Deniz Öz-Velev
AKP’li üç kadın. Biri bakanlık koltuğunda, ikisi de partinin önemli makamlarında oturuyor. Üçü de geçmişte mağduriyetler yaşamış, hak mücadelesi vermiş, hukuksuzluklara muhatap olmuş.
Geçmişlerindeki mağduriyetlerin ya da verdikleri mücadelelerin neye evrilmesi beklenir normal şartlarda? Ezilenlerin sesi olmaları, hukuksuzluğa uğrayanların yanında olmaları, hak mücadelesi verenleri anlamaları ve desteklemeleri, mazlumun kimliğine bakmadan haklarının koruyucusu olmaları değil mi?
Öyle olmadı işte. Üçü de geçmişlerindeki mağduriyetleri, hak mücadelelerini, insan hakları aktivistliğini bir kenara koyarak , tam tersi bir pozisyona geldiler. Artık onlar için hak arayanlar “terörist”, devletin mağduru olanlar “hain”, hukuksuzluğa uğrayanlar “kökü dışarıda kimseler” olmuştur. İçine girdikleri “yeni dünya”, onları kişiliksizleştirmiş, kendilerine ait fikirlerini yok etmiş, liderlerinin emir ve buyrukları hilafına hareket edemez hale gelmiş, tek bir “ayrıksı” düşünceleri kalmamıştır.
Bahsettiğim üç kadın, bakanlık koltuğunda oturan Mahinur Özdemir Göktaş, AKP’nin TBMM’deki cevval neferleri Özlem Zengin ve Leyla Şahin Usta. Üç kadın da AKP’nin “başörtülü” kontenjanından koltuk sahibiler. Geçmişlerini inkâr edercesine particilik yapıyor, eski mağduriyetlerinin hıncını kendi dönemlerinin mağdurlarını aşağı görerek çıkarıyor, en ufak bir “yanlış” olduğuna inanmıyor, gözlerini ülkedeki milyonlarca mağdura kapatmış vaziyetteler.
Üçü de birbirinden farklı karakterde olsalar da onları birleştiren şey, itirazsız itaat sayesinde eriştikleri makamların “kim tarafından” kendilerine bahşedildiğini asla unutmamaları. Bu nedenle O’na yaranabilmek için gerekirse geçmişlerini de inkâr edebiliyorlar. Üçü bir arada, ağızda berbat bir tat bırakan o ucuz kahveler gibiler. Bir araya geldikleri ve karıştıkları ise kupanın adı da AKP.
CEZAEVİNDEKİ BEBEKLER İÇİN “TERÖRİST ÇOCUKLARI” DİYEBİLMEK…
Daha birkaç yıl önce “Avrupa’nın ilk başörtülü milletvekili” sıfatıyla Belçika parlamentosunda göçmenlerin, sosyal hakları olmayanların ve ifade hürriyeti kısıtlananların sesi iken haksızlığa uğrayıp düşünceleri nedeniyle partisinen ihraç edilmişti. Avrupa’nın göbeğinde -şahsen katılmıyorum kendisinin düşüncesine- Ermeni Soykırımı “yok” dediği için dışlanıp hedef gösterilmişti. Oysa sadece düşüncelerini ifade etmişti.
Böylesine ifade özgürlüğü kısıtlanmış, dahası haksızlığa uğramış bir isim Türkiye’de bugün cezaevindeki bebekler hatırlatıldığında “onlar teröristlerin çocukları” diyerek anne ve babaları “terör örgütü üyeliği” ile suçlanan çocukları en üst perdeden dışlayabiliyor. DEM Parti Milletvekili Ömer Faruk Gergerlioğlu, “kulaklarımla duydum” diyerek elini kulaklarına götürüyordu, duyduğu şaşkınlığı anlatmak için.
Aileden sorumlu bir bakan olarak paramparça olmuş ailelere dönüp bakmıyor, bebekleri dahi “terörist” olarak görmekten kaçınmıyor. AKP kupasına girdiğinde onun şeklini almakla kalmıyor, o düşman olmadan yaşayamayan atmosfere uyum sağlayor, hatta tur bindiriyor. Başka bir AKP’linin kurmaya cesaret dahi edemeyeceği bir cümleyi kolaylıkla kurabiliyor. AKP kupasında nasıl bir atmosfer varsa artık, içine düşeni adeta zehirliyor, geçmişin mağdur ruhunu bile rezil rüsva ediyor…
ÇIPLAK ARAMAYA UĞRAYAN KADINLARIN “ONURUNA” SÖZ ETMEK…
Özlem Zengin, yıllarca başörtüsünün kamusal alanda serbest olabilmesi için mücadele etti. Ülkenin hukuksuzlukla malul olduğu günlerde hukuk eğitimi de alarak insan hakları için çabaladı. Bunları yaptı diyoruz, çünkü kendisi böyle anlatıyor. Ona inanacağız, beyan esastır.









