Gazeteci Arzu Yıldız, tahliye kararı verildekten sonra tekrar tutuklanan eski Zaman gazetesi muhabiri Ayşenur Parıldak’ı anlattı..Ayşenur hukuk fakültesi son sınıf öğrencisi, Türkiye’de yaşanan 15 Temmuz darbe girişiminin ardından başlayan cadı avında tutuklandı. 4 Ağustos 2016’da okuduğu Hukuk Fakültesinde son dersini vermek için girdiği sınavda gözaltına alındı. Gözaltına alınma nedeni isimsiz bir ihbar telefonu. Arayan kişi iktidar karşıtı bir Twitter fenomeni olan “fuatavni hesabının takip ettiği öğrenci kaçabilir” diye bir ihbarda bulunmuş ve polis ensesine basarak Ayşenur’u gözaltına alımıştı. Ayşenur o gün ne hayallerle gittiği okulundan öyle ayrılacağını kim bilir belki de hiç düşünmemişti.
Ayşenur hukuk fakültesinde okurken aslında gazetecilik yapmak istediğini fark edip, benim de beş sene çalıştığım Taraf gazetesine geldi. Staj yapmak istediğini söyledi, ısrarcı oldu. Israr etmese de sempatik ve konuşkandı reddedilmesi mümkün değildi. Kabul ettiler. İlk orada karşılaşmıştık. Daha sonra hukuk okuduğu için benimle beraber adliyeye gitmesi söylendi. Yanımda staj yapacaktı.
Beraber adliyeye gittik. Ben çok yoğun çalışıyordum. O arada Ayşenur’a “bilmem kaçıncı kata çık, orada şu savcıya git onda şu dosya vardı bir sor gelişme olmuş mu? Ondan bilgi alamazsan şu avukatı ara, ondan da bilgi alamazsan soruşturmanın muhataplarına sor” diyordum. Hiç itiraz etmiyordu. Benimle birlikte gece yarılarına kadar adliyeyi bekliyordu. Çok fazla istekte bulunuyor çok fazla çalıştırıyordum. Şikayet ya da itiraz etmediği gibi “Senin böyle çalıştığını bilmiyordum. Çok şey öğreniyorum” diyor daha çok çalışıyordu. O zamanlar 20’li yaşlarda çok genç bir kızdı. Bir kez bile saygısızlık yaptığını kimseyi kırdığını görmedim. Zaman ilerledikçe birbirimizi daha iyi tanımaya başladık.
O dönemde siyasal islamcılardan Necmeddin Erbakan’ın ölümünden sonra çocukları arasında miras kavgası çıktığı haberleri yapılmıştı. Erbakan’ın kızı Zeynep Erbakan kardeşlerine miras için dava açmıştı. Herkes ona ulaşmaya çalışıyordu. Ben de birkaç kez şansımı denedim ama gazetecilerle görüşmek istemediği bildirildi. Adliyede çalıştığınız için uğramadığım Taraf’ın Ankara Bürosuna gitmiştik. Kadına ulaşmanın bir yolu olmalı diye düşünüyordum. Aklıma bir fikir geldi. Ayşenur’u çağırdım. Çok aradığımdan benim sesimi tanırlar diye telefonda onu konuşturacaktım. Alacağımız yanıt “tersleme” bile olsa bizim için önemliydi ve haberde kullanabilirdik. Ayşenur’a “şu numarayı ara Konya Kulu’dan arıyorum kadın kolları adına burada bir etkinliğimiz var. Zeynep hanımı davet etmek istiyoruz kendisi ile görüşebilir miyim de” dedim. Yüzüme baktı, gözlerime tedirgindi, “Arzu abla ben yalan söyleyemem” dedi. Ben de “Kadına ulaşmamız lazım. Söyleyeceksin hadi konuşma da ara” dedim. Tekrar durdu “Ben yapamam başkası yapsa, yalan söyleyemem” dedi. “Ya Ayşenur altı üstü dediğimi tekrarlayacaksın” diye çıkıştım. Korkarak telefonu aldı, gözleri gözümdeydi ve tedirgindi. Panikleyerek söylediklerimi telefondakine iletti. Bana döndü “Numara istiyorlar” dedi “Kendi cebini ver” dedim yine “nasıl yani” der gibi bakıyordu. Numarayı verdi. Sonra döndü “Arzu abla bana yalan söylettin. Benim aklıma böyle bir yolla ulaşmak gelmezdi” dedi. Telefonda basit bir yalanı bile söyleyemeyen biriydi Ayşenur. Ve onun bu hali çok hoşuma gitmişti.
Ayşenur gazeteci olmak istiyordu. Hem de öyle sıradan bir gazeteci de olmak istemiyordu. Büyük bir gazeteci olmak hayali vardı. Okuldaki arkadaşları sadece derslerine yoğunlaşırken o uykusundan zamanından fedakarlık yapıp hem okulu hem de gazeteciliği bir arada götürmeye çalışıyordu.
Birgün yanıma geldi. Dedi ki “Ben ayrıldım gazeteden Zaman Gazetesi ile görüşmüşler. Taraf para vermiyor onlar hem sigorta yapacak hem maaş verecek. Oraya gideceğim” çok üzülmüştüm. Ayşenur sadece Çalışkan ve dürüst değildi aynı zamanda küçüktü, sevimliydi, neşeliydi ve çok okuyan entellektüel biriydi. Sohbet ettiğimizde sinemadan,tarihe, edebiyata kadar birçok konuya vakıf olduğunu hissettiriyordu. İnsanları insan olduğu için seviyordu. Küçük kız artık kendi yolunu çiziyordu.
Zaman Gazetesine başladığında çok hareketli bir dönemin de içerisine düşmüştü. Dönemin Başbakanı Tayyip Erdoğan’ın ve yakınlarının, iktidar mensuplarının adının karıştığı yolsuzluk operasyonları ve sonrasında yaşananları takip ediyorduk. Aynı gazetede yollarımız ayrılmıştı fakat aynı adliyede yan yanaydık. Beraber mesai yapıyor, olayları birlikte takip ediyorduk. Ne zaman beraber olsak hep stajyer gibi davranmayı sürdürdü. Bir şeyler sorar öğrenmeye çalışırdı. O dönemlerde insanlara çok haksızlıklar yapılıyordu. Ayşenur gözaltına alınan kadınlara, hamilelere dayanamıyordu. Bazen aşırı hassas oluyor, hatta olaylar karşısında göz yaşlarına boğuluyordu.
Zaman zaman bana oturmaya da gelmeye başladı. Artık iki meslektaş olmanın ötesinde iki yakın arkadaş olmuştuk. Kapıyı çaldığında eve giriyor, montunu bir kenara atıyor ” bir çay koysana. Karnımda aç az da patates kızartır mısın” diyordu. Kendi evi gibi davranıyordu. Beraber sofrada kritik de yapıyorduk. Özel hayatımızı da konuşuyorduk. Hakkımda ne zaman olumsuz bir haber çıksa ansızın kapıda beliriyordu. Biri hakkımda olumsuz bir şey söylese bu çalıştığı gazetede de olsa yönetici de yazar da olsa fark etmiyor diş biliyordu. Sana nasıl böyle haksızlık yaparlar, bunu söylerler diye benden çok bana üzüldüğüne çok şahit oldum. İkinci kızımı doğurduğum gün akşamına geldi. Her konuda yanımdaydı. Sık sık beni çok sevdiğini söylüyordu. Ben de onu seviyordum ama onun kadar açık gönüllü olamadım.
Ayşenur evliliğe karşıydı. Hatta doğru da bulmuyordu. İnsanların hemen evlenmemesi gerektiğini söylerdi. Aramızda gizli saklı olmuyordu. Birgün Ayşenur’un evlendiğini duydum çok şaşırdım. Karşıydı ama kendisi de yapmıştı. Henüz yeni evliydi fakat ağır sorunlar yaşamaya başlamıştı. Beni arayıp kahvaltıya çağırdı o zamana kadar ben de bilmiyordum durumu. Ankara Balgat da bir yere oturduk kahvaltı yapmaya başladık. O zaman ağlayarak mutsuz olduğunu anlattı. Ne yapacağımı ne diyeceğimi bilemedim. Çok küçüktü. 26 yaşına girmemişti bile. İyi düşün dedim. Sorunları hep çözmeye uğraştı aile terapistine kadar her yolu denedi. Kimseyi kolay silemiyordu onu kırsalar bile.











