AKP’li Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın deprem Bölgesi Hatay’da yaptığı açıklamalara yönelik tepkiler devam ediyor. “6 Şubat depremlerinin üzerinden tam bir yıl geçti, halkın terkedildiği yalnızlık ise hâlâ devam ediyor. Ancak Hatay’da halk unutulmak istemiyor, affetmek de. Bu, bütün sloganlara yansımış durumda.”
https://twitter.com/ZamanAvustralya/status/1755037795146686773
Şubat depremlerinin yıldönümü vesilesiyle, Hatay’a uzun bir aradan sonra ilk kez gelmiş oldum. Eylül ayındaki son gelişimden beri Hatay’da hiçbir şeyin değişmediğini söyleyebilirim. Hatay’ın girişinde, Belen Kavşağı’dan sonra büyük blok bir bina vardı, çok net hatırlıyorum bu binayı. Artık bu gibi binalar sizin Hatay’ı hatırlamanıza sebep oluyor. Eskiden ışıl ışıl olan şehir karanlığa gömülmüş, bu durum hemen insanın gözüne çarpıyor.
İLK İZLENİMLER
Şehre girdiğimde trafiğin biraz yoğun olduğunu fark ettim. Bu trafiği, insanların bir şekilde ayakta durduğunun, 6 Şubat dolayısıyla sevdiklerinin, akrabalarının yanına geldiklerinin, bir arada olduklarının bir göstergesi olarak yorumladım. 5 Şubat’ı 6 Şubat’a bağlayan gecede Köprübaşı’na geldiğimde yanılmadığımı anladım. Varır varmaz çok yoğun bir insan kalabalığıyla karşılaştım, herkes geri sayımı, yani saat 04.17’yi bekliyordu. Şehirde biraz dolaşmaya başladım, özellikle karanlık sokaklarda. Edindiğim ilk izlenimlerden biri depremin ilk günü gibi karanlık ve ürkütücü bir hava olduğuydu. Her ne kadar geçen yılki gibi bir soğuk olsa da geçen yıla kıyasla havada bir ılımanlık hakimdi. Ben bu ılımanlığı insanlar arasındaki dayanışmaya yordum. İnsanlar ilk günkü dayanışma ruhunu hâlâ koruyorlar.
Hatay'da anma törenine katılan yetkililere tepki gösteren Gökhan Zan:
3 gün bizi terk ettiniz ölüme, istemiyoruz sizi burada! (KRT)
pic.twitter.com/cBC1CsfyHg— DarkWeb Haber (@darkwebhaber) February 6, 2024
Ara sokaklara daldıkça insanların, karanlık sokaklardaki enkazların üstüne mum yerleştirdiklerini fark ettim. Her bir enkazın üstünde yanan mum ışığı insanların unutmak istemediğinin en büyük göstergesiydi.
İKİ ANMA VE SESSİZ YÜRÜYÜŞ
Köprübaşı’na tekrar döndüğümde ise alan daha da kalabalık olmuştu. Ancak iki anma vardı: Biri devlet erkânının yapmış olduğu, Sağlık Bakanı’nın, CHP Genel Başkanı’nın katılacağı anma, diğeri ise Kent Konseyi’nin anması. Başta, bir gazeteci olarak, töreni nasıl takip edeceğimi kafamda tam oturtamadım; çünkü insanlarda birikmiş bir öfke vardı ve çok yoğun bir kalabalık bulunuyordu.Törenin yapılacağı alana polis bariyerleri kuruluyordu. Polis insanlara, karanfil dağıtılacağını ve yürüyüşün ondan sonra başlayacağını söylüyordu. Fakat vakit yaklaşmasına rağmen kortejde hiçbir ilerleme yoktu. Daha sonra insanların tepkisi üzerine yürüyüş başladı.
Sessiz bir yürüyüştü ama öyle bir sessiz yürüyüş ki attığınız her adımın en ufak ses tonajı dâhi duyuluyordu, herkes bunu hissediyordu. Yani buna ne kadar sessiz bir yürüyüş denilebilir bilmiyorum: Sesi olmayan bir öfkenin yürüyüşü gibiydi. Törenin yapılacağı saat geldiğinde ise saygı duruşunun ardından öfke patlaması yaşandı. İnsanlar “sesimizi duyan var mı, bizi yalnız bıraktınız, ne işiniz var burada?” diye bağırıyordu. Bu aslında, depremin ilk günlerinde burayı yalnız bırakanlara karşı duyulan bir öfkeydi. Ezan ve duaların okunacağı dakikalarda dâhi bu yoğun tepki yer yer arbedeye dönüşerek devam ediyordu. Özellikle, Gökhan Zan dikkatimi çekti, kendisi büyük bir öfke duyuyordu, bağırıyordu ve insanlar da onun yanındaydı. Gökhan Zan ne siyasetçi ne de futbolcu kimliğiyle orada bulunuyordu, yalnızca bir Hataylı olarak tepkisini dile getiriyordu.
