ERMAN YALAZ/ TR724.COM | ÖZEL HABER
Bir bahar akşamı yola çıktıklarında yanlarına sadece, anne ve babasının iki çantası, Zeynep’in kırmızı gözlükleri ile ortopedik ayakkabılarının dışında bir şey almadılar. Yol engellerle doluydu, yolculuk çetindi.

Yürünecek, aşılacak kilometreler vardı. Özgürlüğe atılan adımlar gittikçe ağırlaşıyordu.12 kilometrenin yarısını babasının sırtında, bir kısmını annesinin omzunda, bazen kardeşinin elinden tutarak katetti protezli ayaklarıyla Zeynep. Dikenler, çalılar, çamur, tepeler, taşlar ümitleri git gide kırıyordu.
Babası düşündü taşındı, kızının durumuna baktı ve yol arkadaşlarına; “Olmayacak, dönelim!…” demeyi aklından geçirdi. Yüzlerine baktı. Cevap Zeynep’ten geldi: “Yürüyelim baba.. Ben yürürüm. Hicret için yola çıktık… Efendimizde (s.a.v.) böyle hicret etti.” 10 yaşındaki engelli Zeynep’in bu sözlerinden sonra artık ne mesafelerin, ne ‘engel’lerin bir önemi kalmıştı. Değil miydi ki söz konusu olan hicretti, özgürlüktü… Yola devam edildi.
Küçük Zeynep, o an yaşadıklarını Tr724’e şöyle anlattı: “Hicret ettiğimi biliyordum. Yürümek, hele saatlerce durmadan bunu yapmak, bunu başarabileceğim aklımın ucundan bile geçmezdi. Hiçbir ağrımı sızımı hissetmedim. Şunu inanıyordum, Allah ne yaptığımı, anne ve babamla hangi yolculuğa çıktığımızı biliyor. Beni o zorlu yollardan taşıyan en önemli motivasyon buydu.”

‘ALLAH BİZİ GÖRÜYOR, EFENDİMİZ DE BÖYLE HİCRET ETTİ’ DİYE DÜŞÜNDÜM
Zeynep, kızkardeşi, anne ve babasıyla hicret yollarına düştüğünde henüz 10 yaşındaydı. Serebral palsi, yani beyin felci sonucu yürüme ve görme güçlüğü çeken engelli bir çocuk olarak kader onu gurbete, hicret yollarına taşıdı. Anne ve babasını önce işsizliğe sonra hapse sürüklemek isteyen o fırtınalı günlerde en zorlu yolculukları yapanlardan biriydi. Metrelerin dahi gözünde büyüdüğü tedavi süreçlerinin fevkalade üstünde bir gayret göstermesi gerekiyordu. Türkiye ve Yunanistan tarafında tam 12 kilometre yürümüşlerdi. Ayağında AFO’larıyla (ortopedik ayakkabı) gecenin karanlığında Meriç’i geçerken anne ve babasına ‘Durmayalım, yürüyelim’ diyerek cesaret vermişti. Zeynep, “Allah beni görüyor, Efendimiz de böyle hicret etti’ diye düşündüm” diyor o zor saatler için.
O günkü düşüncelerini anlatırken, gözünün önüne çocukların Peygamber Efendimiz’in Mekke’den Medine’ye hicretini canlandırdığı bir tiyatro sahnesinin geldiğini anlatıyor. Onun için günlük hayatında fizik tedavi, okul, eğitim ve doktor kontrollerinde rastlanmayacak bir gayretti bu. 12 kilometrenin yarısını babasının sırtında, diğer yarısını annesinin omzunda, kardeşinin elinden tutarak, diken, çalı, çamur, tepe, taş demeden yürüyerek hicretini tamamladı. Şimdi bulunduğu Avrupa ülkesinde, Türkiye’de yaşadığı sıkıntılarının aksine, tekerlekli sandalyesiz yürümek, kendi ayaklarının üstünde durmak ve eğitim imkanlarına kavuştu.

BİTMEYEN EPİLEPSİ KRİZLERİ
Yunanistan sınırından girdikten bir gün sonra bütün sinirleri boşalacaktı, yaşadığı bütün zorluklarla bastırdığı duyguları, acıları adeta patlayacaktı Zeynep’in. Akşam saatlerinde başlayan yolculuk sabahın 7’sine kadar sürmüştü. Babasının internette kiraladığı bir evde akşam saatlerine kadar uyumuşlardı. Trene bindiklerinde kıyafetleri ve perişan halleri onları hemen ele vermişti. Atina’ya varamadan yolda polis onları gözaltına aldı. Sonra bir karakol odası ve mülteci kampı…
İki günlük zorluk ve stresin etkisiyle Zeynep, saatlerce ağladı mülteci kampında. Günlerce epilepsi krizine girdi. Anne babası için de çok zor saatlerdi bilmedikleri bu diyarda yaşadıkları. Ama çok daha kötü günler geride kalmıştı. Babası, “Artık hep birlikte yaşayacağız, inşallah. Ayrılıklar bitti’ diye teselli etti ailesini.
YUNANLI FIRINCI KADININ KURABİYELERİ
Kampın en büyük sürprizi ise Yunanlı yaşlı bir fırıncı kadının gönderdiği kurabiyeler oldu. Kampta akrabaları bulunan yaşlı bir adam, ziyareti sırasında Zeynep’in hikayesini duymuştu. Her gün ekmek almak için uğradığı kasabanın fırıncısı yaşlı kadın Türkçe biliyordu. İstanbul göçmeni bir Rum idi. Yaşlı adama aldığı ekmekleri nereye götürdüğünü sordu. Kampa götürdüğünü orada bir engelli kız ve birçok çocuğun olduğunu öğrenince ‘Bunlar da benim hediyem’ diyerek her gün pişirdiği birbirinden lezzetli kurabiyeleri gönderdi Zeynep’e…
‘ARTIK TEK BAŞINA YÜRÜMEK İSTİYORUM’
Zeynep, şimdi anne-babası ve kardeşi Fatma’nın da yanında olduğu yeni bir dünyanın içinde. Beş ay önce botoks daha sonra diz kapaklarından ameliyat oldu. Meriç’te kullandığı gözlüklerine ve AFO’larına bakıp, “Artık tek başına yürümek ve okumak için gayret ediyorum” diyor. Bir yandan dilinden şükür cümleleri dökülüyor.Zeynep ve kardeşi Fatma, üç yeni dil öğreniyorlar. Zeynep özel bir okula gidiyor. Engellerini aşıp, tek başına kendi ihtiyaçlarını göreceği günleri bekliyor. Avrupa’nın en güzel şehirlerinden birinde eğitim görüyor. Daha dillerini bilmediği insanlar ona aile yakını gibi davranıyorlar sevgi ve şefkat gösteriyorlardı. Ameliyat olduğu günden bu yana evin bir ferdi haline gelmiş bir yardımcı hemşire, okumasını kolaylaştırmak için teleskop ekranlı bilgisayar, sesli kitap, engelli bisikleti gibi hediyeler, sürpriz ve imkanlar ise Türkiye’de yaşanan sıkıntıların aksine devrim niteliğinde değişimleri getirmiş onun hayatına. Artık bilgisayar ekranında büyüttüğü kitaplarını okuyup, bulmacalarını çözebiliyor. Bunun yanında dil eğitimi alıyor, sesli kitaplarla pratik yapıyor. Şİmdi artık tek başına yürüyüp, bisiklete binebiliyor.
‘SAATLERCE BİR BİLİNMEZE YÜRÜDÜK; DUYGULARIMI KAYBETTİM’
Kızkardeşi Fatma, ablasının ve kendisinin Türk ve Yunan askerlerine yakalanmamak için 12 kilometre tek kelime etmeden yürüdükleri o geceyi anlatırken gözyaşlarını tutamıyor. Fatma bugün 11 yaşında. 9 yaşında yaşadığı o zorlu yolculuk ve ayrılıklar derin izler bırakmış. O anları anlatırken duygularına hakim olamıyor. Gözleri yaşlı. “Bir yıldan fazla ayrı kaldığım babamla, annem, artık birlikte olacağız, dediler. İstanbul’a gezmeye gidiyoruz diye biliyordum. Meğer yolumuz hicretmiş, o gecenin karanlığında yaptığımız yolculukta karmakarışık düşünceler içindeydim, çocukça belki ama duygularımı bile kaybetmiştim” diyor.
MESLEKLERİNDEN ATILAN İKİ ÖĞRETMENİN ZOR SEÇİMİ
Serebral Palsi hastası Zeynep ile kardeşi Fatma’yı zorlu hicret yolculuğuna taşıyan hikayeleri öğretmen anne ve babalarının işten atılmaları ve takibata maruz kalmalarıyla başladı. Ankara’da yaşayan kendi halinde bir aile ve iki öğretmen anne babanın hayatı 15 Temmuz’dan aylar önce altüst olmuştu. Önce Hizmet Hareketi’ne yakınlığı ile bilinen okullar daha sonra kamuda öğretmenlik yapan İbrahim ve Asiye öğretmenleri herkes tanıyordu. Onların Hizmet Hareketi ile yakınlığını biliyordu. İlk önce açığa alındılar, daha sonra KHK’larla işlerini kaybettiler. İki öğretmenin başka çaresi kalmamıştı. 15 Temmuz’dan aylar önce her ikisi de kamudaki görevlerini, maaşlarını, kariyerlerini kaybetmişti. Sonra iki kez gözaltına alındılar. Ev baskınları, gaybubet hayatı, bütün gelirlerinin ellerinden alınması, çocukların alt üst olan okul düzenleri, Zeynep’in aksayan tedavileri… Dayanılacak gibi değildi.Cadı avı 15 Temmuz darbe girişiminden önce başlamıştı bir çok Hizmet gönüllüsü için. O geceden sonra ise bir sel ve fırtına gibi herkesi, muhalif her kesimi, hapse, işkenceye ve zulme maruz bıraktı. İbrahim ve Asiye öğretmenlerin yükü daha ağırdı. Tedavisi sürmesi gereken özel bir çocukları vardı.
Zeynep doğumundan hemen sonra kalça çıkığı tedavisi görmüştü. İki yaşına geldiğinde çekilen bir MR ise başka bir imtihanı başlatmıştı. Doğum sırasında yaşadığı felç nedeniyle Zeynep’in serabral palsi hastası olduğunu öğrendiler. Akranlarının aksine yürümek onun hayatının en zorlu işi haline gelecekti. İlkokula gitmeye başladığında ise sadece kaslarında değil, gözlerinde de hastalığın izlerinin olduğu tespit edildi. O yıllarda epilepsi krizleriyle tanıştı Zeynep. Sonra neredeyse haftanın her gününe yayılan fizik tedavi seansları başladı. Hayatının büyük bir kısmı ilaçlar, hastaneler, doktorlar arasında örgülenmişti. Ailesi onun için en güzel şartları sağlamaya çalışıyordu.
‘BABAM ÖLDÜ BİZE SÖYLEMİYORSUNUZ’
Babasını gözaltına almak için evlerinin polis tarafından basılmasından sonra güçlükler adeta katlandı. Eşinin yokluğunda Zeynep’in ve evin yükünü tek başına omuzlamak zorunda kalan Asiye Hanım, kardeşi Fatma’nın ‘Babam televizyonlarda olduğu gibi öldü ve siz bana söylemiyorsunuz’ diyerek hıçkırıklar içinde kaldığı bir günü hiç unutamadığını aktarıyor. Babalarının ve annelerinin neden hapse atılmak istediğini anlamlandıramayan iki kız kardeş acılarını da birlikte paylaştılar.
İbrahim Bey çocuklarından ayrıldı, gaybubete çıktı. 6-7 ay çocuklarını göremeyeceği bir süreç başlamıştı. Avukatlar aracılığıyla dosyanın içeriğini öğrenmeye çalışıyordu. İşsizdi. Bir yandan çocuklarının geçimi için birşeyler yapması gerekiyordu. Ancak ellerindeki bütün maddi imkanlar tükenmişti, devlet memurluğu, öğretmenlik dışında tek gelirleri yoktu. Gözaltılar ve evine yapılan baskınlardan sonra İbrahim Öğretmenin maddi sıkıntıları arttı. Başkentte yapacak bir işi kalmamıştı. Başka geliri de yoktu… Arkadaşlarına sığınmıştı. Çocuklarını aylarca görmedi. Gördüğü zamanlar da onların geçim derdiyle evinin etrafından pervane oluyordu.


‘HER DAKİKAMIZ BİR GÜN KADAR UZADI’
DOKTORLARIN ‘DESTEK ARACI OLMADAN YÜRÜYEBİLECEKSİN’ MÜJDESİ






