Türkiye’de Hizmet Hareketi’ne yönelik soykırıma varan hukuksuzluklar ve nefret söylemi raporlaştırıldı. Stichting Justice Square Vakfı tarafından hazırlanan “Türkiye’de Gülen Hareketine Yönelik Nefret Söylemi Raporu”, modern Türkiye tarihinde devlet eliyle örgütlenen en geniş çaplı nefret politikasını, belgeler, tanıklıklar ve uluslararası hukuk normları çerçevesinde analiz eden kapsamlı bir çalışma olarak öne çıkıyor. Rapor, yalnızca bir insan hakları ihlalleri derlemesi değil; aynı zamanda nefretin bir devlet stratejisine nasıl dönüştüğünü, toplumun en savunmasız kesimlerine nasıl yöneldiğini gözler önüne seren tarihsel bir belge niteliğinde…
Muhalefet, rejime ‘çanak’ tutuyor!
“Sonuçlar, Türkiye’de nefret söyleminin sınırlarını aşarak nefret politikalarına, nefret politikalarının ise insanlığa karşı suç boyutuna ulaştığını göstermektedir.” denilen raporda, muhalefet partilerinin ve sözde muhalif basının da ‘f.tö’ nefret söylemini sürekli kullandığı hatırlatılıyor: “Muhalefet ve muhalif medya özellikle her ortamda ¨FETÖ¨ söylemini en az Erdoğan rejimi kadar sıklıkla ve bir kesimi suçlu göstermek için kullanmaktadır. Böylelikle iktidarın ürettiği nefret dilinin muhalefet tarafından da benimsenmiştir. Bu durum, Türkiye’de nefretin bir rejim politikasından öte, kültürel bir siyaset biçimine dönüştüğünü göstermektedir.”

Uluslararası topluma çağrı: Sessiz kalmayın!
Raporun sonuç bölümünde ise “Bu bulgular, hem ulusal hem de uluslararası insan hakları mekanizmaları açısından acil eylem gerektiren bir tabloyu işaret etmektedir. Bu nedenle Uluslararası Af Örgütü (Amnesty International), Human Rights Watch, Avrupa Konseyi, AGİT Demokratik Kurumlar ve İnsan Hakları Ofisi (ODIHR) ve Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Yüksek Komiserliği başta olmak üzere tüm uluslararası insan hakları mekanizmalarına açık bir çağrıda bulunuyoruz: Türkiye’de nefret politikalarının mağdurlarının sesi olun, sessiz bırakılanların tanığı olun.”
Vakfın internet sitesinde raporun tamamına ulaşmak mümkün. Raporla ilgili yapılan açıklama ise şöyle:
Rapor, nefretin yalnızca Gülen Hareketini değil, Kürtleri, Alevileri, Romenleri,LGBTİ+ bireyleri, mültecileri ve farklı inanç gruplarını da hedef aldığını da vahim vakalarla ortaya koymaktadır. Böylece Türkiye’de nefretin, geçmişten gelen bir devlet pratiği ile siyasal sınırları aşarak toplumsal bir refleks ve kimlik inşası aracına dönüştüğünü ortaya koymaktadır.
Yöntem ve kaynaklar
Rapor, özellikle 2016–2025 yılları arasında yaşanan nefret söylemine dair olaylar, mahkeme kayıtları, tanıklık beyanları, medya arşivleri, insan hakları kuruluşlarının raporları ve uluslararası hukuk belgeleri incelenerek hazırlanmıştır. Bu bağlamda yüzlerce bireysel vaka analizi ve resmi istatistiki veriler, raporun temel dayanaklarını oluşturmuştur. Bu bağlamda Gülen Hareketine yönelik nefret söyleminin sivil yaşamda, cezaevlerinde, gözaltı merkezlerinde ve çalışma hayatında ortaya çıkardığı yıkıcı etkiler örnek vakalarla ele alınmıştır.
Nefret söyleminin kurumsallaşarak devlet politikasına dönüşmesi
Rapor, Türkiye’de nefretin yalnızca toplumsal bir refleks değil, sistematik biçimde inşa edilmiş bir devlet politikasına dönüştüğünü ortaya koymaktadır. 15 Temmuz 2016 darbe girişimi sonrasında ilan edilen OHAL rejimi, bu dönüşümün miladı olmuştur. Erdoğan rejimi tarafından çıkarılan OHAL KHK’ları ile yüz binlerce insan kamu görevlerinden ihraç edilmiş, binlerce kurum kapatılmış, milyonlarca kişi potansiyel “tehdit” olarak damgalanmıştır. Nefret söylemi böylece, siyasal dilin merkezine yerleşmiş; hukuk, medya, din kurumları ve bürokrasi bu söylemin taşıyıcısına dönüşmüştür.
Erdoğan rejimi, Gülen Hareketi karşıtı nefret söylemini ülkenin kılcallarına kadar yayabilmek için hükümeti ve devlet imkanlarını “kaynak”, medyayı “dağıtıcı”, bürokrasiyi “taşıyıcı” ve kamuoyunu da “alıcı” olarak yapılandırmış, böylece politik nefret söylemi sosyal soykırıma varan bir sürecin yol haritasını oluşturmuştur. Bu çok katmanlı propaganda mekanizması, “FETÖ”, “terörist”, “vatan haini” gibi etiketlerle milyonlarca yurttaşın sosyal ölümünü meşrulaştırmıştır.
Bu rapor, nefret söyleminin nasıl bir “cadı avı”na dönüştüğünü, devlet eliyle kurumsallaştırıldığını ve sonuçta toplumsal barışı nasıl dinamitlediğini belgelemektedir. Ele alınan vakalar, tekil ihlaller değil; Erdoğan rejiminin planlı ve sistematik bir nefret siyaseti yürüttüğünün göstergesidir. Nihayetinde, bu politikaların mağduru yalnızca Gülen Hareketi değil; demokrasi, hukuk devleti ve toplumun bütün kesimleridir.
Medyatik nefret: Yalanın meşrulaştırılması
Rapor, medya aracılığıyla yürütülen nefret kampanyalarını da ayrıntılı biçimde ortaya koymaktadır. RTÜK ve TMSF üzerinden kontrol altına alınan medya, adeta bir propaganda bakanlığı gibi çalışmış, hükümetin politik nefret söylemini üretip yaygınlaştırmıştır.

Cumhurbaşkanlığı İletişim Başkanlığı, tıpkı de Hitler dönemindeki Halkı Aydınlatma ve Propaganda Bakanı Joseph Goebbels’in kurduğu yapı benzeri bir yapı haline gelmiş ve Hitler döneminin propaganda makinesi gibi, dezenformasyonu bir yönetim aracına dönüştürmüştür. Erdoğan rejimi yanlısı gazeteciler –Cem Küçük, Rasim Ozan Kütahyalı ve benzerleri– nefretin ideolojik taşıyıcılarına dönüşmüş; “FETÖ’cü” etiketi, toplu suçlama aracına çevrilmiştir. Bu süreçte medya nefreti yaymayı bir görev olarak kabul etmiştir.
Muhalefetin sessiz ortaklığı










