Meric’in sularına
Yada Ege’nin bağrına
Sevdâ tohumları atsam
Boy verir mi,
Ümit olarak ?
Bilmem, bilemem.
Ama yinede,
Sen,
Meriç gibi
Ege gibi
Çağla içimde
Kanlı gözyaşım.
Sessiz, sedâsız
Bir duâ, bir recâ olarak.
Kardeşlerime yanık
Bir ağıt, bir türkü
Bir sevdâ olarak.
Gecenin bir yarısı, dilimden bu sözler döküldü.
İçimiz yanıyor ve bir yangın bitmeden yeni bir yangın başlıyor, hangisine yanalım bilemiyoruz.
Kadrimiz büküldü, hergün künde üstüne künde devriliyoruz.
Civelek ailesi mi, Dalga ailesine mi, Görmez ailesi mi, yoksa Kara ailesine mi ?
Kanser tedâvisi görürken babaya hasret kalan minik çocuklara mı, Ege’de zulümden kaçarken ölen mâsum akademisyenlere mi, ismini bilmediğimiz mâsum, mağdûr, mazlûm, mehcûr canlara, cânânlara mı ?
Yoksa o meş’um Temmuz gecesinde boğazı kesilen, köprüden atılan yâhut iktidâr uğruna sahte bir darbeye kurbân edilen yüzlerce Harbiyeli gence mi ?
Yoksa o gece niye öldüğünü yada öldürdüğünü bilmeyenlere mi ?
Hangisine yanalım ?
Eğer kadere imânımız olmasa, dertten, kederden ölmemiz işten değil.
Nitekim yıllar oldu saâdetin zerresini görmedik.
KALPLER PARAM PARÇA VE VİCDANIN SESİ GERGERLİOĞLU
En katı kalpler dahi bölük-pörçük, param- parça, pâre-pâre olmuş durumda.
Hangisine yanalım ?
Meriç bir yandan, Ege bir yandan, trafik bir yandan, hastalıklar bir yandan, zulüm giderek artan baskısıyla canlarımızı alıyor, canlarımızı yakıyor.
Zâlim Diktatör ise pişkin, pişkin “zulüm altında ölen her candan sorumlusunuz” diye BM küsüsünden höykürüyor, sûret-i haktan görünerek, münâfıkça.
Ve yine facia, yine ölümler.
Vicdânın sesi Ömer Fâruk Gergerlioğlu inliyor ;
“Yine Ege, yine fâcia !
Beş çocuk, iki kadın vatandaşımız bindikleri botun, kayalıklara çarpması sonucu vefât etmiş.
Ülkedeki adâletsizlikten kaçan onlarca kişi hayâtını kaybetti.
Tespitim son üç yılda yirmi çocuk, on yetişkin T.C. vatandaşı Ege ve Meriç’te boğuldu.
Kaçılmak istenen hukuksuz bir ülkeyiz.!”
Ve fâciayı Yunan medyası ilk haber olarak görüp ;
“Erdoğan’dan kaçan melekler Ege’de can verdi” başlığı atarken, ölü taklidi yapan Türk Medyası yalan üzerine yalan sıralıyor.
Yunan ne, Türk ne, insanlık nedir, zulüm nedir ?
Düşmân bildiklerimiz bizlere insanlık dersi veriyor.
Ne ifritten bir dönemde yaşıyoruz.
Devlet-i Âliye artığı bir devlet, Devlet-i Suflî’ye dönüştürüldü, mazlûmların hâmisi, dayanağı olan bir millet kendi evlâtlarının katili, celladı oldu.
Doymak bilmiyor, zâlim bir Diktatör’ün elinde terör estiriyor.
Bizim hatâlarımızın sonucu ;
Peki nasıl bu hale geldik ?
Rabbimiz Kitâbımız’da (Sûre-i Ra’d 11) ilân ediyor “Ben herhangi bir kavmi değiştirmem, onlar kandilerini, nefislerini-hallerini değiştirmedikçe”
“Başımıza gelenleri kendimizden bilmeliyiz” İslâmî temel disiplin bunu gerektiriyor.
“Aleyküm enfüsekum” kendimize bakmalıyız.
Yıllar içinde değişip, başkalaştık mı ? Safvetimizi, samîmiyetimizi mi kaybettik ?
Ben Büyüğümüz’ün Mülânee’sini tersten okuyarak kendime bakıyorum ve çok korkuyorum.
Receb Ağabey ne güzel haykırıyor “Aman Allâhım, içte ki derin devlet, nefs-i emmâremiz. Zulmün kaynağı içteki Tirân, nefs-i emmaremizdir ! Aman Dikkat !”
Gelen musibetlerin sebebi Ehl-i Hakk’ın vazifesini tam yapamaması, gerekli tamamiyeti sağlayamaması ve netîcesinde Ehl-i Dalâlet’e mağlup olmasıdır.
17 Ağustos Depremi sonrası Büyüğümüz’ün beyânı bu yöndeydi.
Rabbimiz şefkatle bizi uyarıyor, temizliyor ve yeni bir döneme, yeni bir dünyâya hazırlıyor.
Her musîbet cezâ değildir.
Nasıl yaşarsanız öyle yönetilirsiniz ;
Bununla beraber mes’ele sâdece cemaâtimiz değil milletimizin umum durumu.
Evet, temel problemimiz devleti yönetenlerin durumu değil, esâsen bizim hal ve tavrımız neticesinde onların. üzerimizde toplanıp, başımıza musallat olmasıdır.
Çünkü Efendimiz (sav) buyuruyor ki “Nasıl yaşarsanız öyle yönetilirsiniz”
Fakat bu durum siyâsileri mâsum kılmaz, hırsız her zamân hırsız, zâlim her zamân zâlimdir.
Ehl-i siyâset ;
Üstâdımız “Şeytan ve siyâsetin şerrinden Allâh’a sığınırım. Menfaât üzerine dönen siyâset, canavardır“ der.
Yine Üstâdımız’a göre insana ” Gaflet verecek, dünyâya boğduracak, hakîki vazife-i insâniyeti ve âhireti unutturacak olan en tehlikeli dâire siyâset dairesidir ” hem “Siyasetçi ekserce tam müttakî, dindâr olmaz, tam müttakî dindâr ise siyâsetçi olamaz”
Bismarck ne güzel ifâde eder “Siyâset cambazlığına giren bir adam, irâdesine dikkat etmelidir çünkü siyâset karakteri bozar.”
Gerçektende “Bâzı insanlar prensipleri için partilerini değiştirir, bâzıları partileri için prensiplerini değiştirir.” (Churchill)
Genellikle siyasetci tam bir münâfık tiplemesidir, zıp orada, zıp burada rüzgar gülü gibi döner durur.
Hele hele Siyasal İslâmcılar İslâm’ın evrensel ve kuşatıcı mesajını âdeta bir rejim projesine indirgemiş, devleti ele geçirme ve kafalarında oluşturdukları muhayyel bir kısım kurgulara göre insanları idâre etme adına, dini suiistimâl etmiş, araçsallaştırmış ve bir ideolojiye çevirmişlerdir. (Y. Çayıroğlu)
