Allâh dostlarından Serî es-Sakâtî, Şam ve civârında yaşamış büyük bir hadîs âlimidir.Bir sabah hadis dersindeyken, şu hadîs-i şerîfi okur:
“Mü’minlerin derdiyle dertlenmeyen bizden değildir.” ( Hâkim-Heysemî )
Kader buya, o sırada bir talebesi heyecânla içeri girer:
“ Üstâdım ! Mahalleniz yandı, komşularınızın evleri yandı, yalnız sizin ev kurtuldu ”
Serî es-Sakâtî gayr-ı ihtiyâri “Elhamdülillâh! ” der. Neden sonra aklı başına gelir ve hacâletten iki büklüm olur.
Otuz sene sonra Hazret bir dostuna:
“ Ben o günün tevbesi içindeyim, o gün kendi evimin yanmadığına sevindim, evi yanan mü’minleri düşünemedim, otuz yıldır ağlıyorum ” der.
Evet, Efendimizʼin (sav) bu dehşetli îkâzını hiçbir zaman unutmamak lâzım:
“Mü’minlerin derdiyle dertlenmeyen bizden değildir.”
Yine Efendiler Efendisi (sav) buyururlar ki, “Müʼminler birbirini sevmekte, birbirine acımakta, birbirini korumakta bir vücûd gibidir. Vücûdun bir uzvu hasta olduğu zaman, diğer uzuvları da bu sebeple uykusuzluğa ve ateşli hastalığa dûçâr olur.”
(Buhârî, Edeb-Müslim, Birr)
İşte Efendiler Efendisi (sav) bizden böyle bir yürek, böyle bir gönül, böyle bir kardeşlik istiyor.
Âkif tamda bu ahlâk üzere haykırır,
“Kanayan bir yara gördümmü yanar ta ciğerim
Onu dindirmek için kamçı yerim, çifte yerim
Adam, aldırma da geç git, diyemem aldırırım
Çiğnerim, çiğnenirim hakkı tutar kaldırım!”
Müʼmin olmanın şiârı budur, kardeşi öksürse mü’min ölüp ölüp dirilir.
İsterseniz birde Büyüğümüz’ün “Izdırâb” isimli sohbetindeki feryâdına kulak verelim,
“Bir yangın var ki, içinde imân tutuşmuş yanıyor. Anne-evlâd, birbirinden koparılmış. Karı-koca, birbirinden koparılmış. Kimisi soluğu yurt dışında almış.
Müslümanların dertleriyle dertlenmeyen, onların yaşadığı acıları vicdânında derinlemesine duymayan, onlardan değildir!
Bütün bu olup biten hadiseler karşısında iki büklümüm.
Evet, ümidimi hiç yitirmedim, recâ duygumda hiç kayıp yaşamadım; Rabbime karşı ümidimde bir sarsıntıya mâruz kalmadım.
Ama şunu da itirâf edeyim; immün sisteminin çökmesiyle, yirmi tane rahatsızlıkla, yirmi dört saat inlediğim de muhakkak.
Zâlim, zulme doymuyor; hâin, hıyânete doymuyor… Bunlar karşısında sessiz kalma, alâkâsız kalma, insanlık adına ciddî kayıp sayılır.
“Izdırâb, ızdırâb, ızdırâb!” deyip inlememiz lâzım !
Zira Süfyân İbn Uyeyne’nin ifâde ettiği gibi, “Bâzen bir muzdaribin duâsı ile Allah, bütün bir ümmeti, bir milleti bağışlar.”
Bu arada ben sizlere sormak istiyorum, dünyâ yansa bir tutam otu yanmayanlar bizden midir ?
Mü’minin hâli nedir ?
Paratoner gibi musîbet daha gelmeden iki büklüm olmak mı ? Yoksa musibeti iliklerine kadar görüp- yaşayıp umursamamak mı ? Mü’minin hâli nedir ?
Yaşanan zulüm, devlet terörü, soykırım, ölümler hapisler, zorâki hicretler karşısında kanlı gözyaşımız içimize akmıyorsa demekki yüreğimiz kurumuş, ” Yuf olsun benim insanlığıma “ demeliyiz.
