Dilimizde bir tahkîr yada tezyîf ifâdesi olmayıp, sâdece bir durum tespiti, bir vasıflandırma olan “gayr-ı memnûn” sözcüğü, yapılan iş ve faâliyetlerden memnûn olmayıp, memnûniyetsizlik dile getiren insanlar için kullanılmaktadır.
Hepimiz, zamân zamân bâzı şeylerden rahatsız olur ve memnuniyetsizliğimizi dile getirebiliriz.
Günümüz dünyâsında insanlardan tastamâm, “sôfiyâne” bir tavır beklemek mümkün görünmüyor.
Çağımızın kültürüyle yoğrulmuş, araştırma, sorgulama, demokrasi anlayışını kanıksamış nesillerin istek, şahsiyet, kâbiliyet, ve karakterlerini dikkate almak gerekiyor.
Bununla berâber hizmetimiz özeline inersek, cemaâtimizin fertleri orta-lise çağlarından itibâren hizmetle alakalı her işi büyük bir vâzife görmüş, ev, yurt, okul, yönetim kurulu, mütevelli gibi değişik birimlerde pişerek yetişmiştir.
Herkesin hizmetle alakalı malumâtı neredeyse aynı seviyededir. Kardeşlerimiz yüzde yüze varan bir yoğunlukta hizmetin ne olduğunu, ne olmadığını, ne yapılması gerektiğini, ne yapılmaması gerektiğini müdriktir, bilmektedir.
Yaşadığımız büyük tıravmaya rağmen kimse temel dinamiklerimizde ve hizmete olan inancında problem yaşamıyor.
Aksine, yapılan anketler arkadaşlarımızın daha kuvvetle hizmet ve dinamiklerine sarıldığını gösteriyor.
Fakat gelin görünki Büyüğümüz’ün engin ufku ile, husûsen dikkât edip dengelediği, gayr-ı memnûnluk ve gayr-ı memnûnlar oranı maâlesef günden güne artıyor.
Evet, sesini yükseltenler azınlık gibi görünsede “sessiz fakat tepkili çoğunluk” sayıca artıyor, “sukûtun çığlığı” içimizde her geçen gün birâz daha büyüyor, görünen oki yârın sesler daha fazla yükselecek.
Neden olarak onlarca sebeb sıralayabiliriz, ben sebebler yerine (âcizâne) “Ne yapabiliriz ? Ne yapmalıyız ?” soruları üzerinde durmak istiyorum.
Birbirimize nasıl yaklaşmalıyız ?
“Söyledikleriniz vifâk ve ittifâka mâni” diyerek, kibir gıybet, haset vesâir gibi menfiduygulardan dem vurup fazîlet furûşluk yaparak mı ?
Yoksa, “kardeşimizin söylediğini bir dinleyelim, haklılık payı var mı bakalım, kendimizi kontrol edelim” yaklaşımı ile müsbet duygularımızı harekete geçirerek mi ?
Yada çift taraflı insâf ve vicdânla çözüme yönelik gayret ederek mi ?
Birbirimize nasıl yaklaşmalıyız ?
1.. Dinlemek ;
Öncelikle gazeteci-yazar, akademisyen, okuyan, dinleyen, öğrenci, esnâf, bütün insanlarımızın dertlerinin “hepimiz katında itibârları sâbit Büyüklerimiz” tarafından ya ziyâret edilerek, yada dâvet edilerek bizzât, iyice dinlenilmesi gerekiyor.
Bu dinleme, sâdece bir gaz alıp pışpışlama, ardından gönderme şeklinde değil, bilakis her söylenilenin değerlendirilmesi, not edilmesiyle, problemi samimâne çözme niyet ve gayretiyle yapılmalı.
Her iki tarafta (anlatan-dinleyen) insâflı olmalı.
Anlatanlar “benim söylediğim katiyyen doğru, bu böyle yapılacak” iddiâsından vazgeçmeli.
Dinleyenlerde lisân-ı münâsib ile söylenen, haklılık payı olan, mâkul mes’eleleri kesinlikle değerlendirip, sündürmeden, çözüm için harekete geçmeli ve gücünün yettiği en kısa zamanda problemin çözülmesini sağlamalı.
2.. İthâm etmemek;
Önemle üzerinde durulması gereken bir hatâmızda şu ki, kendimizce gayr-ı memnûn olarak adlandırdığımız kardeşlerimizin nefislerini ithâm ederek hiç birşey elde edemeyiz.
En kolay yaptığımız iş hemen açıp “ihlâs ve uhuvvet” risâlelerini okumak, ama kendimize değil, dâima muhatabımıza okumak.
Halbuki esâs olan, hep berâber eksiklerimizi düzeltebilmek.
Çift taraflı eksiklerimizi düzeltemediğimiz müddetçe sâdece problemlerin çoğalmasına vesîle oluyoruz.
