Gözaltında işkence gören Boğaziçi Üniversitesi öğrencisi N. işkence yapanlar arasında başörtülü kadın polisin de olduğunu söyledi: Sistematik şekilde sürekli saldırı halindeydiler.
Boğaziçi Üniversitesi’nde 19 Mart Pazartesi günü başlayan ve 10 öğrencinin tutuklanmasıyla devam eden olaylar zincirinin muhatapları Artı Gerçek‘ten Seran Vreskala‘ya konuştu. Güvenlikleri sebebiyle adlarının yazılmadığı öğrenciler gözaltında gördükleri akıl almaz işkenceleri anlattı. 26 yaşındaki N. rumuzlu tarih öğrencisi gözaltındayken saatlerce darp ve psikolojik işkence gördüğünü açıklarken, işkenceciler arasında başörtülü polisin de olduğunu söyledi: “Mesela 3 tane kadın çevik polis vardı otobüste. Onlardan biri başörtülüydü. Çok gençlerdi. Biri 97 doğumluydu. Kadın olmalarına rağmen darp etmekte bayağı başarılılardı. Sistematik şekilde sürekli saldırı halindeydiler.”
Tarih öğrencisi N., Sarıyer Olay Yeri’nin önünde beklerken o ‘iyi polisle’ o işkenceci ‘başörtülü polisin’ arasında şöyle bir konuşma geçtiğini aktardı:
– Bugün kandil değil mi?
– Kandil ağabey.
– E, sen oruçlu değil misin?
– Oruçluyum ağabey.
– Sabahtan beri bunları dövüyorsun, senin orucun bozulmuştur.
– (en yakınındakinin kafasını tutup cama vura vura) Yok ya, bu p.çleri dövmekle oruç bozulmaz, sevaptır, sevaptır. Gözaltına alınmasıyla ilgili olarak, “Sabah uyandığımda telefonumda onlarca çağrı gördüm çünkü sabah 5 gibi evler, yurtlar basılmış ve bunun haberi herkese gitmiş.” diyen N., “Herhangi meşru bir kanıtı yokken 8 maskeli adamla, uzun menzilli tüfeklerle, sabahın 5’inde 18 yaşında bir öğrencinin evini basmak bir devlet geleneğidir.” diyerek gözaltında yaşadıklarıyla ilgili şunları söyledi:
“Beni darp etmeleri için koşul yoktu çünkü o anda 2 kişi kafama bastırıyor, diğer ikisi kollarımdan kaldırıyor, bir cenderedesin yani. Bir noktada aynı hızda koşamadığım için ayaklarımı kaldırdım. Sadece ‘bırak’ diye bağırabildim. Ama erkek arkadaşlarımızı darp ede ede aldılar. Çevik otobüsü zaten kuzey kapıya çok yakın bir yerdeydi. Kapıdan çıkar çıkmaz küfürler ve aşağılamalar başladı. Otobüsün kapısının önüne geldiğimizde de vurmaya başladılar.
– Yüzlerinde ne gördün?
Nasıl bir hınç, nasıl bir kin, nasıl bir nefret anlatamam. İnanılmaz gözleri dönmüştü. Daha tanımadan nefret ediyorlardı bizden. Çok acayip! Otobüsün içi polis doluydu. Kapıda beni içeri ittiler, geri çektiler; yine ittiler geri çektiler. Meğer arkamdakini bekliyorlarmış, o gelince kafalarımızı birbirine öyle bir çarptılar ki ben otobüsün içine yuvarlandım. Orada duran biri tekmeyle bana vurmaya başladı ve o esnada gözlüğüm kırıldı. Döve döve hepimizi almaya başladılar. Hepimizi aldıktan sonra ters kelepçe taktılar ve bilerek çok sıktılar.
– Korktun mu hiç?
En başta tedirgin oldum. İlk başta neler olduğunu anlayamıyorsun ama birini getirdiler, onun halini gördüğümde çok tedirgin oldum çünkü çok kötü gözüküyordu. Yüzü kan revan içindeydi. Hissettiğim korkudan çok, ‘bunlar çok kötü insanlar ya’ duygusuydu. Kötü oldukları için de durumumuzun daha da kötüye gideceğini anladım. Sonra diğerlerini gördüm, o kadar tedirgin bakıyorlardı ki orada olduğuma sevindim. Çünkü bu benim ilk gözaltım değildi, böyle bir muamele görmemiştim ama tek başımaydım ve çok korkmuştum. Diğerlerinin ne hissettiğini çok iyi anladığım için orada onlarla olduğuma bir anda çok sevindim. Dayak devam ederken ‘iyi ki sen de alındın’ dedim kendi kendime ve korkuyu dağıtmak için uğraştım. Hatta fırsat bulunca espri yapmaya bile başladım. Sonuçta biliyordum ki bir yere kadar dövecekler, sonra hastaneye götürecekler, hastaneden sonra çok dövemeyecekler, o yüzden psikolojini korumaya çalış.
– 8 saate yakın şehirde dolaştırmışlar sizi.
7-8 saat o arabanın içinde kaldık. 3 saati bilfiil dayakla geçti. 3 saat sonra bizi İstinye Devlet Hastanesi’ne götürdüler.
– Darp raporu alacağınızı bile bile sizi darp etmeleri başlarına bir şey gelmeyeceklerinden emin oldukları için mi?
Evet, kesinlikle öyle. Otobüse ilk aldıklarında ilk olarak kimliklerimizi topladılar. Amirleri gelip ‘hedef şahıslardan kimse var mı aralarında’ dedi. Yok amirim dediler. Bunları dövün dedi, raporu da bana getirin ben imzamı atacağım dedi. Oradaki mesele de şu; aralarında hedef şahıslar yok, biz bu çocukları aldık ama akşama geri bırakacağız; o yüzden biz bunları pert edelim, geride kalanlara ibretlik olsun! Çünkü bize ne otobüste ne hastanede ne karakolda hiçbir soru sorulmadı.
‘OTOPARK ASLINDA GEZİCİ İŞKENCE MERKEZİ’
– Otobüs en başından beri hareket halinde miydi?
Hayır. Okul kapısının karşısındaki otoparka çektiler. Orası gezici karakol gibi bir yer. Her tür gözaltı işlemlerini, darbı, işkenceleri orada yapıyorlar. Önce yarım saat orada dayak attılar. Tüm dayak faslı 3 saat sürdü. Ne yapacaklarını bilmiyorlardı, otobüsü sürmeye başladılar. Zaten buralı polisler değildi, yandex’ten yol tarifine bakıyorlardı devamlı.
– Yorucu bir şey değil mi dayak atmak?
Yoruluyorlardı, arada dinlenme molası veriyorlardı. Mesela 3 tane kadın çevik polis vardı otobüste. Onlardan biri başörtülüydü. Çok gençlerdi. Biri 97 doğumluydu. Kadın olmalarına rağmen darp etmekte bayağı başarılılardı. Sistematik şekilde sürekli saldırı halindeydiler. Şöyle laflar dönüyordu; ‘bunların fotoğraflarını çekin, yarın leşlerini görünce tanırız’. Zaten küfürler gırla.
– Kendini koruyabildin mi?
Ben mümkün olduğu kadar tepki vermemeye çalıştım, sadece nasıl vuracaksa ona göre pozisyon almaya çalıştım. ‘Ha, kafaya doğru geliyor, o zaman şöyle öne yaslanayım’ falan diyorsun gayri ihtiyari. Bir yerden sonra vurmayı bırakıp sırayla saçımla oynamaya, saçımı okşamaya başladılar. Boynuma falan dokunuyorlardı. Bu psikolojik bir işkence tekniği… Sen ne kadar yıpranırsan, o kadar haz alıyorlar.
