Hem eski bir öğrencimden hem de eski bir meslektaşımdan öğretmenler günü mesajı aldığımda açıkçası çok şaşırdım. 6 yıla yakındır Avustralya’da yaşıyorum ve burada öğretmenler günü ekim ayının son cuma günü kutlanıyor.
Anlayacağınız öğretmenler gününü kutlayalı zaten 1 ay olmuştu. İnsan yaşadığı ülkeye adapte olunca bunun gibi kutlanan günler de değişiyor. Babalar günü gibi… O da burada farklı bir günde kutlanıyor.
Arkadaşımın mesajındaki Türkiye’deki öğretmenler gününü nasıl kutladığımıza dair küçük anılar, beni tekrar o güzel günlere kısa bir süreliğine götürse de sonrası sadece hüzne dönüştü.
Nice insanın fedakarlık ve alın teriyle yaptırdığı okulumuza benzeri 881 okul gibi haramiler tarafından el konuldu.
Okul müdürümüz hala zindanda, öğretmen arkadaşlarımın bir kısmı hapislerde… Bir kısmı zulme daha fazla dayanamadığı için bir yolunu bulup dünyaya cebri hicretle dağıldı… Bir kısmı ise yaklaşık 55 bin öğretmen gibi tüm hakları gasbedildiği için hayatta kalıp yaşam mücadelesi vermeye devam ediyor.
Hala görüştüğüm arkadaşlarımdan bazısı köyüne dönüp toprakla, ekip biçmeyle geçimini sağlarken bazısı da üç kuruşa kaçak özel ders verip ufak tefek ticaret yaparak ekmeğini taştan çıkarıyor.
Bu arada tamamının eğitimini aldıkları, yıllarca başarıyla ve fedakarca yaptıkları öğretmenlik mesleğini devam ettirmeleri yasak çünkü çalışma izinleri iptal edildi.
Ama bir kısmı da var ki aynı kurumda çalıştığımız Uğur Abdürrezak gibi Meriç’in ve Ege’nin kanlı sularında sonsuzluğa yürürken bir kısmı da Hasan Aksoy gibi azgın sulardan sağ çıksa da eşini ve ciğerparesi evlatlarını kaybedip acısını bile yaşayamadan hapislere atıldı.
Yurt dışına gidebilmeyi başaranlar ise ailesine bakabilme adına her türlü işte çalışarak ayakta kalmaya devam ediyorlar. İçlerinden birisi geçende konuşurken “Bir sürü iş yaptım ama en garibi parkta saati 15 dolara kuğu bekçiliği yapmaktı.” demişti.
