DEVA Partili Mustafa Yeneroğlu’nun ziyaret ettiği Melek İpek, “Biz neden Tayyip Erdoğan’ı sevdik biliyor musunuz? Karşısında korkan birisine Peygamber Efendimiz nasıl diyordu: ‘Korkma, ben kuru ekmek yiyen kadının oğluyum.’ Biz öyle olsun istedik. Neden bu zulmü yapıyor. Ben onları Keçiören’deki evlerinde tanıdım “dedi.
DEVA Partisi Genel Başkan Yardımcısı Mustafa Yeneroğlu, 9 Kasım’da tutuklanan hayırsever Melek İpek’i tutuklu bulunduğu cezaevinde ziyaret etti. 78 yaşındaki Melek İpek’le görüşmesini Serbestiyet’te makale olarak yayınlan Yeneroğlu, sosyal medya hesabından konuyla ilgili yaptığı paylaşımda, “79 yaşındaki Melek İpek’i ve 8 yıldır hapis yatan oğlu Cafer Tekin İpek’i cezaevinde ziyaret ettim.(…) Eskiden “Melek Anne” diye eline sarılanların bugün köşe bucak kaçtığı bu kişinin kim olduğunu merak ediyordum. Etrafına huzur veren bir aura hemen hissediliyordu. Korkunç bir adaletsizliğe mahkûm edilmiş 79 yaşındaki bir kadının hem iktidara hem muhalefete yönelik yaralı kalbinden dökülen cümleleri işittikten sonra fazla bir şey söylemek gelmiyor içimden. Herkesi vicdanıyla başbaşa bırakıyorum.” ifadelerini kullandı.
Mustafa Yeneroğlu’nun aktardığına göre Melek İpek, “Her şeye rağmen bir şeyler yapmak lazım, kötülüğü iyilikle def etmek lazım. Beni buraya getirdilerse Türkiye’de herkesi buraya getirebilirler. Ben o kadar ilkokul, cami ve hayır kurumu yaptırdım. Emine Erdoğan ve Sümeyye beni bilmezler mi? Ak Parti kurulduğunda benim evimde birlikte dua ettik, ilk duası benim evimde okundu. Tayyip Bey’i de çok sevdim. Emine Hanım’ı da çok sevdim. Bilal’in düğününe katıldım. Her şeye rağmen ayaklarına taş değmesin diye dua ettim. Çok mu yaptım? İnanın daha da düşünüyorum, gerçekten Tayyip Erdoğan’ın bize yapılan bu zulümlerden haberi var mı?” diyor.
Mustafa Yeneroğlu, yazısını şöyle bitiyor: “Ayrılırken elini öptüm, o sıkıca tutundu, acıyla doğruldu ve boynuma sarıldı.”
Mustafa Yeneroğlu’nun yazısının tamamı şöyle:
İki görevlinin ittirdiği tekerlekli sandalyesinde 79 yaşındaki Melek İpek Hanım kapıdan göründü. Ayağa kalktım, yanıma yaklaştığında bana tutunarak ayağa kalkmaya çalıştı. Eskiden Melek Anne diye eline sarılanların bugün köşe bucak kaçtığı bu kişinin kim olduğunu düşünüyordum. Melek Hanım’ın elinden hiç menemen yememiştim. Ne Ankara’daki çiftliklerinin müdavimiydim ne de İpek ailesine ait olan Türkiye’nin en pahalı otelinde -üstelik ücretsiz- kalmışlığım vardı! Melek Hanım’ın oğlu bildiği başbakanlar, bakanlar, belediye başkanları ve milletvekillerinden biri değildim.
Geçen hafta bir dostum “Cafer Tekin İpek’i tanıyor musun?” diye sordu. “Hayır” dedim. Adını dahi duymamıştım. “Onun darbe öncesinde de cemaat ile hiç alakası yoktu. Abisini yakalayamadıkları için kinlerini ondan çıkardılar.’’ “Lütfen dosyasını inceler misin?” dedi.
“İpek” soyadını elbette sıkça duyuyordum. Ne de olsa aile kamuoyuna mal olmuş, Türkiye’nin sayılı ailelerinden biriydi. Ancak ben hiçbir aile ferdi ile tanışmamıştım. Ne Melek İpek’i ne de Türkiye’nin sayılı iş insanları arasında olan oğulları veya kızları ile… Melek Hanım’ın elinden hiç menemen yememiştim. Ne Ankara’daki çiftliklerinin müdavimiydim ne de İpek ailesine ait olan Türkiye’nin en pahalı otelinde -üstelik ücretsiz- kalmışlığım vardı!
Melek Hanım’ın oğlu bildiği başbakanlar, bakanlar, belediye başkanları ve milletvekillerinden biri değildim. Eşim de, Melek Hanım’ın kızı saydığı, öz kızına kardeş bildiği devlet eşrafının eşleri arasında değildi. Ayrıca Cafer Tekin Akın’ın “arkadaşlarım” diye saydığı, “yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi” dediği, şu anda devleti ve Ak Parti’yi yönetenler arasında da bulunmuyordum.
Doğrusunu söylemek gerekirse Melek İpek Hanım’ın tutuklanması öncesi İpek ailesinin yaşadıklarıyla fazla ilgilen(e)memiştim. Aslında bunun özel bir sebebi yoktu. Bir taraftan aşırı yoğunluğum, diğer taraftan da herhalde zengin bir aile olmaları sebebiyle onlarla zaten ilgilenen vardır diye düşünmem, belki de bazen önüme düşen Akın İpek’in tweetleri nedeniyle… Akın İpek’in öfkesini anlamaya çalışıyordum ama ailesi bu durumda iken İngiltere’den yazdıkları ve ortalığa saçılmış bunca gerçek varken; ülkenin ve milyonlarca insanın Fethullahçı yapı eliyle çektiği bunca sıkıntı ortadayken özeleştiriden yoksun bir biçimde hâlâ o yapıyı olumlayan yaklaşımlarını tasvip etmem mümkün olamazdı. Benim açımdan mesele sadece o korkunç darbe teşebbüsü gecesi de değildi üstelik. O oluşum darbe teşebbüsü öncesinde de sekter yapısı ve ajandaları ile ayrıca mahrem paralel devlet yapılanması sebebiyle sadece görünürdeki hayır işlerine göre değerlendirilebilecek bir organizasyon değildi asla. Gayrimeşru yöntemlerle iktidar savaşı içinde yapmadıkları kötülük yoktu.
Bu sebeplerle temkinli yaklaşıyor, Cafer Tekin İpek’in dosyasındaki hukuki tespitleri merak ediyordum. Dosyayı incelerken okuduklarıma şaşırdım mı, ona da emin değilim. Çünkü terör örgütü üyeliği hükmü verilen bunun gibi binlerce boş dosya okumuştum. Bazen şaşırdığıma da şaşırıyordum. Yapılan propagandanın tesiri olsa gerek. Ya da Fethullahçı yapıyla ilgili geçmişten duyduğum derin endişe sebebiyle. Cafer Bey silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 11 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmış. Gerekçe; İpek ailesine ait şirketlerde hem hâkim ortak hem yönetim kurulu üyesi olması ve şirketleri FETÖ/PDY örgütünün amaçlarını gerçekleştirmek için yöneten kişilerden biri olması. Bu minvalde medya şirketleri, vakıf ve üniversite kurması ve şirketin gelirleri ile himmet paraları aktarımı işlemlerine imza atması.
Elbette bu medya şirketlerinin alımı ile veya vakıf ve üniversite kurulması ile ilgili olsun dönemin başbakanı ve bakanları tarafından özellikle ve bizzat teşvik edildikleri;
Vakıf ve üniversitenin kurulması ve yer tahsis edilmesi, hatta yandaki arsanın dahi tahsisinin yine başbakan ve bakanların teşviki ile ancak gerçekleştirilebileceği;
Vakfın hükümet kararı ile kamu yararı statüsüne sahip olduğu;
Şirketlerinden bağış yaptıkları, yani “himmet verdikleri” derneklerin bakan ve milletvekillerinin görünmek için yarıştığı yerler olması; nedense hep göz ardı edilen hususlar olmuş.
Ve daha ötesi suçun oluşmasının olmazsa olmazı olan, “kişinin örgütün terör, cebir ve şiddetine bilerek ve isteyerek destek verdiğine” dair 540 sayfalık Ağır Ceza Mahkemesi kararında bir cümlelik izahat dahi olmadığı gerçeklerini yok sayarsak ancak kendisini “Vay terörist” diye yaftalayabiliriz.
Bu arada itiraf edeyim: Şirket üzerine kayıtlı beş yüzün üzerinde telefondan birisinde veya ikisinde bylock programının çıkmış olmasını, bu telefonların her ne kadar Cafer Bey tarafından kullanılmadığı kesin olarak tespit edilmiş olsa dahi şirket ortağı ve yöneticisi olarak ona mal edilmiş olmasını, ayrıca şirket tarafından yüzlerce Zaman gazetesine ücret mukabilinde abone olunarak ücretsiz dağıtılmış olmasını da vahim terör eylemlerini gerçekleştirmede “süreklilik, yoğunluk ve yarattığı tehlikede kararlılık” içinde hareket etmiş olduğu saptamalarını ‘sümen altı’ etmiş oldum.
Anlayacağınız o ki hukukun nasıl katledildiği adına ibretlik bir karar. Daha doğrusu önceden verilmiş bir kararın trajikomik bir şekilde gerekçelendirme çabası. Tam bir düşman hukuku örneği!
Cafer Tekin İpek kararını okuduktan sonra kendisini ve annesi Melek İpek’i cezaevinde ziyaret etmek için Adalet Bakanlığından izin aldım. 29 Kasım 2024 Cuma sabahı, ilk önce Cafer Tekin İpek ile görüşmek istedim. Her haliyle saygı uyandıran bir beyefendi ile karşılaştım. Karşımda 9 yıla yakındır özgürlüğü gasp edilmiş bir insan vardı. Benim için ülkemin halini de özetleyen bu hazin tablo zaten başlı başına derin bir mahcubiyet konusuydu. Beni gördüğüne mutlu olmuştu. Tebessümü bile elinden bir şey gelmeyen beni eziyordu. Uzun uzun anlattı. Suçunun ne olduğunu soruyordu; ortada bir suçun olmadığını bilerek. Şu anda devleti yönetenler arasında isim isim saydığı birçok kişiyi “arkadaşlarım” diye ifade ederken, sıra gecelerinden bahsederken “Onlara lütfen sorun, birisi dahi bana terörist diyebilir mi acaba?” diye soruyordu!
“Paramız pulumuz, malımız, mülkümüz sizin olsun. An azından anama bu zulmü yapmasınlar” derken içim yanıyordu. Yıllar sonra annesine cezaevinde sarılıp hasret giderme anı gözümün önüne geldi o anlatırken. Cezaevindeyken eşi kendisinden boşanmıştı. O acıyı içine gömmüş gibiydi ama asıl onu ezen ve gözlerini yaşartan 9 yıldır oğlunu, gururla anlattığı gelinini, yüzü gülerek takdim ettiği kızını görememesiydi. Doğrusu o anlatırken ben de kendimi zor tutuyordum. Tüm yıkıma karşı direnen, evlatlarının başarıları ile yaşama tutunan, güzel bir babaydı karşımda oturan kişi. Kucaklaşarak ayrıldık. Ayrılırken o ne düşünüyordu bilmiyorum ama benim aklımda arkadaşlarının sessizliği vardı. Yediği içtiği ayrı gitmeyen, sessizliklerine anlam veremediği o meşhur arkadaşları. Oysa imtiyaz, ayrıcalık beklemiyordu. Sadece adil şahitlik yapmamaları onu yıkıyordu.
Acaba bu durumda kim cezaevinde, kim tutsak diye düşündüm. Cafer Tekin İpek mi yoksa suçsuzluğunu bildikleri halde kâh başımıza bir şey gelmesin diyerek kâh makamlarını, mevkilerini ve menfaatlerini yitirmemek için, itibarlarından ve konforlarından taviz vermemek için susanlar mı? Bedenleri tutsak olanlar belliydi. Peki ya zihinleri tutsak olan dışardakiler? Onlar da aslında tutsak değil miydi?
Vakit öğlene yaklaşmıştı. Belliydi ki Cuma’yı kaçıracaktım. Ezanı duydum mu emin değilim. Zihnimde özgürlüğün ve adaletin teminatı olarak tasavvur ettiğim ezanı. O ezan ki; adalete şahitlik iddiasını canlı tutmak için günde beş vakit bir ikaz değil miydi? Fakat adaletsizliğin hüküm sürdüğü bir beldede ezanlar ancak özünden yoksun bir ritüele davet sayılırdı.









