Austin’de çocuklar ve gençlerin katıldığı bir namaz programı yapmıştık. Sohbet boyunca “Namazı niçin ve nasıl kılmalıyız?” konusunu, namazla ilgili resim ve videolar eşliğinde anlatıp okuyucularla sohbete geçmiştik. Sevimli bir çocuk masamın önünde durdu.
“Bir şey sorabilir miyim?” dedi.
“Tabiî ki sorabilirsin, ama önce tanışalım. Adın ne, kaç yaşındasın?” dedim.
“Adım Halil, on yaşındayım. Biz bir iyilik yaptığımızda Allah bir sevap mı verir, iki sevap mı?”
“Bir de vermez, iki de vermez” cevabını verdim. O cevabıma şaşırmış, nasıl olur, diye düşünürken devam ettim:
“Çünkü normal zamanlarda her iyiliğe on sevap verir. Cuma günleri daha fazla, Ramazan’da bin sevap, Kadir Gecesinde otuz bin sevap verir. Hatta kişinin ihlasına, zamana ve şartlara göre bu sevap yüz binleri, hatta milyonları bulabilir.”
Biraz sohbet ettikten sonra:
“Ben de sana bir soru soracağım” dedim. “Az önce yaptığımız sohbeti nasıl buldun? Sevdin mi, yoksa sıkıldın mı?”
Küçük Halil, çok manidar ve mesajlı bir cevap verdi:
“Sohbetten çok zevk aldım. Ailem, ‘Namaz kıl’ diyor, ama niçin kılacağım? Ben şimdi namazın anlamını öğrendim.”
Halil’in bu cümlesi bütün yorgunluğuma ve uykusuzluğuma değmişti.
Son aylarda hayatımın en yoğun ve yorucu, ama en verimli ve faydalı programlarından birine katıldım. Hamdolsun binlerce kardeşimizle “Niçin ve nasıl namaz kılmalıyız?”, “Aile içi iletişim”, “Risale-i Nur’u okuma ve anlama yöntemleri”, “Hizmet şuuru ve mesuliyet”, “Duada derinlik ve külliyet” gibi konuları konuştuk.
Özellikle Amerika’da katıldığımız yılsonu okuma ve seminer programları birçok bakımdan tebrik ve takdire şayandı. Rabbim programları yemeğinden ibadetlerine, seminerlerinden türlü aktivitelerine kadar düşünüp planlayan ve organize eden arkadaşlarımızdan da, başka cazip tatil ve gezi seçeneklerine iltifat etmeyip ailece sohbet-i canana odaklanan kardeşlerimizden de ebeden razı olsun.
Her bir programda yaşadığımız güzellikleri kaleme almak elbette çok uzun olur. Ben bu yazıda sadece özet bir şekilde birkaç tesbitle beraber bazı anekdotlara yer vermek istiyorum.
Öncelikle bütün etkinlikler en ince ayrıntısına kadar planlanmıştı. Cemaatle kılınan namazlar, tesbihatlar, teheccüd ve hacet namazları, yemek saatleri, evrad ve ezkar paylaşımı çok güzel ve ahenkliydi.
Programlara ailece katılım olduğu için çocuktan büyüğe her yaştan kardeşimizle program yapmak ve tanışmak mümkün oldu.
Biliyorsunuz, normal zamanlarda bir yere dışarıdan gelen bir hocanın yaptığı sohbet programları haftada veya ayda bir olur. İnsanlar da gün içindeki programlarını ayarlayarak sohbete katılır. Bazen geç gelebilir, erken gidebilir. Otel programlarında ise konuşmacı da dinleyici de tamamen programa kilitlenmiş olduğu için istifade kat kat artıyor. Programlar genelde vaktinde başlayıp vaktinde bitiyor.
Programların en yoğun ve zorlusu, herhalde sekiz saatlik kara ve hava yoluculuğundan sonra yarım saat uyuyup yaptığımız Dallas programıydı. Bir günde dört sohbet yapacaktık. “İnşallah ilk program öğleden sonradır” duam kabul olmamıştı. İlk şoku, programın sabah saat 9.15’te başladığını öğrenince yaşamıştım. Hayırlısı olsun dedim. Nasıl olsa saat 11 ile 13 arasında iki saat dinlenme imkanımız vardı. Ancak nezaket timsali bir kardeşimizin, “Hocam yorgunsunuz, ama kız öğrencilerimize de bir program yapabilir miyiz?” sorusuyla yeni bir programımızın daha olacağını öğreniyordum.
Bu teklife hayır demek mümkün müydü? Gençlik hevesleri ve ahir zaman tuzaklarının hedefindeki ciğerparelerimiz, aileleriyle iman ve Kur’an derslerine katılmaya gelmişler, biz de sohbete koşmayıp mazeret mi üretecektik? Yıllar önce izini sürdüğümüz güzide insanlar bir öğrenci bulabilmek için şehir şehir, köy köy dolaşmamış mıydı?
Bu düşüncelerle, “Elbette bir program daha yaparız” cevabını verdim. 50 civarında öğrenciyle “Namaz sevgisi ve şuuru” konulu programımızı yaptık. Hamdolsun çok istifadeli oldu. Bittikten sonra yanıma gelen gençler çok etkilendiklerini ve hiç sıkılmadıklarını belirterek teşekkür ettiler.
Gençlerin çoğu namaz deyince düz anlatım yapılacağını ve sıkılacaklarını sanıyorlar. Fakat görsel malzemelerle süsleyip farkındalık oluşturduğumuz ve interaktif yaptığımızı görünce de hiç sıkılmadan ilgi ve merakla izliyorlar.
Bu arada programı düzenleyen kardeşlerime bir hatırlatmam olacak. Hazır ortam ve dinleyenler olduktan sonra gücümüz yettiğince program yapabiliriz. Namaz kılmak, idare edecek kadar bir şeyler atıştırmak ve biraz dinlenmek dışında kalan zamanımızı elden geldiğince sohbet-i canan için değerlendirebiliriz. Yoksa yarın ruz-i mahşerde, “Ey Cemil Hoca, hakikate müştak gönüller sana tenezzül ve teveccüh edip sohbet rica ettiler, neden yapmadın?” denilirse ben onun hesabını veremem. Elbette ne yazmak ne konuşmak haddim ve hakkım değil. Bana cesaret veren, halis kardeşlerimin ve masum çocukların istifade ettiklerini söylemeleri.
Kamp günleri sürekli koşturmakla geçse de, müsait vakitlerde program dışı ikramlar da oluyordu. Bazen Affan Dedeye para sayıp çocukluğunu satın alan Cahit Sıtkı gibi ben de pamuk helvanın tadına bakıp çocukluk yıllarıma gittim. Bu arada Washingnton DC’nin programındaki daha ilk lokmayla “yandım Allah!” dedirten “az acılı” çiğ köfteyle, Houston’daki harika künefeyi de anmazsam olmaz. Yapanların eline sağlık.
Çiğ köfteyle ağzımızı yakan ağabey, kamptan sonra çok tatlı bir müjde verdi. Yeni bir Külliyat almış ve hemen okumaya başlamış. Bana attığı mesajda, “Tavsiye ettiğiniz gibi önce Sözler’den Konferans’ı okudum, sonra baştan devam ettim. Şimdi 13. Söz’deyim. İnşallah Külliyatın tamamını okuyacağım” diyordu.
Programlarda yaşlandığımızı hissettiren tevafuklar da oldu. Yıllar önce sohbetlerde havaya attığımda, “Bir daha bir daha” diyen Can Ahmed’le Dallas’ta karşılaştım. Sivas programında üç yaşındayken beni güreşte yenen İsmail’le de New Jersey’de görüştük. Maşallah, kocaman delikanlı olmuşlar. Rabbim hizmette yaşlandırsın. Gerçi hizmet insanı gençleştirir ama…
