Külli tahribatın tamiratı

 Kastamonu Lâhikası’nda Üstad Bediüzzaman Hazretleri bir mektubunda şu ifadeleri kullanıyor:

 “Bu günlerde, mânevi bir muhaverede bir ‘Sual ve cevabı’ dinledim. Size bir hülâsasını beyan edeyim:

Biri dedi: ‘Risale-i Nur’un iman ve tevhid için büyük tahşidatları (yığınakları) ve küllî techizatları, gittikçe çoğalıyor. Ve en muannid (inatçı, kaypak) bir dinsizi susturmak için yüzde birisi kâfi iken, neden bu derecede hararetle daha yeni tahşidat yapıyor?’

Ona cevaben dediler: ‘Risale-i Nur, yalnız bir cüz’i tahribatı ve bir küçük haneyi tamir etmiyor; belki, küllî bir tahribatı ve İslâmiyeti içine alan ve dağlar büyüklüğünde taşları bulunan kuşatıcı bir kaleyi tamir ediyor. Ve yalnız hususî bir kalbi ve has bir vicdanı ıslaha çalışmıyor; belki, bin seneden beri tedârik ve terâküm edilen müfsit âletler ile dehşetli rahnelenen kalb-i umumiyi ve efkâr-ı âmmeyi, umûmun ve bilhassa müminlerden avam halkın dayandıkları İslâmî esasların ve cereyanların ve İslâm’ın şiarı ve sembolü olan şeylerin kırılması ile bozulmaya yüz tutan umumî vicdanı, Kur’an’ın mucizeliğiyle ve geniş yaralarını Kur’an’ın ve imanın ilaçları ile tedavi etmeye çalışıyor.

Elbette böyle küllî ve dehşetli tahribata, rahnelere ve yaralara, hakkalyakîn derecesinde, dağlar kuvvetinde hüccetler (kesin deliller), cihazlar ve bin tiryak (ilaç) hâsiyetinde tecrübe edilmiş ilaçlar ve hadsiz devâlar bulunmak gerektir ki, bu zamanda Kur’an-ı Mucizü’l-Beyan’ın manevi mucizeliğinden çıkan Risale-i Nur, o vazifeyi görmekle beraber, imanın hadsiz mertebelerinde, terakki ve inkişaflara vesiledir’ diye uzun bir karşılıklı konuşma cereyan etti. Bunu da tamamen işittim. Hadsiz şükrettim. Kısa kesiyorum.”

 Said Nursî

Bu tespit çok önemli. Meseleyi biraz açmak lâzım. Çünkü soruyu anlamak cevabın yarısıdır. Üstad Hazretleri 1922’de Ankara’ya gitti. Orada Meclis’te papatyalar gibi beyaz sarıklar açmıştı. Onların sahipleri, halkın seçtiği âlimler ve şeyhlerdi. Bu, Birinci Meclis’ti. Ama yüzde doksana karşı yüzde on, organize bir güç vardı.

Üstad orada müthiş bir inkâr fikrinin odaklanıp ehl-i imanın düşüncelerini bozmak ve zehirlemek için sinsice ve hilekârca çalıştığını görmüş. “Peygamberleri onlara: ‘Gökleri ve yeri Yaratan (Allah) hakkında hiç şüphe olabilir mi?’ dediler.” (İbrahim Sûresi, 14/10) âyeti, Allah’ın varlığını ve birliğini açıkça ifade ettiği için, bu âyetten istimdad edip o zındıkların başını dağıtacak biçimde Arapça bir eser yazmış ve Ankara’da Yeni Gün Matbaası’nda bastırmış. Ama Arapça bilen az olduğu için tesirini pek göstermemiş.

Onun için 1930’ların başında bu mücmel ve muhtasar tevhid delilini, Lem’alar kitabının 23. Lem’a’sında Tabiat Risalesi olarak tafsilatlı biçimde yazmış. Bu varken, Sözler kitabının 22. Söz’ünün Birinci Makamı’nda Cenab-ı Hakk’ın varlığının ve birliğinin 12 burhanını, İkinci Makamı’nda ise tevhidin avâma göre zâhirî cihetiyle Tevhid-i Hakikî’nin önemini anlatarak, artık taklidî iman yerine tahkikî imanın derin delillerini 12 Lem’a halinde yazmış. Bunlar da varken Üstad, bir de 33. Söz’de, 33 Pencere’den Cenab-ı Hakk’ın varlığının ve birliğinin her bir penceresinden bazen iki, bazen üç ve dört parıltısını lem’alar halinde göstermiş. Bütün bunlar varken, bir de Kastamonu hayatında Âyetü’l-Kübrâ gibi hârika bir risaleyi tevhid için yazmış.

İşte sorunun açılımı şu: “Bunlardan bir tanesi yeterli iken niçin bu kadar tahşidat ve yığınak yapılmış?”

Üstad Hazretleri şunu görmüştü: Materyalist felsefe, bin senedir tahrip gücü yüksek müfsit âletler ve imkânlarla inkârcılığa fennî bir kisve giydirmiş, gözleri boyayıp şaşırtarak onu insanlara yutturmuştu. Maalesef bütün dünyada inkâr-ı ulûhiyet yaygınlaştı. 1917 Ekim Bolşevik İhtilali’yle önce Rusya ve Sovyetler Birliği, 1949’dan sonra dünyanın en büyük nüfusuna sahip Çin, daha sonra da Varşova Paktı ile Avrupa’nın yarısı bu inkâr rejiminin pençesi altında kaldı.

İşte bütün insanlığı bu felâketten korumak için Üstad Bediüzzaman Hazretleri, Çağın Sözcüsü bir müceddid olarak, her sınıf ve her seviyedeki insana göre ayrı ayrı eserler yazmış. Edebî sanatlarda, resim ve heykeltıraşlıkta ayrı ayrı anlayışlar ve ekoller vardır. Meselâ mantık ve felsefe anlayışında, evrimci bir anlayışa Tabiat Risalesi bir çare ve şifa ise, romantik anlayışa da kâinatta seyahat ettire ettire tevhid delillerini okutmak müthiş bir devâdır. Bunlara Âyetü’l-Kübrâ Risalesi lâzımdır.