15 Temmuz’dan sonra 675 no’lu KHK ile mesleğinden ihraç edilen, şimdi Yunanistan’da hayata tutunmaya çalışan Hasan Y.: “Yıllarca ülkeme verdiğim hizmet bu şekilde geri dönmemeliydi, bedeli bu olmamalıydı.”
Yunanistan’ın son dönem yetiştirdiği önemli foto muhabirlerinden sevgili arkadaşım Giorgos Moutafis’in objektifinden yansıyanlar Meriç’te yaşananlara dair ipuçları veriyor. Kabaran nehrin sularının alabora ettiği botlar çalılıklara takılmış, bazısı kıyıya vurmuş. Gündüz gözü ile çekilen görüntülerin gece karanlığındaki korkunç boyutlarını ise Alman Bild gazetesi için Liana Spyropoulou yazmış: Bugüne kadar tutulan kayıtlara ve bölgede yapılan araştırmalara göre nehrin altında 1300’den fazla ceset yatıyor.Önceki günlerde Meriç’ten Yunanistan’a geçmeye çalışan Gülen cemaati mensubu iki ailenin botlarının batmasıyla hayatını kaybeden 7 kişiden 4’ü bu sayının içinde. Fakat bütün geçmişlerini, hayallerini, özlemlerini geride bırakarak hayatları pahasına özgürlüğe adım atanlar her geçen gün artıyor. Hasan Y. ve ailesi sadece bir örnek…
Aylardır Atina’da zor şartlarda hayatını sürdürmeye çalışan aile tek odalı bir dairede yaşıyor. “Türkiye’de tam 25 yıl sağlık memuru olarak çalıştım. Hiçbir soruşturma geçirmedim. Hep takdir ile taltif edildim. Hizmet puanlarım yüksekti. Doğu dediler çalıştım, batı dediler çalıştım. Benim için İzmir, Diyarbakır, Bitlis birbirinden farksızdı. Ya şimdi?” diye soruyor Hasan Y.
15 Temmuz’dan sonra 675 no’lu KHK ile Cumhuriyet Bayramı’nda mesleğinden ihraç edilen Hasan Y., “Beni ve eşimi en çok bize yapılan terörist muamelesi yaraladı,” diyor elleri titreyerek: “Yıllarca ülkeme verdiğim hizmet bu şekilde geri dönmemeliydi, bedeli bu olmamalıydı.”
Mesleğinden atıldığı, tanıyanların selamı sabahı kestiği günlerde Türkiye’de gittiği Cuma namazları geliyor aklına Hasan Y.’nin: “Camiler tıklım tıklım doluydu. Sıradan insanların yanında Türkiye’den 50’den fazla dini cemaat vardı. Hoca kürsüde veya hutbede iken içimden hüngür hüngür ağlamak geliyordu. Moralim bozuluyordu. Ey iman edenler diye başlayan ve ihlasla, kardeşlikle biten sözlerin gerçek hayatta karşılığı yoktu çünkü. Biz hırsız olsaydık, katil olsaydık o insanların arasında yerimiz vardı. Ama şimdi yok. Aslında esas darbe ahlaki darbeydi Türkiye’de.”
5 nüfuslu küçük ailesiyle işsiz kalınca önce arabasını satmış Hasan Y., hazır para azalınca ülkeyi terk etmeye karar vermişler. Çünkü onlar için sokağa çıkmanın bir korku filminin içine düşmekten farkı kalmamış. Ekmek almaya gittikleri bakkaldan şüphelenmeye başlamışlar, adım başı sokağa bakan kameraların kendilerini takip ettiğini düşünmüşler. Yastığa başlarını koyduklarında sabah kapının kimler tarafından çalınacağı endişesini hep duymuşlar. Sebepsiz yere alıp götürülen ve günlerce haber alınamayan iş arkadaşları gelmiş gözlerinin önüne.
Neticede hükümetin hukukla işinin olmadığına, her geçen gün artan adaletsiz uygulamaların devam edeceğine inanınca, “Neden burada duruyoruz ki?” diye sormuşlar eşi Fadile Y. ile birbirlerine: “İnsanlarla rahat konuşamıyoruz, dostlarımızı ziyaret edemiyoruz, çocuğumuzu okuldan alamıyoruz… Annemizi ziyarete bile hep ayrı yollardan gidiyoruz. Öyleyse…”
En çok içilerini acıtan ise “Nerede çalışıyorsunuz?” sorusuna yanıt verememek olmuş. Önceden içine sine sine sağlık çalışanıyım der uzun uzun yaptığı işleri anlatırmış gururla: “İzmir’in en meşhur fenni sünnetçisiydim. Arar, beni bulurlardı. 10 binden fazla çocuğu sünnet ettim. Oysa şimdi listelerde adı geçen bir terörist!”
“Biz bunu kabul edemezdik, kendimize terörist dedirtemezdik,” diyor acılı çift: “Çünkü Türkiye sınırlarından dışarı adım atar atmaz tekrar insan olacaktık. Çünkü evrensel hukuka göre bizim gibi insanlara bu aşağılayıcı suçlamaları yapmak mümkün değildi.” Hasan Y. ekliyor: “Yaşadığım 42 yıl boyunca bir polis karakolunda ifadem var mı, mahkemede bir sorgulamam var mı, aleymine bir dava mevcut mu? Yok… Bu benim iyi bir vatandaş olduğumun, insanlık çizgisinde yaşayan bir kişi olduğumun ispatıdır. İyi ki Yunanistan’a gelmişiz ve buradayız. Burada insanız.”
‘BABA, ÖDÜL DEDİĞİN HAPİSHANE Mİ?’
Çocuklarından hep sakladıkları ve gizledikleri planlarını Edirne’ye bir saat kala açıklamışlar. “Oğlum, kızım, hani size söylüyordum ya hep İngilizce çalışırken. Dil konusunda iyi bir yere gelirseniz sizi tatile çıkaracağım. Bak o gün geldi. Şimdi tatile gidiyoruz ama bu maceralı bir tatil olacak. Biraz yol yürüyeceğiz, bir nehirden botla geçeceğiz. Fakat sakin olmamız lazım çok gürültü yapmamamız lazım. Çünkü gece ve geçtiğimiz yolun üzerineki kuşların yavruları uyuyor, onları uyandırmamamız lazım.”
Çocukların gözleri gece mahmurluğunda fal taşı gibi açılıyor. Tatil heyecanıyla bu serüven dolu anlaşmaya harfiyen uyuyorlar. Fakat önlerine çıkacak zorluklardan habersizler. Nihayet sıkı ders çalışmanın, dil öğrenmenin ödülünü alacaklar…
Bir sonbahar gecesi 5 kişilik aile 9 bin euro karşılığı Meriç’in karşı yakasına, Yunanistan’a geçiyor. İki kişi daha onlarla birlikte olsa da o gece birkaç kafile sorunsuz karşı kıyıda. İki buçuk saat zorlu bir yürüyüşün ardından küçük bir yerleşim yerine varıyor, ucuz bir otele yerleşiyorlar. Meğer polisler haberini almış ve otelin kapısında sabaha kadar nöbet tutmuşlar. Yorgun gelmişlerdir, rahatsız etmeyelim diye de gün ışığını beklemişler… Polislerin ilk sözü, “Rahat olun, telaşlanmayın” olmuş. Sonra Hasan Y. eşini ve çocuklarını almak için odaya çıkmış ve “Hanım, seni de kendimizi de ihbar ettim. Haydi, aşağıda polisler bekliyor,” demiş.









