Rana GÜL
İş bulmak için gezerken camdaki ilana takıldı
gözleri..!Hasret kokan bir şiiri okur gibi okudu, okudu ve
bir müddet yerinde öylece durdu. Sonra girsem mi girmesem mi, diye düşündü. Zihni
git dedi, ayakları ise kal. İlanın sesi yankılandı kulaklarında
“Çevirme hiç yüzünü, korkma
sen gözlerimden,
Eller gibi davranıp,
görmemezlikten gelme.”
Sonra nasıl olduysa oldu,
kendisini iş yerinde buldu. Buyrun hanım efendi, şu masamız boş. İsterseniz bir
üst katta da aile salonumuz var oraya da alabiliriz. Nasıl arzu ederseniz, dedi
onu karşılayan görevli.
Şey, ben iş başvuruşunu gördüm
onun için geldim. Patronla görüşmem mümkün mü.?
Görevli, Asya’yı şöyle bir
tepeden tırnağa süzdü. Şaşırmış bir halde e.. e.. evet, bayan o zaman şöyle
buyrun ben patrona haber vereyim, diye hafiften kekeledi. Böyle bir bayanın ne
işi olur böyle bir işle diye de söylene söylene gitti.
Patron gelmişti, iş başvurusu
için gelen siz misiniz, diye sordu.
Evet efendim.
İsminizi sorabilir miyim..?
Asya, efendim.
Güzel isim, Asya! Dürüst olmak gerekirse bu iş sana
göre değil, Asya. Birincisi; asgari ücret ve mesaisi fazla. İkincisi; bu yorucu
bir iş ve senin bu yoğunluğu kaldırabileceğini düşünmüyorum.
Üçüncüsü; ben uzun süreli çalışacak bir eleman
arıyorum. Bu yüzden beni oyalama, git kendine daha havalı bir iş bul.
Bakınız efendim!!
Birincisi; ben bir iş arıyorum çünkü ihtiyacım var.
Camdaki ‘temizlikçi aranıyor’ ilanını okudum. O yüzden geldim ve şartları
da öğrenmek istiyorum. İkincisi; insanların giyimine kuşamına bakarak karar
vermeyin.! İhtiyaç sahibi bir insanım.
Üçüncüsüne gelince o kişi neden ben olmayayım.
Şayet kabul ederseniz, buranın temizlikçisi olmak istiyorum.
Doğrusunu söylemek gerekirse patron da; Asya’nın,
giyimine kuşamına bakarak onun da diğer çalışanlar gibi kaçıp gideceğini
düşünmüştü. Fakat Asya’nın kararlı duruşu, nezaketvari konuşmalarından da ikna
olmuştu.
Bu işe ihtiyacım var efendim cümlesi ile son kez
şansını denemişti, Asya.
Asgari ücret, ilk üç ay sigorta yok, sabah sekiz
akşam on mesai istiyorum. Kabul edersen yarın gel başla o zaman, demişti.
Günlük on dört saatlik mesaisi böylece başlamıştı.
Neredeyse yemek molası hariç hiç dinlenememiş, on dört saat ayakta kalmış..!
Bir karınca gibi de vızır vızır çalışmış. Oraya pas pas, buraya çek çek..!
Tuvaletler, lavabolar girilecek gibi değilmiş.
Yerler pas tutmuş, tavanlar neredeyse örümcek bağlamış vaziyetteymiş. Asya, iş
yerini kendi evi gibi sahiplenmiş. Mıntıka bölgesini her gün temizlemiş, silmiş
süpürmüş. Yerler cam gibi olmuş, lavabolar da misler gibi.
İlk günler çok yorulmuş, bırakmayı bile düşünmüş.
Çünkü bu yorgunluğunun üstüne bir de kendi ev ve çocukları da eklenince
yorgunluk dayanılmaz bir hal almış. Çocuklarla da doğru dürüst ilgilenemez
olmuş.
Ama yine de on dört saatlik mesaisine dişini sıkıp
sabretmiş. Eve girdiğinde ayak ağrılarından dolayı ağladığı zamanlar
olmuş ama sabran kesira deyip katlanmış. Bunları kimseye de anlatmamış,
anlatacak kimsesi de yokmuş ya..! Çocukları bazen ağlama seslerine uyanıp gelip
kucaklamış annelerini. O da yorgun kolları ile sarıp sarmalamış onları..!
Onlara, babanızı çok özledim, o yüzden ağlıyorum
demiş. Bu sefer de hep
beraber ağlamışlar ve o hal üzre uykaya dalmışar.
Üç ay geçmiştir.
Asya, iş ahlakının yanında; oturması kalkması,
edebi adabı ile de iş yerinde sevilir ve takdir edilir olmuş. İş yeri sahibi ve
çalışanları ile de aralarında güzel dostluklar oluşmaya başlamış.
Bir gün patronu Asya’yı odasına çağırttırır. Asya,
kıyafetlerini çıkartıp temizlik odasına bırakıverir. Hakkında bir şikayet
olduğunu düşünür. Ne yapalım, demek ki burada ki rızkımızda buraya kadarmış der
ve korka korka Dündar beyin yani patronunun odasına gider.
Kapıyı çalıp odasına girer, buyrun efendim beni
çağırmışsınız, der titrek ve ürkek sesiyle.
Dündar bey sevecen bir tavırla karşılar onu ve
oturmaz mısınız, der. “Bu arada temizlik elbiselerini neden çıkardın, bir yere
mi gidiyorsun kızım der.”
Başını önüne eğer şey efendim,
der. Ellerini bir birine kement yaparak
güç almaya çalışır. Konuşmak için nefesini toparlamaya çalışır, gözyaşları
ondan önce davranır, süzülür yanaklarına..! Yutkunur, yutkunur derin bir
sessizlik oluşur dudaklarında, tüm çığlıklar göz yuvalarında toplanır. Ama
gözyaşları konuşurken, dudaklar gözyaşının sözünü kesip konuşamaz.
Asya, susunca Dündar bey söze girer. Bak Asya kızım
üç aydır bizimle çalışıyorsun. Seni çok seviyoruz, çok da takdir ediyoruz.
Efendim, bu işe ihtiyacım var. Ne olur beni işten çıkarmayın
der, Asya.
Dündar bey, şaşırır o da
nerden çıktı, kızım der.
Bilmiyorum, bugünlerde patronlar
genelde böyle! Bu da beni böyle düşünmeye sevketti efendim, der mahcup bir
şekilde.
Hııımm onlar patronmuş bense bir iş yeri
sahibiyim!!! Havayı yumuşatmak istercesine hem ben seni neden çağırdım biliyor
musun Asya kızım..?
Hayır efendim. Sadece bu işe ihtiyacım var, bunu
bilmenizi istiyorum.
Birincisi; itiraf ediyorum ki iş ahlakın olsun, iş
yerindekilerle uyumlu çalışman olsun takdire şayan. Beklediğimden çok çok
iyisin ve çok da dayanıklı çıktın. Daha önce senin yaptığın bu işte üç ayda
dört beş kişi değiştirdim. Gerçekten bir işe ihtiyacın olduğu konusunda beni
ikna ettin.

![Asya hanımın ağlatan hikayesi![ Kahraman Anneler ]](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fcdn-tr.zamanaustralia.com%2F2017%2F11%2F5a053d1950dc7-grieving-is-normal-but-its-vital-to-do-so-in-a-healthy-wayjpg.jpg&w=3840&q=75)







