Ülkede adalet, tasını tarağını toplayıp bilinmeyen diyarlara göç edeli çok oldu. Hukuk dersen ırzına geçilip tecavüzcüsüyle zorla evlendirileli sesi soluğu zaten kesik…
Mahalle serserileri polis, gerçek darbeci haydutlar asker, yeni yetme eşkiyalar savcı ve dahi saray soytarıları hakim olalı artık ne anayasaya ihtiyaç var ne de herhangi bir kanuna… Mahkeme salonu kılığına bürünmüş tiyatrolarda, Shakespeare dramlarını aratmayacak sahneler sergileniyor.
Sanki bir engizisyon mahkemesine dönüşmüş koca ülke. İşkence artık adiyattan, sana suç isnat eden bunu ispatlayacağına senden bekliyor suçsuzluğunu kanıtlamanı…
Olur da araya yumruğu senden kuvvetli bir mahalle kabadayısı dahil olup “Hoop, bi’ dakka! Akıllı ol bakalım.” diye karizmanı çizdiğinde hemen istediği adam dışarıda, kimsenin gıkı çıkmıyor ama bir de garibansan; bebek, kadın, hasta, yaşlı hiç önemli değil, sittin sene içerdesin, sesini duyan yok çünkü…
Bir de sağda solda üzerinde baskı unsuru olarak kullanılan muhalifler var ki olur da kazara serbest kalmalarına hükmedilse hemen gece yarıları koşturulup daha zindandaki eşyalarını bile toparlayamadan tekrar “tutukluluğuna” hükmedilip kendi mahkemelerinin kararlarını bile değiştiriyorlar apar topar.
Ya da “Salalım bir bakalım adam olmuş mu, korkutabilmiş miyiz acaba?” diye çıkardıkları Ahmet Altan gibiler var ki sadece bakışlarıyla dağ deviren bu yiğitler kaya gibi hala dimdik durunca çareyi her türlü hukuksuzluğu bile isteye göze alarak tekrar içeri atmakta buluyorlar.
Engizisyon ve de hukuksuzluğun karşısında dimdik durmak demişken Tommaso Campanella geldi aklıma. Engisizyonun en güçlü olduğu yıllarda sadece fikirlerinden dolayı yargılanmış ve daha 24 yaşındayken tanışmıştı zindanlarla. Şair, filozof ve siyaset uzmanıydı.
Engizisyonun Galileo’ya yaptığı zulüm üzerine Galileo’nun Savunması’nı yazınca zindan yolları tekrar görünmüştü. Girip çıktı birkaç defa zindana. Ülkesi İspanyol işgali altındaydı, her vatansever gibi o da bağımsızlık için uğraşınca “Hain ve darbeci” suçlamasıyla bu sefer 27 yıl işkence dolu bir karanlık dönem başladı onun için.
“50 hapishaneye girip çıktım. 7 kez ürpertici işkencelere uğradım. Son işkence 40 gün sürdü. Bedenimi iplerle sımsıkı sarıp kan revan içinde bıraktılar. Ellerimi arkaya bağlayıp sivri bir kazığın üstünde sallandırdılar. 40 saat sonra beni öldü sanıp bıraktılar. Hiçbir şeyle sarsamadılar, alt edemediler beni, bir tek söz bile alamadılar ağzımdan. Tam 6 ay süren bir hastalıktan bir mucizeyle kurtulduktan sonra bir çukura attılar beni. 15 ay kaldım orada…”
