Son birkaç gün içinde beni heyecanlandıran ne var diye kendime sorduğumda, çatıya attığımız ekmekleri daha sık ziyarete başlayan sığırcıklar var.
İktisat profesörü, gazeteci ve yazar Mehmet Altan, Silivri Cezaevi’nde tuttuğu notları paylaşmaya başladı. P24 sitesinde haftada bir yazmaya başlayan Mehmet Altan’ın son yazısı “Şimdi bir şey söylerdim ama Silivri soğuktur” başlığını taşıyor.
15 Temmuz darbe girişimini önceden bildikleri iddiasıyla Ahmet Altan ve Nazlı Ilıcak ile birlikte müebbet hapse mahkûm edilen Mehmet Altan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi’nin kararının ardından 22 Eylül 2016 tarihinde tutuklanmış yaklaşık 1,5 yıl hapis yattıktan sonra AYM’nin ‘hak ihlali’ gerekçe gösterilerek 27 Haziran 2018’de tahliye edilmişti.
Altan’ın “Şimdi bir şey söylerdim ama Silivri soğuktur” başlıklı yazısı şöyle:Son birkaç gün içinde beni heyecanlandıran ne var diye kendime sorduğumda, çatıya attığımız ekmekleri daha sık ziyarete başlayan sığırcıklar var.
Gençlerin dillerine doladığı “Şimdi bir şey söylerdim ama Silivri soğuktur” esprisi beni aldı, 2017 ve 2018 yıllarındaki Ocak ve Şubat aylarına götürdü. Tabii bu çağrışımın bir sebebi de şubat ayının geride kalmış olması. Cumhuriyet’in Takrir-i Sükûn dönemine bir ufak mola verip, “bugünün Basın Tarihi” hâline gelen Silivri Notları’na geri döndüm. Buyurun, kış aylarında Silivri nasıl, beraber görelim:
1 OCAK 2017, PAZAR / SİLİVRİ
Kuşlar, ekmek atınca gene geldiler. En son geçen Cumartesi günü gelmişlerdi, bugün bir hafta sonraki Pazar.Önce büyük bir heyecanla üşüştüler, sonra daha heyecansız bir kez daha geldiler, ekmeklerin tükenmemesine rağmen aniden dağılıp gittiler .
Bakalım bir daha ne zaman gelecekler…Kuşların ne kuşu olduğunu da anlayamadık , karga değil, güvercin değil, serçe değil…
Sezgin Tanrıkulu geldi, yılın ilk günü ,ilk vekil ziyareti…
Reina’daki büyük katliam yılın ilk günündeki kaçınılmaz hüznü daha da artırdı.
***
Televizyon kanallarını dolaştım.
FIL TV’de Marie Kroyer adlı filme daldım, resimlerine bayıldığım Danimarkalı empresyonist ressam Kroyer’in eşini de içine alan bunalımlı hikâyesinin girdabına kapılmamaya çalıştım. Film bir yaşamın ışığında insanların dramlarını ve çaresizliklerini anlatıyordu.Bir gün önce de Gabriel García Marquez’in kült romanından uyarlanan kasvetli Kolera Günlerinde Aşk filmine rastlamıştım.Bir de Korsika’yı anlatan bir gezi programı vardı.Gün azıcık zorlanarak aktı. 23’te yattım.
8 OCAK 2017, 118. GÜN
Birkaç gündür yaşam biraz daha rutinleşti sanki. Bu izlenim biraz da not almayışımdan, günleri hikâye etmemekten, içimdeki ve dışımdaki fanusların fazla sessiz olmasından kaynaklanıyor.
Geçen pazardan bu pazara en önemli gelişme kallavi bir karın yağması, havanın ters perendeler atarak hızlı ve ciddi bir şekilde soğuması oldu.
Bugüne kadar vazgeçmediğim ve bütün gün giydiğim yürüyüş şortumu çıkarıp, eşofmanımın altını giymem, benim açımdan meteorolojik durumu kestirmeden anlatmakta…
Gazeteler, televizyon ve televizyonda vazgeçilmez duraklar olarak bellediğim programlar günüdolduruyor. Günde en az bir iki saati de yürüyüşe ayırıyorum.
Sevdiğim televizyon programlarının bir kısmı kaybolur ya da yer değiştirirse adeta küçük bir tsunami yaşıyorum.
Örneğin, bayılarak seyrettiğim Şehirlerin Gizli Yüzü adlı, kentlerin doğanın zorluklarıyla mühendislik mucizesi ile başa çıkmalarını hikâye eden program bir ara kayboldu. Cumartesi sabahları saat 11 yerine geçen hafta Pazar gecesi ileri bir saatte bu programa rastlar gibi olmuştum.
Bu Pazar ise saat 9’da yeniden kavuştum. New York Körfezi’nin kasırgalara karşı nasıl ve hangi projeyle silahlanmakta olduğunu anlatıyordu.
Cumhurbaşkanı baş danışmanının “casuslukla” suçladığı, biri bir Türk ile evli, diğeri de aşçılık da yaparak 17 yıldır Türkiye’de yaşayan iki yabancı sunucusu olan; hem kentlerdeki AB projelerini, hem de yerel mutfakları anlatan ve yerel yemekleri de ekranda pişiren Avrupa’dan Anadolu’ya programı, bir haftalık bir şaşkınlıktan sonra, programcılarının altını çizdiğim özelliklerini biraz daha vurgulayarak geri döndü. Bu hafta Konya’yı ve Konya’daki AB projelerini ve yerel mutfağı tanıtıyordu.
Bu eğlenceli ve sempatik programa kavuşmaya da çok sevindim ama ülkenin genel sağlığının “aşçılardan casus” çıkaracak kadar bozulmasına da gerçekten çok üzüldüm.
***
1968 yılında 15 yaşındaydım. Buna benzer “delirium” örneklerini o zaman da yaşamıştık. O zamanki hastalık her yerde “komünist” görmekti.
“Kırmızı ışıkta gitar çaldığı” için tevkif edilen bir kişi ile kompozisyon ödevinde Lenin ile Atatürk’ü kıyasladığı için gözaltına alınıp tutuklanan ve yaşamı derinden örselenen lise öğrencisi Gürbüz Şimşek hep aklımda kaldı.
Şimdi ise hedef “iç ve dış düşmanlar.” Gidişatı beğenmeyen, kuşku duyan ve eleştiren herkes.
Birkaç gün sonra 64 yaşıma gireceğim ama değişen pek bir şey yok, sadece ufak bir ayrıntı, şimdi ben de hapishanedeyim.









