriye’deki cihatçılara silah gönderildiğini belirten MİT tırları haberi dava konusu oldu. Yayın yönetmeni Can Dündar ve Ankara Temsilcisi Erdem Gül 92 gün tutuklu kaldıktan sonra Anayasa Mahkemesi kararıyla serbest bırakıldı. Aynı haberi aynı cümlelerle haftalar önce manşete çeken Aydınlık’a yaptırım uygulanmadığını hatırlattıktan sonra devam edelim.
Dava, iki gazeteci üzerinden sürerken Soner Yalçın, bilgileri Dündar’a Berberoğlu’nun verdiğini ima eden bir yazı yazdı. Her zamanki gibi sadece ‘ima’ idi ama Berberoğlu’nun annesinin kızlık soyadı dışında her şey vardı neredeyse.
Şunları yazmıştı: “Solcu milletvekili” basın toplantısı düzenleyip gerçekleri kamuoyuna anlatacakken, görüntüleri neden sadece Can Dündar’a verdi? Amacı, Batı’da tanınan Can Dündar’ı hapse attırarak cezaevindeki Cemaatçi gazeteciler konusunu dünyaya duyurmak mıydı? Bu sorunun yanıtı için, bu yüreksiz “solcu milletvekilinin” ortaya çıkıp görüntüleri kimden aldığını açıklaması gerekmiyor mu?”
Soner Yalçın’ı duruşmaya davet eden Berberoğlu,”Öyle köşesinde oturup muhbirlik yapmasın. Sallamasın. Gelsin hakim karşısında iddialarını savunsun” resti çekti. Berberoğlu, savcının kendisine Soner Yalçın’ın yazısını okuduğunu söyleyerek “Yaptığının muhbirlik olduğu ifade ettim ve tanık olarak dinlenmesini talep ettim” diye meydan okudu. Yalçın ise her zamanki gibi ‘Berberoğlu’nun cemaatin Hürriyet imamı olduğunu yazmadığını’ anlattı mahkemede.
İki örnekte de Soner Yalçın klasiği görüyoruz. Kafasını ‘ima’ kumuna sokarak zoru gördüğünde kurtulmaya çalışıyor. İdam edilen Başbakan Adnan Menderes’in eşcinsel olduğunu öne sürdüğünde de tepkiler üzerine, ‘ben yazmadım, bu sonucu siz çıkarıyorsunuz’ savunmasına sığınmıştı. İspiyonculuk yaparken bile komplo sosunu eksik etmiyor. Berberoğlu, MİT tırları bilgisini kamuoyu ile doğrudan paylaşmak yerine Dündar’a vererek tutuklanmasını sağlamış ve tutuklu cemaatçi gazetecilerin dünya gündemine taşınmasını hedeflemiş!









