Bir arkadaşımın linkini atmasıyla haberdar oldum. ‘Derin Tarih’ isimli dergide İslamcılık konusundaki çalışmaları ile tanınan İsmail Kara, “Küçük Bir Darbe Kitabının Büyük Hikayesi” isimli bir makale kaleme almış. Okudum. 27 Mayıs darbesinden sonra sahneye sürülen ‘Tuhfetü’r-Reddiye alâ Mezhebi Saiydi’l-Kürdiyye’ isimli 16 sayfalık bir broşürden bahsediyor. Osmanlı’nın son Şeyhü’l-İslâm’ı Mustafa Sabri’nin kaleminden çıkmış gibi takdim edilmiş bu sahte metnin amacı Bediüzzaman Said Nursî’yi itibarsızlaştırmak.
Bir kaç yıl sonra dönemin Diyanet İşleri Başkanlığı “Nurculuk Hakkında” başlıklı başka bir kitapçık yayınlıyor. Ankara İlahiyat hocalarına yazdırılan ve Diyanet tarafından yayınlanan bu eser 27 Mayıs darbesi sonrası başlayan ve devlet eliyle organize edilen karalama kampanyasının uzantısından başka bir şey değil. Diyanet’in ne işi var burada? Alet ediliyor. Dinî bir cemaat, devletin en büyük resmî din kurumu eliyle “bâtil mezhep” diye damgalanıyor.
Yalnız İsmail Kara’nın makalesinden öğrendiğimiz kadarıyla o yıllarda ilginç bir gelişme olmuş. Diyanet İşleri 1966 yılında daha önce yayınlanan “Tuhfetü’r-Reddiye alâ Mezhebi Saiydi’l-Kürdiyye” broşürünün Mustafa Sabri’ye ait olmadığını açıklamış. Devlet geç kalmış bir özrü Diyanet eliyle yapıyor. Yani yine alet ediliyor.
Ama bu özür gerçekçi değil. Neden? Çünkü aynı Diyanet biraz önce bahsi geçen “Nurculuk Hakkında” kitabını aynı zamanlarda yayınlıyor. Yani bir taraftan bir yalanı düzeltiyor diğer taraftan aynı hızla bir başka saldırı da bulunuyor.
Bugüne gelelim, son 9-10 yıldır yaşadıklarımız bundan farklı mı? 15 Temmuz sonrasında Diyanet aynı reflekslerle harekete geçmedi mi? Bu kez hedefte Fethullah Gülen Hocaefendi ve Hizmet Hareketi vardı. Hazırlanan raporlar, basılan kitaplar, camilerde okutulan hutbeler Hizmet’i “din istismarcısı, firâk-ı dâlle/sapık fırka” olarak ilan etti.
