Kara günler, kapkara günler, hakkıyla âhirzamân…
Çok afedersiniz, at izi gerçekten it izine karıştı, ortalık tozduman.
Her taraf is, pis, çamur…
Üstâd Hazretleri 5.Şuâ’da “Âhirzamân fitnesi öyle dehşetlidir ki bulaşmadığı kimse kalmaz” diye ifâde buyurur.
Şeytân, zarâr, herşey hepimize dokundu.
İşlerin buraya geleceği birkaç yıl evvelinden belliydi…
Cemaât bir cihâd-ı ekber yaşayacaktı…
Kendi içinde kendisiyle yaşayacağı bir hesaplaşma, ağır bir imtihân…
Makam, mansıp, güç, para vesâire, nefisler, egolar…
İmtihan derinleşecek diye korkarken, kendimizi tam göbeğinde bulduk, tünel gittikçe daralıyor, elek inceldikçe inceliyor…
Ağır bir kalibrasyona tabi tutuluyoruz, âhireti kim kazanacak ?
Kim kaybedecek ?
Ayakta kalabilecek miyiz acaba ?
Büyüğümüz sürecin başlarında “İşler öyle karışacak ki kimsenin çözmeye gücü yetmeyecek, en sâfi akıl ve kalbler dahi bulanacak” demişti…
Koyu bir sis perdesi altında iç-dış, ak-kara, gece-gündüz birbirine girdi.
Zemzem misâl su, bulandı…
Biz fitneyi tanımıyorduk !
Fitne nasıl bir problemmiş şimdi yakînen görüyoruz “Fitne katilden şiddetlidir” hakîkâti bütün çıplaklığı ile gözler önüne serildi…
Nasıl bir şeyse hepimiz, herbirimiz koca Hizmet’i birbirimizden kurtarmaya gayret ediyoruz!
Ne garip değil mi ?
Dünün birbirine destan dizen kardeşleri bugün biri diğerinden emîn değil, bir hay-huydur gidiyor…
İmtihân üzre imtihân, künde üstüne künde…
Nerede ihlâs?
Nerede uhuvvet?
Allâh bizi afvetsin ! Bu durumda daha çook çekeriz.
Vâ esefâ! Deyip Yâkupvâri dövünüp dursak sezâdır…
Gulyabânilerin istedikleri buydu, zân ve su-i zân ekip, iftirâk, ayrılık biçmek.
Kimbilir kaç kardeşimizin içinden kollarını iki yana açıp “nereye gidiyorsunuz ?” diye haykırmak geçiyor fakat bağırsan ne çare…
Yalan-dolan, iftirâ-itirâf, mış-muş bir keşmekeştir gidiyor.
Oluklardan neredeyse hep zift akıyor, nûra hasret kaldık…
“Fitne” dedim ya, ithamlar havada uçuşurken, ithâm edilenler susuyor…
Sussan “sükut ikrârdan gelir”
Evet, sussan fitne, konuşsan fitne…
Soran haklı, susan haklı…
Gelde çık işin içinden !
“Yolun Kaderi” diyemezsin, eğer dersen kardeşlerin linç eder…
Ne ağır bir sınanma…
İnsanlar gerçekleri bilmek, doğruları bulmak istiyor ve sordukça soruyor…
Bir tarafımız habire konuşurken, bir tarafımız sustukça susuyor.
Bununla berâber ;
Bence “susmak” sâdece “zân” halkasını büyütüyor, hemde su-i zân…
