“Bu yazının gönderildiği yüzbinlerce kişi gibi işimden oldum. Üstelik İş-Kur işsizlik maaşı vermeyi de reddetti…” İşverenim beni çalıştırmaya devam ederse hapis cezası alacağı şeklinde tehdit edildi. Zarar görmesin diye işimden ayrıldım…” Bu kez söz, askere gitmediği için işyerlerine yazı gönderilenlerde...
Milli Savunma Bakanlığı 1945 tarihli Askeri Ceza Kanunu’nun 75. maddesine dayanarak vicdani retçi, asker kaçağı veya bakaya çalıştıran işyerlerine yasayı ihlal ettikleri gerekçesiyle uyarı yazıları gönderiyor. İşverenlere yapılan bu bildirimde askere gitmeyenleri çalıştırmanın ‘suç’ olduğu belirtilerek, bu kişilerin askerlik şubesine yönlendirilmeleri isteniyor.Askeri yargı konusunda deneyimli bir avukat olan Hülya Üçpınar’la yaptığımız söyleşinin ardından bu kez de işyerlerine uyarı yazıları gelen asker kaçağı, bakaya ve vicdani retçilerle görüştük.
YAŞAMA HAKKIN YOK DİYOR DEVLET
Bilişim sektöründe çalışan ve bu süreçte işinden ayrılmak zorunda kalan bir vicdani retçi yaşadıklarını şöyle anlattı: “Çalıştığım yere yazı 28 Kasım’da geldi ve aynı gün bana tebliğ ettiler. İtirazda bulunacağımı söyleyince işten çıkarıldım. İdare Mahkemesi’ne, dava açtım. Ancak, İdare Mahkemesi görevsizlik yönünden davayı reddetti. Bu kez Askeri Yüksek İdare Mahkemesi’nde (AYİM) açtım davayı. Şu an bu yazının gönderildiği yüzbinlerce kişi gibi işimden oldum. Bütün bunlar yetmezmiş gibi İş-Kur bu nedenle işten çıkarılmamı gerekçe göstererek işsizlik maaşı vermeyi de reddetti. Yani işin özeti; ‘bizim istediğimiz gibi olmazsanız, yaşama hakkı yok size’ diyor devlet.’’
Sinema sektöründe çalışan bir bir vicdani retçi ise gelen yazıyı önce her zaman ki rutin yazılardan sandığını ama okuduğunda bunun farklı bir durum olduğunu anladığını söylerken şunları aktarıyor: “İşverenim yabancı ve çok anlayışlı biridir. Bu yüzden beni işten çıkarmak gibi bir davranışta bulunmadı. Ancak 10 gün sonra şubeden telefonlar gelmeye başladı. Beni çalıştırmaya devam ederse hapis cezası alacağı şeklinde tehdit edildi. Benim dışımda gelişen olaylar yüzünden başkalarını cezalandıramazdım. İşyerimden kendi isteğimle ayrıldım. Bu ve benzeri tehditler hayatımızın her alanında ve her yaşımızda vardı. Gelişmemiş toplumlarda böyle şeyler her zaman yaşanır. Zamanında saç uzatma, küpe takma gibi şeyler şimdide askerlik yapmalısın, adam öldürmeyi öğrenmelisin gibi ‘zorunlu’ dedikleri içi boş bir mekanizmaya doğru evriliyor. Benim açımdan konunun özü şu: Ben barışa inanıyorum, savaşa değil ve ne yaparlarsa yapsınlar elime o silahı almayacağım.”









