Samanyoluhaber.com yazarlarından Harun Tokak bu haftaki yazısında muhterem Fethullah Gülen Hocaefendi’nin vefatı sebebiyle yaşadığı üzüntüyü, Peygamber efendimizin vefatından sonra yaşanan ve yürek burkan bir örnekle anlattı: ‘Nasıl dayandı yüreğiniz...
Geride muhteşem bir hayat bırakarak aramızdan ayrılan muhterem Hocamızın cenaze merasiminde bulunamadım.
Pasaportum ve vizem yoktu.
Onun için tabutuna omuz veremedim. Son görevimi yapamadım.
Kabrine bir avuç toprak bile atamadım.
Sevenlerinin toprak atmak için canhıraşne gayretlerine şahit oldum.
Kürekler elden ele dolaştı. Avuçlar minik minik küreklere dönüştü.
İnsanın en sevdiğinin üzerine toprak atması nasıl bir şey olduğunu az çok bilirim. Garip bir duygudur. Bir taraftan son vazifeni yapma gayreti diğer taraftan her atılan toprakla biraz daha onu gözden kaybetme korkusu kuşatır insanı.
Her atılan toprak parçasıyla Hocamızın bizden biraz daha ayrılışına, gözlerden kayboluşuna şahit oldum.
Her toprak atılışta Fatıma Annemizin o sözleri geldi hatırıma;
“Enes! Söyle, babamın üzerine nasıl toprak atabildiniz, küreği nasıl tuttu eliniz, nasıl dayandı yüreğiniz?”
Muhacirler Medine’ye geleli tam on yıl olmuştu.
Yüce Nebi her vesile ile vedadan söz ediyordu.
Müslümanlar, Veda Haccı’nda çok sevdikleri Kâbe’ye bir daha kavuşmuşlar, doğup büyüdükleri toprakları yeniden görmüşler, Arafat Ovası’nda yüz binlerle buluşmuşlardı.
Son Peygamber, Arafat Ovası’nda bir ışık denizini andıran yüz binlere, kıyamete kadar yürekleri titretecek Veda Hutbesi’ni irad ederken, zamana bundan sonra akacağı nehri de işaret etmişti.
İnsanlar boyutlarını bilmedikleri muazzam bir mucizenin parçası olmuşlardı.
Bunca yaşanan güzelliğe rağmen Veda Haccı’ndan dönen Müslümanlar murakabeye dalmış kumrular gibi düşünceliydi.
Bu defa yara derin olmalıydı ki diller suskundu.
Her şey ayrılıktan dem vuruyordu.
Aralıksız 23 yıl boyunca sağanak sağanak yağan vahiy yağmurları da dinmişti.
Her şey yağı tükenen kandiller gibiydi.
Medine haziran sıcaklarında kavruluyordu. Kerpiç evler, sokaklar hatta gölgeler bile buhur buhur yanıyordu.
Çöl yanıyor, Medine yanıyor, Allah’ın Son Peygamber’i yanıyordu…
İnsanlığın ıstırabıyla bir ömür boyu içten içe korlaşan ateş, sanki birden harlanmıştı.
Gül dudaklarından dökülen sözler yürek yakıcıydı…
“La ilahe illallah! Ölümün akılları başlardan gideren ıstırap ve sıkıntıları var.”
Ve bir seher vakti…
Güneş, bağrında uyuduğu geceyi bile yakıyordu. Bilal yine “Essalâh” diye seslendi.
Saadethanenin kapısını Âişe Anamız açtı, elindeki kovayı Bilal’e uzattı. Aklı başından uçarcasına feryat etti:
“Koş Bilal! Allah’ın Resûlü yanıyor!”
Bilal kovayı kaptığı gibi seherde serin kuyulara doğru koştu. En serin suyu bulmalıydı. O sular Peygamber’in ateşiyle savaşacaktı.
Bilal en serin kuyuya saldı kovasını. Kovadan dökülen suların şırıltıları, Bilal’in korku ve telaşını seherin yüreğine duyurdu. Koştu Bilal. Buz gibi suyla dolu kovayı kapının önüne koydu. İçerden Allah Resûlü’nün iniltileri duyuluyordu. Ufuklar bir gül gibi kızarmış, gün kapıya dayanmıştı.
Bilal, kerpiç duvarın üzerine tırmanarak sabah ezanını okudu. Bilal biliyordu ki ezanı duymamak, hummanın ateşinden daha ziyade yakardı Yüce Peygamberi.
Ezan biter bitmez yine kapının önünde belirdi Bilal. Âişe Anamız açtı kapıyı;
“Kutlu Nebi sana iletmemi istedi ki bundan önce bu kadar güzelini okumamışsın.”
Allah’ın Resûlü bir aralık Hazreti Âişe annemize evde ne kadar para olduğunu sordu.
“Yedi dinar.”
“Hemen dağıt! Bu para mülkiyetimde iken nasıl Allah’ın huzuruna giderim.”
Para hemen fakirlere dağıtıldı. Gücü iyice azalırken:
“Allah’ım beni fakirlerle haşret!” sözleri duyuldu.
Kutlu Nebi’nin, “Ol Fâtıma’dan Cennet kokusunu koklarım.” dediği vadinin zambağı, babası ile birlikte perde perde soluyordu.
26 yaşını yeni doldurmuştu. Daha ömrünün baharındaydı. Ama o, dünyadan ve dünyaya ait her şeyden hüzün ve inkisar içindeydi. Babasını barındırmayan bir dünyanın renkleri solmuş, sesleri bozulmuş, kokuları uçmuştu.
Bir vakar içinde gözlerini bir noktaya dikiyor ve sürekli düşünüyor, sürekli ağlıyordu. Allah’ın Resûlü Canparçası’nın çektiği ıstırabı görünce dayanamadı. Kendine doğru eğilmesini istedi, kulağına bir şeyler fısıldadı.
“Kızım! Bugünden sonra baban hiç ıstırap çekmeyecek.”
Bu sözler Hazreti Fâtıma’nın yüreğindeki yangınları birden harlandırdı. Yanardağlar gibi yanmaya başladı.
Allah’ın Resûlü tekrar eğilmesini istedi.
“Kızım ailemden bana ilk kavuşacak olan sensin.”
Hırçın nehirler gibi köpük köpük akan Hazreti Fâtıma birden fren yemiş sular gibi durdu, gülümsedi.
