Bugünlerde ortalıkta Hocaefendi ve liderlik, liderliği olgusu tartışılıyor, tartışılmaya çalışılıyor, belkide (!) kasıtlı olarak gündeme getiriliyor…
Hocaefendi’nin şahsı, konumu “hafifçe” tartışmaya açılıyor ve bu tartışmanın asla tarafı olmadığı-olmayacağı bilinerek…
Kapıları-sınırları zorlayan, sihirli-mâsum cümle belli “bırakın herkes konuşsun, eleştiriye açık olmak lâzım”
Samimiyetle “Evet”,
Ama nereye kadar?
Ne mi oluyor ?
“İmtihân sessizce derinleşiyor“
Herkes kendi açısından yazıyor, çiziyor, fakat çoğunun Hocaefendi’nin ne düşündüğünü-istediğini merâk ettiği yok…
Bilenlerde susmayı tercih ediyor.
Meseleye bir de Hocaefendi cihetinden bakmak lâzım…
Şunu açıklıkla belirtmek gerekmektedir ki, Hocaefendi’nin şahsı adına asla bir “liderlik” beklentisi yahut sevenlerine liderlik veyâ makâm tavsiyesi bahis mevzuu olmamıştır, hayatını inceleyenler, kendisini tanıyanlar bunu gayet “net” bir şekilde bilirler…
İnsâflı-vicdânlı herkes bilir…
Evet,
- lider olma
- bir lider gibi etrafında kitleleri toplama
- onları sevk ve idârenin
Aksine, ortalıkta görünmekten, etrafında çokça insanın bulunmasından, aşırı saygıdan, kendisine herhangi bir makâmın atfedilmesinden dahi sıkılır, rahatsız olur…
Bu şekilde davranan insanlara rahatsızlığını belirttiği, hatta bazılarını yanından uzaklaştırdığı vâkidir…
Ve bunu samimiyetle yapar, sûnî değildir, samimiyetini gözlerinizle görürsünüz, kalbiniz varsa, ön yargılı değilseniz hisseder, bilirsiniz, anlarsınız….
Düşmanları bile bu yönünü bilir ve takdir ederler…
Adanmışlık, beklentisizlik ve tevazuu herkes tarafından bilinmekte, kabûl ve takdîr edilmektedir…
Şunlar kendi ifâdeleridir…
- Bana dünyâdaki en önemli, en büyük makâmı verseler dönüp göz ucu ile bakarsam dâvâmıza ihânet olur
- Abdulkâdir Geylâni makâmında olmaktansa sâde bir kul olmayı tercih ederim.
- İsmime eklenen “ci-cu” eki ile söylenen şey, bana, anneme sövmek gibi geliyor…
- Zat-ı âliniz değil, zâti suflîniz.
- Aranızda bulunmak, sizlerle, sıradan bir insan olmak benim için en büyük şereftir,
- Ama olsam olsam içinizde bir “Kıtmîr” olabilirim.
Eserleri, sesli ve görüntülü sohbetlerinde bunlardan binlerce bulabilirsiniz…
Yıllar evvel yapılan bir gazete söyleşisinde “Bana mehdî diyen ahmaktır” demişti, daha ne demeli acaba ?
Gençlik zamanlarında kendisine milletvekilliği ve benzerlerinin teklif edildiğini ve aslâ kabûl etmediğini biliyoruz…
Arzu etseydi, çoktaaan ülkemizin, milletimizin başındaki en önemli makamlara rahatça sahip olabilirdi…
Milletimiz de muhabbetle peşinden yürürdü..
Nitekim ;
- 17-25 aralık,
- tiyatro darbe,
- şeytâni algı canbazlıkları
- ve benzerleri
evvelinde akp’nin yaptırdığı ankette Türk halkının Hizmet Hareketi’ne müsbet bakış oranı % 80’leri bulmuştur….
Yapılan istek ve baskılara rağmen Hocaefendi ve “Hizmet Hareketi” sâliklari asla siyâsî bir parti yâhut renk düşüncesine girmemişlerdir…
Hatta “enteresan şekilde” cemaât içinde bu gibi şeylere talep belirten, tâlîb olan bir-iki şahsın etrâfı bir anda boşalmış, yapayalız kalıp, unutulup gitmişlerdir…
Hizmet insanları bunu “bozulma” olarak görür ve katiyyen tasvîb etmezler…
Dünya kadar eseri, sesli-görüntülü sohbetleri ve dost meclislerindeki konuşulanlarda dahil liderlik yâhut makâm, şan şöhret istediğine dâir tek bir emmâre görülemez, ihsâsı bile bahis mevzuu değildir…
İncelenebilir…
O halde,
Hocaefendi’nin talebi nedir ?
Bence, O’nun başlıca, tâlib olduğu, istediği şeyler şunlardır;
- Rabbimize kul olmak,
- Rabbimizin dinini îlâ,
- Efendiler Efendisi’nin (sav) ismini her yere taşımak-tanıtmak,
- İslam’ın güzelliklerini, dırahşân çehresini herkese anlatmak ve paylaşmak,
- eğitim ve öğretimi yaygınlaştırarak İslam’ı ve insanlığı içine düşülen zilletten çıkarmak-kutarmak,
- bütün dünyaya gücü yettiği ölçüde İslamiyeti “insaniyet” ve “ahlâk” boyutuyla anlatmak,
- insanlığa doğruları, evrensel insânî ve islâmî değerleri göstermek, anlatmak,
- İnsanlara sâdece dünyâ için değil, ahiret hayâtı için de rehberlik yapmak,
- İnsân-ı Kâmil olma yolunu açmak,
- Bütün bu güzellikleri tavsiye etmek,
- Ve Rabbimizin rızâsını kazanmak,
- Kazanılmasına vesîle olmak
