Barfiksin öğrettiği hayat dersi!

Tıp Fakültesini bitirdikten sonra ihtisasımı(uzmanlığımı) tamamladım. İhtisas alanımla ilgili bir konuyu daha detaylı öğrenmek için İsviçre’ye gittim. İki yıl orada kaldıktan sonra ülkeme, Türkiye’ye döndüm. Askerliğimi yapmak için Ankara’da ilgili yerde benim gibi arkadaşlarımla birlikte askerlik eğitimini almaya başladık.

Ortaokul ve lisede sporun bir çok dalları ile uğraştım, sertifikalar ve madalyalar aldım. Tıp fakültesine girdikten sonra yeteri kadar zaman bulamadığım için, sporu devam ettiremedim. Daha sonra da ihtisas ve yurt dışı deyince aradan epey zaman geçti.

Askerlik eğitimi için geldiğim birlikte, üzerinde benim hemen her türlü hareketi rahatça yapabildiğim barfiks de vardı. Ben buna çok sevindim. Spor ayakkabısı ve eşofman aldım. Isınma hareketlerini yaptıktan sonra, üzerinde en zorlu hareketleri yapabildiğim barfikse atladım. Değil farklı hareketleri yapabilmek, barfikse kendimi bir kere bile çekemedim. Üç dört defa denedim, hepsi de sonuçsuz kaldı. Kendi kendime acaba barfiksin bir yerinde bir yanlışlık mı var diye düşündüm. Hemen sonra jeton düştü. Barfiks normaldi. Anormalliğin bende olduğunu fark ettim. Çünkü barfikste son hareketleri yaptığımdan itibaren aradan neredeyse 13-14 yıl geçmiş. Bu süre içinde ben değil barfiks, diğer sporları da yapma fırsatı bulamamıştım.

O günden itibaren spor yönüyle kendime biraz daha çekidüzen vererek, belki barfiksteki eski hareketleri yapma durumuna gelemedim ama, yavaş yavaş diğer egzersizleri yapmaya ve hatırlamaya başladım. Halen de bu yaklaşımımı devam ettirmeye çalışıyorum.

Bütün bu girişi niçin paylaştım? Hayatta, herhangi bir iş, ne olursa olsun, eğer devam ettirilmeyecek olursa, o işle ilgili detaylar unutulabiliyor, yapılması gereken şeyler ihmal edildiğinden eskiye dönme çok zor olabiliyor.

İşte bütün bunlardan dolayı da hemen her sahada düzenli ve olması gerektiği gibi devamlılık çok büyük bir önem arz eder. Sporda, her konuyla ilgili öğrenmede, diyalog denilen insani ilişkilerde, insanın kendi mesleğini geliştirmesinde ve diğer sahalarda, eğer düzenli bir devamlılık olursa bu sahalar, düzenli gelişiyor veya en azından muhafaza edilebiliyor. Eğer devamlılık olmayacak olursa, o zaman işte benim o barfiksteki durumuma benzer “acaba yanlışlık nerede? “ diye sorular akla gelebiliyor.

İnsan ömrü çok kısa. Bu kısa ömrün de yarısı uykuda geçiyor, diğer geri kalan yarısının büyük kısmı çocuklukta ve yetişkinliğe gelinceye kadarki zamanda geçiyor. Hastalıklar, lüzumsuz zaman harcamalar, uyku da hesaplanacak olursa o zaman geriye insanın aktif olarak kullanabileceği çok az bir zamanı kalıyor.

Allah’a inanan bir insan açısından, dünya hayatının geçici olduğu ve esas kalıcı hayatın öbür alem, yani ahiret olduğu açık seçik ve net bildirildiğine göre, bu dünyada, yani o çok sınırlı zaman diliminde, Allah tarafından insanlara bildirilen esaslar yerine getirilirse, o zaman öbür alemde Allah’ın vereceği mükafatlar, tersine yerine getirilmezse o zaman da yine Allah tarafından verilecek cezalar kaçınılmaz oluyor.

Aklı başında bir insan, bu çok kısa aktif hayat sürecini en verimli bir şekilde kullanma ve lüzumsuz yere geçirme durumunda olmamalıdır. Bundan dolayı da insan, kendisine hem bu dünyada, hem de öbür alemde faydası dokunacak aksiyonlar içinde bulunma ve bu durumu da sürekli hâle getirme, yani devamlılığını sürdürme içinde olmalıdır. ‘’Damlaya damlaya göl olur’’ ata sözü de, küçük ama sürekli yapılan gayretlerin, zamanla büyük sonuçlar doğuracağını anlatır. Benjamin Disraeli: “Başarının sırrı, sürekliliktir”, Robert Collier: “Başarı, her gün tekrarlanan küçük çabaların toplamıdır”  der. Bununla ilgili güzel bir söz de: ‘’mermeri aşındıran suyun gücü değil, devamlılığıdır.’’

          Peygamber Efendimizin sav şu hadisi, devamlılığın önemi konusunda belki de en güzel ölçüdür: “Allah katında amellerin en sevimlisi, az da olsa devamlı olanıdır.”

Bu kısa ve sınırlı ömürde, dini, dili, cinsi, rengi, milliyeti ne olursa olsun kimsenin hakkını yememe, haramlara girmeme, zararlı alışkanlıklar edinmeme gibi genel anlamda bilinen durumlar mevcuttur. Bir de insanın bedeni yanında ruhunun da olduğu ve ruhunun da uygun usul ve üsluplarla ve esas olması gerektiği şekilde beslenmesi bir gerçek olduğundan, o zaman insanın çok hassas davranması gerekmektedir.

Hayatın değişik devrelerinde her zaman insan, barfiksteki dersi alamayabilir, almak aklına gelmeyebilir. Ama aklına gelmesi bir yana, hiç unutmaması gereken asıl gerçek ise, insan hayatının süresiz olmadığı ve geçici olduğu gerçeği de gözlerimizin önündedir. Hiç kimse belli bir yaş sınırının üstünde yaşamamaktadır, yaşayamamaktadır. Çünkü bu Allah’ın bir kanunudur.

Ekonomide bir kural vardır; ‘’insanların ihtiyaçları sınırsız, bunları karşılama imkanları da sınırlıdır. O zaman insan, bu sınırlı imkanlarla, en acil ihtiyaçlarını karşılamaya çalışır” denilir.

Aynen bu kuralda olduğu gibi, insanın Allah’ın bir kulu olarak yapması gereken sorumluluklar, mesuliyetler vardır. Üstat Bediüzzaman’ın dediği gibi  ‘’haramlara girmeye gerek yok, helal dairesi keyfe kafidir’’ esasından hareketle, bu kısa ömrü bu şekilde helal dairede geçirerek, mümkün mertebe kazanma kuşağında kaybetmemeye bakmak lazımdır.

İşin şakası yok. Bu iş, bir oyun değil, şuurunda olmadan yaşanılacak bir süreç de değil. Gününü gün etme de değil. Bizi yaratan Rabbimiz tarafından ve onun melekleri aracılığıyla her an gözleniyoruz, her nefes alışımız bile bir hesapla  yapılıyor ve kaydediliyor. Asla kendi halimize gelişigüzel bırakılmış bir durumda da değiliz. Bu açıdan da insanoğlunun dışındaki bütün canlıların bu şekilde bir sorumlulukları yok. Onlar, Allah’ın kendilerine çizdiği rota içinde hayatlarına devam ediyorlar.

İnsan olarak bizim için bu iş, yani sınırlı yaşam süresini şuurlu bir şekilde yaşamak çok ciddi bir iş. Ayrıca ‘’insanlar şu kadar ömür yaşar’’ şeklindeki genelleme, sınırlılık yönüyle herkes için geçerli değildir. Çünkü kimin ne zaman öleceği belli değildir.  Ortalama yaş yaşayabilmenin çok öncesinden de ‘’artık süren tamamlandı, gel ‘’denilmesi her an mukadder olabilir.

İşte bütün bunlardan dolayı ‘’hayatı süzerek yaşama’’, çok dikkatli olma, bu konudaki öncelikle bizi yaratan Rabbimizin bize bildirdiği şekilde yaşama gayreti içinde olma, aynı zamanda diğer insanlarla da yine uygun usul ve üslupta, uygun doz ve dozajda onları kırmadan, korkutup kaçırmadan bu gerçekleri onlarla da paylaşmak bir insanlık görevidir. Onların da yatık sekizle ifade edilen ve bu dünya hayatından gidilecek yer olan ahiret hayatında, ‘’gözlerin görmediği, kulakların duymadığı’’ güzelliklerin Allah tarafından verileceği bir yere gidileceğini paylaşmak da yine bunları bilen insanlar için büyük bir sorumluluktur.

Allah rızası için bu dünyanın geçici olduğunu, esas kalıcı alemin öbür alem olduğunu bilerek, şuurlu bir şekilde yapılması gerekenleri yapma, yapılmaması ve kaçınılması gereken şeylerden de uzak durma ve bu düşünce ve eğitimleri de aynen barfiks misalinde olduğu gibi, düzenli yerine getirme, şuurlu bir varlık olan bizler, yani insanlar için de çok ciddi bir öneme haizdir.

Gelin bu kısa ve geçici hayatı es geçmeyelim. Birbirimizi bu konuda dikkatli olmak için teşvik edelim, uyaralım. Bu bilincin devamlılığı yönüyle birbirimize daima bu gerçekleri değişik vesilelerle hatırlatalım.

İşte o zaman Erzurum’lu İbrahim Hakkı’nın dediği gibi: ‘’Görelim Mevla neyler, neylerse güzel eyler, hak şerleri hayr eyler, zannetme ki gayr eyler, görelim Mevla neyler’’ deyip, iman, azim, ümit, kararlılık ve sabırla bu geçici dünyadan, kalıcı dünyaya, oradaki güzelliklere kavuşma sevinci ile yol alalım inşallah.

Ne dersiniz?