Türkiye’de dersane kriziyle başlayan ve 17/25 Aralık operasyonlarıyla
devam eden AKP-Cemaat kavgasında gelinen süreçte binlerce kişi
tutuklandı. 15 Temmuz darbe girişimi sonrası çıkarılan Kanun Hükmünde
Kararnameler ile de binlerce kişi meslekten ihraç edildi ve deyim
yerindeyse ‘açlığa mahkum edildi.’
Geride kalan 2 yılı aşkın sürede intiharlar dahi yaşandı. Doktor,
akademisyen, gazeteci gibi pek çok meslek grubundan Türkiye vatandaşı
çareyi yurtdışında aradı. Türkiye’den başta Avrupa olmak üzere Dünyanın
pek çok ülkesine göç dalgası başladı. Erdoğan ‘bilim insanları geri
dönsün’ dese de beyin göçü sürüyor.
Pasaportu iptal edilen ve ülkede sıkışanlar da Meriç ve Ege üzerinden
veya alternatif güzergahlardan Avrupa’ya geçişin yollarını arıyor. The
Circle adlı sitede ise maruz kaldığı baskılar nedeniyle Türkiye’yi terk
eden bir gazetecinin hikayesine yer veriliyor, kendi kaleminden.
Deniz Zengin yazısında Türkiye’de kaldığı süre boyunca ve ülkeden ayrıldıktan sonraki hayatında başına gelenleri kaleme alıyor.
Kendi kaleminden Zengin’in hikayesi özetle şöyle:
“Üniversitede doktora öğrencisiydim, gazetelerde yazılarım
yayınlanırdı, sivil toplum kuruluşlarında aktif görev alırdım, oldukça
iyi bir çevrem vardı ve tanınırdım. En önemlisi kimseyi incitmemiş bir
anneydim ben. Doktoram yarım kalmış, gazetem kapatılmıştı, güzel
niyetlerle başladığım her şey baltalanmıştı.
Onlarca insan tutuklanıyordu. binlerce kadın, kadınlarla birlikte
binlerce çocuk, her meslekten, her kesimden kişiler, hatta öğrenciler
bile tutuklanıyordu birer, beşer, yüzer. Bu kasırga beni de içine
alacaktı. Benden hiçbir farkı olmayan on binlerce kadın gibi hiç bir suç
işlemeden ben de hapishanelere düşebilirdim. Adaletin olmadığı yerde
suçsuzluğumu nasıl ispat edebilirdim. Üstelik üç çocukla tek başıma
kalmışken. Çocuklarımı gölgemden nasıl mahrum edebilirim. Ya da onlarla
dört duvar arasına nasıl girebilirim.
Tek başıma kalmışken diyorum. Çünkü artık hayatı tek başıma
omuzluyorum. Aynı yolun sevdalıları olarak başladığımız, aynı yastığa
baş koyduğumuz çocuklarımın babası ile bu süreçte yollarımızı ayırdık.
İfadesi kolay ama yaşaması oldukça zor olan, birbiri içinde bir çok
problemle aynı anda mücadele ediyordum. Sevda ile nikah masasına
oturmuştuk. Her şey çok güzeldi ama bir tek evlilik ağacının meyvesi
eksikti. Zorlu geçen günlerin; imtihan dolu uzun yılların sonunda ikiz
çocuklarımız dünyaya geldi.
Şimdi beş yaşında olan kızlarım, Halide ve Refika ömrümü uzatmıştı
benim. Tam iki yıl sonra, hiç beklemediğimiz bir zamanda erkek evladımız
dünyaya geldi. Minik yavrum Numan’ın doğumu ile birlikte hayatımızın
zor sınavları başlamış oldu. Zira 2013 yıl sonu ve o günlerle birlikte
hayatlarımıza giren bir Aralık zemherisi vardı. Zihinler bölünmüştü,
herkesin çevresinde derin izler bırakacak ayrılıklar yaşanıyordu.
Aileler, dostlar akrabalar herkes karmakarışık bir kaosun içine
düşmüştü. Memleketimiz bunları yaşarken çok geçmedi bu derin zihni
bölünmeler bizim ailemizde de yerini aldı.Sadece zihinsel ayrılıkla
kalmadı, zamanla duygusal ayrılıklar da yaşanmaya başladı.
Zorlaşan aile hayatımızın yükü çatışmalarla içinden çıkılmaz bir hal
alarak daha da ağırlaştı. Çalışma hayatım, sebebiyle her kadın gibi
parçalara bölünüyordum. Hem fiziksel, hem de psikolojik şiddet görmeye
başlamıştım. Sırtımı dayadığım çınarın da destek olmaması ile hayatım
çekilmez bir hal almıştı.
Toplumun yaşadığı çatırtılardan ben de nasibimi aldım. Başlangıçta
şefkat ve ilgiyle yaklaştım, saygı duydum, sabrettim. Zamana bıraktım.
Bütün acıları, yaşananları, yaşayamadığınız kayıpları saran zaman, bizi
bir türlü sarıp sarmalamıyordu. Zaman bize ilaç olmadı. Açılan her yara
büyüdü. Aramızdaki ilişki, iletişim gittikçe zayıflıyordu. Konuşmuyor,
konuşup anlaşamıyor, bir noktada uzlaşamıyorduk. Artık kavga
ediyorduk.Yaptığımız en iyi şey kavga etmekti.
Eşref saatlerinin birinde “Evlenirken sana verdiğim sözü
tutamayacağım” deyiverdi. Lafa başlamanın cesareti ile yavaş yavaş
kalbindekiler ve aklındakiler döküldü. En sonunda: “Hayatta bir hakkım
daha olduğuna inanıyorum” dedi. Yani benden ayrılmak; bir başkası ile
yeni bir hayat kurmak istiyordu.
Karmakarışık duygular içinde kaldım bir anda. Beraber başladığımız
yolda, beni duygu ve düşüncelerimle yargılıyordu. Ne değişmişti ki?
Belli ki yeni dostlarıyla kurduğu dünyasında, duyduğu jargon ve
sloganlar onu büyülemişti.
Boşanma teklifini kabul etmedim. Biz bunun için yola çıkmamıştık. Üç
tane birbirinden masum yavrularım babasız mı büyüyeceklerdi?
Fakat tek başıma yüklendiğim bu mücadeleye bir yıl dayanabildim. O
meşum Temmuz gecesinden sonra her yanda olduğu gibi bizim ailemizde de,
iş fiziki şiddete dönüştü. Önce KHK zulmü ile tanışıp, üniversitedeki
akademisyenlik vadeden öğrenciliğim sebebiyle soruşturma geçirdim. Sonra
her yanda masum avı başladı. En yetkili ağızlar; “ihbar edin” diyordu.
Eşimin de eline bir koz geçmişti.
İffetimi, hayatımı, doğurduğum çocukları, sırlarımı, en mahrem
duygularımı emanet ettiğim adam beni ihbar etmekle tehdit ediyordu.
Nasıl dayanılırdı buna? Evindeki sahipsiz, çaresiz kadına gücü yeten bu
adam karşısında fazla direnemeyeceğimi anladım.
Günlerce, pek çok defa elini telefona götürüp beni tehdit etti.
Olmaz, olamaz dedimse de söz dinletemedim, kabul etmek zorunda kaldım.
Boşanma kararı aldığında Türkiye’nin en prestijli firmasında işe
başlamıştı. İstediği medeni hayata da adım atmış oldu.
Üç çocukla yoluma devam etmek zorundaydım. Düşündüm, maalesef ülkemde
kendim ve çocuklarım için bir çıkış yolu bulamadım. Önüne çıkana engel
dersen, takılıp düşersin; basamak dersen, bir basamak yükselirsin. Bu
duygularla hayatıma yeni bir rota çizmeye karar verdim.
Artık benim için yeni bir süreç başlamıştı. Memleketin her yanından
cadı avı haberleri geliyor, lakin medya bundan hiç ama hiç
bahsetmiyordu. Bilinen bir insandım. Kapatılan gazetelerde yazılarım
yayınlanmıştı. Geceler harap olmuştu benim için. Her gece buraya da
gelirler mi düşüncesi ile uykuya dalıyordum. Hayatım daraldıkça
daralıyordu. Bir fikir çilesi dönemi yaşadım. Çok düşündüm, evet hayat
dar, ama yeryüzü çok genişti.









