Burak Akif CAN- Sydney
15 Temmuz Kurgu Darbesinin ardından binlerce askerî öğrenci gibi; İlhan Buğra Sönmez’in de hayatı bir gecede altüst oldu. Henüz 14 yaşında üniforma giyen ve pilot olma hayaliyle büyüyen Hava Harp Okulu öğrencisi Sönmezin, o karanlık geceyle birlikte eğitim hakkı elinden alındı. 6 yıl demir parlaklıkların arkasında geçirdikten sonra, özgürlüğünü geri almak amacıyla çok sevdiği ailesini, ülkesini ve meslektaşlarını cezaevinde bırakarak, Avrupa’ya geçti.
Alesta YouTube Kanalı’nda sevilerek izlenen ‘Yeni Rota’ Programına konuşan Harbiyeli İlhan Buğra Sönmez, askerî okullarda şekillenen hayatını, Silivri Cezaevi’nde geçen 6 yılı, içerideyken Türkiye derecesi yaparak Boğaziçi Üniversitesi’ni kazanmasını, tahliye sonrası aldığı en zor kararı ve Birleşik Krallık’ta sıfırdan kurduğu yeni hayatı tüm açıklığıyla anlattı.
İşte Sönmezin sorulara verdiği cevaplar:
Kısaca kendinizi tanıtır mısınız? İlhan buğra sönmez kimdir?
1996 Ankara doğumluyum. Orta sınıf, milliyetçi diyebileceğim bir Anadolu ailesinde büyüdüm. Üç erkek kardeşiz, en büyüğüyüm. İlkokulu Elazığ’da, ortaokulu Kayseri’de okudum. Ortaokuldan sonra Işıklar Askerî Hava Lisesi’ne girdim. Beş yıl orada eğitim aldım. Ardından Hava Harp Okulu’na geçtim. Bir yıllık eğitimin ardından, 15 Temmuz gecesi tutuklanan harp okulu öğrencilerinden biri oldum.
15 Temmuz’dan sonra hayatınızda neler yaşandı?
Silivri Cezaevi’nde yaklaşık altı yıl on ay tutuklu kaldım. Tahliyem Yargıtay kararıyla oldu. Tahliyeden sonra üç ay Türkiye’de kaldım, ardından yurt dışına çıktım. Şu an Birleşik Krallık’ta yaşıyorum ve üniversite eğitimime devam ediyorum.
Hayatınızın tamamen değiştiğini ilk ne zaman fark ettiniz?
Üniformayı ilk giydiğim gün fark ettim. On dört yaşındaydım. Postallar benden ağırdı. İntibak eğitiminde yaşadıklarım sonrası annem “Bu çocuğu bu okuldan alıyoruz” dedi ama ben kalmak istedim. O an hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını anlamıştım.
Bir kararnameyle okulunuz kapatıldı ve kendinizi bir gecede karakolda buldunuz. O an ne hissettiniz?
O geceyi hiç unutmuyorum. Kamp çok ağır geçmişti. Pijamalarımı giymiş, yatmaya hazırlanıyordum. İçtima dediler. Numara okundu, otobüslere bindik. Nereye gittiğimizi bile söylemediler. İki gün önce alkışlarla uğurlandığımız kamp alanından, iki gün sonra bir karakolda diz çöktürülüp rütbelerimiz söküldü. Nezarette üç hücrede yaklaşık 120 asker öğrenciydik. Şoktaydık, ağladığımı hatırlıyorum. Hayatınız bir gecede altüst oluyor ama hâlâ “biz bir şey yapmadık, kurtuluruz” diyorsunuz.
Alkışlarla uğurlandığınız kamptan cezaevine uzanan bu süreç size ne hissettirdi?
Çok büyük bir hayal kırıklığıydı. O şok hâlini unutamıyorum. Kendinizi hâlâ oraya konumlandıramıyorsunuz. Oynanan oyun çok büyüktü ve elinizden hiçbir şey gelmiyordu.
Cezaevinde geçen yıllar nasıldı?
Askerî okul arkadaşlarımla birlikte olmam süreci biraz daha katlanabilir kıldı. İçeride bir rutin kuruyorsunuz. Kendinizi geliştirmeye çalışıyorsunuz. Ama insan sürekli aynı frekansta kalamıyor. Asıl stresi dışarıda ailelerimiz yaşadı.
