[Kahraman Anneler] Başak
hanımın yaşadıkları…
Bir evladım olsun
isterdim..!Yumuk yumuk gözlerini, pamuk pamuk ellerini öpüp koklamak..!
Tarifsiz sevgisinin her saniyesini hissetmek isterdim..!
Bir evladım olsun isterdim..!
Onu her gün her saat başı sütten
ırmaklarda besleyip, cennet âsâ bir yuvada büyütmek isterdim..!
Bir evladım olsun isterdim..!
Kız ise hanımefendi, erkek ise
beyefendi olsun isterdim. Her şeyden evvel insan olsun isterdim.
Babam, ben küçükken önüme bir masal
kitabı koyardı;
Kitabın bir sayfasında masmavi
bir gökyüzü, bize bakıp gülümseyen yıldızlar..! O sayfanın bir köşesinde
gökyüzüne oltasını atıp heyecanla yıldız avına çıkan bir çocuk olurdu.Babam;
“Yıldızları gösterip Başak, sen olsan hangisini tutardın, derdi.”
Benim yıldızım sensin, baba
derdim. Sıcacık sıcacık sarılırdım boynuna. Seninle mutluyum, bütün yıldızlar
avucuma doluşsa bir “sen” etmezler ki babacım, derdim.
Sarılırdı, öperdi, koklardı
beni..!
İstedim ki benimde bir evladım
olsun..! Bende ona babam gibi sarılayım, öpeyim, koklayayım.Hep onun hayalini
kurdum, onun hayali ile gelin oldum..!
Yirmi üç yaşındayım, yedi aylık
hamileyim. Eşim tutuklu, benimse aramam
var..!
Eşim tutuklanınca köyde
aileme sığındım. İyi kötü günlerimiz oldu, ekmeklerini yedim. Fakat her geçen
gün homurdanmaya başladılar. Bir lokma ekmeği esirgemediler ama..!
Beni istemediklerini de her
fırsatta belli edip durdular.Çaresiz olmasam, gidebilecek halim..! Gidecek
yerim olsaydı, hiç durmazdım giderdim.
Kaldım, karnımdaki bebeğim için
kaldım. Söylenen her şeyi içime atıp, kaldım.
Baktılar ki gitmiyorum,
evlatlıktan reddettiler..!
Abilerimin biri cami imamıydı,
diğeriyse Kur’an Kursu hocası..! En çok üzüldüğüm tarafta buydu..? Allah’ı,
peygamber’i en iyi onlar biliyordu. (!)
Bir gün çantanı topla, seni
kayınpederine bırakacağız, dediler..! Çaresizdim, çok ağladım. Neden diye
sormadım, soramadım..? Sadece yokluğunu ne de çabuk hissetirdin babacım
dedim..!
Ağlaya ağlaya
çıktım..!
Nice elbiseler gördüm içinde
insan yoktu derler ya..! İşte karşımdakiler o cinstendi.(!)
O gün anladım ki; kimseyi seni
sevmeye zorlayamazsın. Sevip sevmemek onlara kalmıştır.
*
Kayınpederim sahip çıktı ama köy
yerinde kalamıyordum. Herkes vebalı bir hasta gibi bakıyordu bana..! Ben
teröristtim, eşim teröristti, karnımdaki de bundan nasibini alıyordu.
Bir gün bir telefon geldi..!
Başak hanım nasılsın canım, dedi. Sesi o kadar içten, o kadar samimiydi ki
anlatamam..!
O sıcaklığı hissedince ateşe
karşı yürüyen buz gibi eriyivermiş, hüngür hüngür ağlamaya başlamıştım.
Ben ağlıyordum, o ses
ağlıyordu..!
Durumumu anlatamadım, ama o her
şeyi biliyormuş gibiydi.
Başak’cım dedi. Seni almaya
gelecez, bizimle gelmek istermisin, dedi.
Nereye demeden..? Benim valizim
hazır demiştim..!
Tamam, o zaman demişti.
*
Gece yarısıydı eşi ile beraber
geldiler..! Abla beni görünce ağlayarak gelip sarıldı. Yüzümü okşadı,
yanaklarımdan öptü öptü, ellerimi sıkı sıkı tuttu.









