CEVHERİ GÜVEN YAZDI…
Bir tost yapmak için 25 dakika uğraşır mısınız?
Peki, o tostu başkası yesin diye 7 metre yükseklikte bir duvardan fırlatır mısınız?
Bunu her sabah zevkle yapan birini tanıdım. İsmi: Murat Çapan…
Murat, Nokta Dergisi’nin Sorumlu Yazı İşleri Müdürü’ydü. Erdoğan Rejimi’nin politikalarını eleştirdiğimiz için beraber tutuklanmıştık. İki ay, yan yana hücrelerde ama birbirimizi görmeden kaldık.
Benim yemek konusundaki umursamazlığımı ve cezaevinde zayıflayacağımı biliyordu. Sabahları hücremin duvarına vurduğunda hızla avluya çıkmam gerekiyordu. Sekiz adım genişliğindeki avlu, etrafı 7 metrelik duvarlarla çevrili beton bir kuyuydu aslında. Yan hücrenin 7 metrelik duvarından fırlatılan sıkı sıkıya gazete kağıtlarıyla sarılmış paketin içinden sıcacık enfes bir tost çıkardı.
Cezaevinde tost makinemiz yoktu elbette. Murat, su ısıtıcısının üzerine metal bir tabak koyup, kaynayan suyla tabağı ısıtıyor, üstüne başka bir metal tabakla bastırarak ve 25 dakika uğraşarak tost yapıyordu.
Hayatımda yediğim en enfes tostlar böylece yan hücremden geliyordu. Sonra Cumhuriyet Gazetesi’nden Can Dündar ve Erdem Gül tutuklandılar ve onlar da tecrit hücrelerine koyuldular. Murat onlar için de tostlar yaptı.
Hücrede yalnızlığı en çok yemek yerken hissediyor insan. Kahvaltıda Murat’ın attığı tostu yakalamak, masada sıcak bir şeyin olması, yaşamayanın bilemeyeceği türden şeyler.
Murat zor bir çocukluk ve gençlik geçirmişti. Hayat onu pişirmişti. Ben ise neredeyse hiçbir zorluk yaşamamıştım ve aniden hücreye düşmenin şokunu yaşıyordum. Bir psikolog gibi her gün avluya çıkmamı sağlıyor, 7 metrelik duvarın üstünden beni bağıra bağıra konuşmamı sağlıyordu.
Kendini çevresindeki insanlardan sorumlu hissediyordu. Hatta gardiyanlardan bile.
Türkiye’de hukukun kısmen de olsa var olduğu günlerde beraberce Silivri Cezaevi’nden tahliye olduk. Ta ki, Türkiye’nin gazeteciler için cehenneme dönüşeceği günler gelene kadar.
Erdoğan’ın Olağanüstü Hal ilan ettiği Temmuz 2016’dan itibaren hayat Murat için de benim için de çekilmez hale geldi. Aranıyorduk, polis evlerimize geliyor, çocuklarımız ve ailemiz için durum katlanılmaz boyuta ilerliyordu.
Ben bir mülteci botuyla kaçak yollardan Avrupa’ya geçmeyi başarmıştım Murat’ı geride bırakarak. Umut dolu yüreği ona Türkiye’nin bu karanlık tünelden çabucak çıkacağını söylüyordu. Ama öyle olmadı.
Beraber yargılandığımız davada bizi tahliye eden mahkeme heyetini dağıttılar, hakimlerden birini ve avukatımızı tutukladılar. Yeni mahkeme heyeti bu şartlarda ikimize de ayrı ayrı 22.5 yıl hapis cezası verdi.









