Çok mübarek günlerdeyiz. Hayır ve hasenatın bin verildiği günler. İsmail Hakkı Bursevi’nin tefsirinde geçtiğine göre Peygamber Efendimize bir genç gelir ve annesinin kendisinden bir şey istediğini söyler.
Efendimiz hücre-i saadetine bakar. Verecek bir şey bulamaz. Gence “verecek bir şeyim yok” der. Genç o zaman “üzerindeki şu gömleği ver” der. Peygamberimiz çıkarır verir. Namaz vakti olur. Gömleği olmadığı için camiye gidemez. Sahabi yüksek sesle tekbir getirir ama Efendimiz yine gidemez. Cenab-ı Allah bu ayeti nazil buyurur.
“Harcamalarında ve başkalarına yardım hususunda ne eli sıkı ol, ne de ölçüsüzce açık. Aksi halde herkes tarafından kınanır, dostsuz, kaybettiklerine de hasret çeker bir hale düşersin. (İsra:29)
Üstadın talebeleri Afyon mahkemesi sonrası çoğunun memleketine dönecek yol parası yok. Afyon’lu bir esnaf, parayı masaya koyar ve ihtiyacı olanların para almalarını ister. Talebelerin çoğu fakir olmasına rağmen sadece memleket dönüş bileti parasını alır. Afyon’lu esnaf; acaba bu parayı Üstadın talebelerine dağıtabilir miyim düşüncesi ile parayı bir mendile sararak, tren garına gelir. Fakat kimse bilet parası dışında bir şey almaz. Afyon’lu esnaf, mendildeki paraya bakarak bu parayı dağıtamadım diye hüngür, hüngür ağlar. İşte peygamber varisi.
Yıl 1995. Sydney’de kurulacak Şule Koleji için himmet yapılmaktadır. Türkiye’den yaklaşık 700 dolar burslu bir doktora talebesi, üç yüz küsur dolar cash parayı masaya koyar ve daha sonra ödenmek üzere bin dolar da vaad eder. Gözleri dolu ağlamaktadır. Arkadaşın, burs dışında bir geliri olmadığını biliyordum. Sordum “Banka hesabında ne kadar para bıraktın?” Göz yaşları içerisinde “sadece bir dolar bıraktım ki, hesabım kapanmasın.” İşte Hz.Ebubekir (r.a)’ın izinde gidenler. Bir başkasını bilirim, her yıl Ramazan da hesabında ne varsa hemen hemen hepsini getirirdi.
Yıllarca Avustralya’da yaşamış, ilk hicret eden esnaf olarak Avustralya’da Hizmet tarihine geçmiş Mehmet Abi, beyin timörü olmuştu. Vefatından önce ziyaret etmiştim. Aldığı emekli maaşı, kira vs ilaç parası yetmiyordu. Yenge, bir kavanozun içinde para biriktirmiş. Hepsini getirdi “Hocam bunları al muhtaçlara verirsiniz dedi”. Bacım “Mehmet abi için ilaç parası yaparsınız” dedim. Hayır dedi ve tarihe geçecek bir söz ifade etti. ‘‘Biz vermeye alıştık. Vermeden duramayız”. Yanımda Afganlı bir Müslüman olmasaydı oturup hüngür, hüngür ağlayacaktım. Kendimi zor tuttum. İşte bir taraftan fakirin, fukaranın malını çalan kodamanlar. Bir tarafta Ebu Bekirler, Mehmet abiler ve de Ebu Bekir Sıddık’ın (r.a) çizgisinde olan isimsiz kahramanlar. Ne mutlu o kimselere ki; Ebu Bekir’lerin, Ömer’lerin çizgisinde olurlar. Yazıklar olsun o kimselere ki, çalan çırpanlarla beraber olurlar.
