Bütün güçleri ile çalıştılar…
Neden mi ?
Bir türlü kontrol altına alamadıkları Hizmet Hareketi ve Gönüllüleri’ni yok etmek istiyorlardı.
Çünkü akîdelerince onlar “asıl” bütün Anadolu Halkları ise onların “kulu-kölesi” olmalıydı…
“Hizmet” denilen yapı ise “Yedi Uyurlar” gibi uyuyan halkları uyandırıyor, insanlar işgâl edilmiş öz memleketlerinde okuyor, makam-mansıp sahibi olarak, kendilerince Asıl Unsur’un ( ! ) paylaşmak istemedikleri rantlarına ortak oluyordu…
Olacak şey miydi ?
Taa bilmem neredeki dağdan inen taşralı kıro (?) yüksek puanlarla Öğretmen, Hakim, Savcı, Doktor, Asker, Polis, Mühendis, Gazeteci olup iktidarlarını sarsıyor “Bizde varız, buradayız” diyorlardı.
Halbuki Cumhuriyet’i onlar kurmuştu evlâtlarından başka hiç kimse bu mesleklere girmemeli, güçleri bölünmemeliydi…
Aslâ müsâde etmiyor ve bütün kapıları kapatıyorlardı, kazâra kapıyı gecebilenler ise hissedilince derhâl kovuluyordu.
Öyle ya bu ülke, bu devlet, herşey onlarındı…
Onlardan olmayan kim olursa olsun bu kurumlara girebildiyse, gizlice hattâ hâince sızıyordu.
Bununla berâber birşeyler değişiyordu, bu istenmeyen gidişe bir son verilmeli, “sızanlar” temizlenmeliydi…
Evet, Hizmet Hareketi’nin bütün suçu buydu, Anadolu Halkları’nın çocuklarına kendi ülkelerinin bütün kapılarını sonuna kadar açmak, açtırmak.
Hadsizler hadlerini aşıyorlardı ve ne pahasına olursa olsun kesinlikle durdurulmalıydılar.
Kafa kafaya verip plan üzerine plan yaptılar…
Zaman zaman gençlerin kaldıkları yer ve ortamlara silah, eroin ve benzerlerini koyarak afişe ettiler…
Zaman zaman sahte şeyh ve müridler vasıtasıyla algı operasyonları yaparak, sanal olgular oluşturup, toplumu efsunladılar, kandırdılar.
Olmadı kanun ve nizâmda değişiklikler yaparak insanları yaftalama, engelleme derdine düştüler…
Fakat herşeye rağmen Anadolu’da filizlenen “Müsbet Hareket” durdurulamıyordu…
Modası geçmiş, modern, post-modern darbeler, Şubat Soğuğu, Haziran fırtınası kâretmedi.
Her on yılda bir yaptıkları balans ayarı bir türlü tutmuyordu…
Başka birşey yapmalıydılar…
Hiçbir zaman halkla barışık olmayan, olamayan “Kemalist” yapılarını tasfiye ile güyâ halkın içinde olan “milliyetçi-muhâfazakar” yapılarını uyardılar, uyandırdılar…
28 Şubat bu yönüyle eksiklerini itmâm için son provaları oldu…
Bir türlü kriminilize, terörize edemedikleri “Karınca Ezmez Efendileri” herşeyi göze alarak “azılı birer suçlu” yada terörist ilân etmeliydiler…
Herkesi fişlediler, ellerinde listeler hazırdı.
Yıllarca yaptıkları şeyler Toplum Vicdanı’nda mâkes bulmayınca mâsumların başına 15 Temmuz’u bir felâket gibi patlattılar.
Evdeki hesap ;
Fakat evdeki hesap çarşıya uymadı, Türkiye’de şeytâni algı operasyonlarıyla algıyı olguya çevirmeyi becerseler de dış dünyâda yapayalnız kaldılar.
Çünkü onları izleyenler gerçek kimliklerini bütün ayrıntılarıyla biliyorlardı…
“Asayişin Manevi Bekçileri” ise ezâ, cefâ, işkence, çıplak arama, ırza tasaddî, tecâvüz, hapis, sürgün, ölüm, Devlet Terörü ile yapılan Soykırım karşısında yumruklarını dahi sıkmadılar…
İftirâlar, iftirâlar ;
Bizzat Mevlüt Çavuşoğlu Moğolistan’da ben ve arkadaşlarım için “Bunlar Humeyni’den daha tehlikeli” diye bizleri Moğol Devleti’ne şikayet etti, oysa biz sâdece eğitim hizmetleri veriyorduk ve fakat tek bir Moğol’u dahi kandıramadılar…
Aynı şeyi tüm ülkelerde, yedi düvelde yaptılar…
Nerede ne işlerine geliyorsa öyle suçladılar…
Parayla, pulla, ellerinden gelen herşeyle çok çalıştılar ama dünyânın ne doğusu ve batısı Muhabbet Fedâileri’nin “terörist” yada “iflah olmaz suçlular” olduğuna inanmadı, inandıramadılar.
Çünkü Hizmet Hareketi ve Gönüllüleri hakkında muhataplarına anlattıkları hikâyeler Hizmet’le, doğu-batı kadar birbirinden uzak, gece ve gündüz kadar birbirine zıttı…
Başaramadılar…
Yaşanan süreç ve sinir harbinin fikri gâlibi kesinlikle cemaâttir…
Evet, Hizmet bugün fiilen hezîmete uğramış görünse de hâl ve istibâlde fikren gâliptir.
Terör’ün evrensel tanımı ;
Terör veya terörizm ;
Terörün Evrensel Tanımı ise şu şekilde yapılıyor ; Terörizm, siyasal, dinsel veya ekonomik hedeflere ulaşmak amacıyla sivillere, belirlenen hedef gruplara veya resmî, yerel ve genel yönetimlere yönelik baskı, yıldırma ve her türlü şiddet içeren yolun kullanımıdır.
