İki bayrak arasındaki resmine baktım, baktım durdum…
Gözlerinde hafif endişe ile karışık hüzün seziliyor, yüzün çökmüş, bedenin zayıflamış, dudaklarındaki tebessüm yok olmuş, çok üzüldüm…
Evet, fotoğrafa bakarken önce yüzün, sonra ellerini tutuş şekline takıldım…
Dikkatle baktım, sağ elini sol elinin üzerine koymuşsun, şişlik ve morarma açıkça görülüyor, anlayabildiğim kadarıyla sağ kol yada elinde kırık yahut ağır hasar var…
Resmi büyütüp büyütüp, tekrâr tekrâr inceledim…
Ağır eziyet, işkence görmüşsün…
Sana vuranların elleri, belleri kırılsın, âmiiin !
Fikirlerle mücâdele edemeyen kaba saba adamlar belliki şiddete başvurmuşlar !
Fikri güdüklerin sığınağı şiddettir…
Aktâr-ı âleme bu vesîle ile tekrar haykırıyorum “Bu hizmet fikren gâliptir !”
Bugünlerde ise her şey üzerimize üzerimize geliyor, derd bitmiyor ve Sen hepsinin üzerine Tanrı Dağları, Alatoo cüssesi ile çöktün, üzgün çook üzgünüm…
Uzun süredir seni tanıyan, seven arkadaşların seninle dertdâr.
Ben kendi muhâsebemi yapıyorum, emînim herkes de kendi muhâsebesini yapıyordur…
Kendime soruyorum ; İhmâlim, tedbirsizliğim, vurdumduymazlığım, basîretsizliğim var mı ?
Niçin zâlimin işini kolaylaştırdım ?
Üstüste, onlarca, deli deli sorular !
Hepimiz ama hepimiz kendimizi sorgulamalıyız…
Sevgili Hocam ! Kaç kere konuştuk, kaç kere yazıştık, kaç kere seninle görüştük !
Her seferinde Kırgızistan’a müteşekkir olduğunu ve Kırgız vatandaşı olup, pasaportlarını taşıdığını söyledin…
Kırgızistan’ı delicesine kara bir sevdâ ile seviyordun !
“Ben ülkemde güvendeyim” diyor ve sevdiğin o güzel insanlara çok inanıyordun, öyle ki bazı gönderdiğin mesajları dahi Kril Alfâbesi ve Kırgız dili ile atıyordun.
Biliyorum sen onları, onlar da seni gerçekten ama gerçekten çok seviyorlar…
Binlerce Kırgız gencinin eğitim ve öğretimine hemde “hiçbir karşılık beklemeden” vesîle oldun…
Özgür basının yaşaması ve zulme uğrayanların sesinin duyulması için yayın hayatını sürdüren ZAMAN Avustralya'ya PATREON'dan yapacağınız destek çok kıymetli. Siz de bu sese güç katın!
