Numan Yılmaz Yiğit-Smanyoluhaber
Hilmi Ağabey, ilk hicret edenlerden biri idi. Hicret için çıktığı yoldan hiç dönmedi. Yine bir hicret diyarında, Brezilya’da vefat etti. Çizgisini hiç değiştirmedi. Herhâlde istikamet denen şey de bu olsa gerek.
1991 yılında Azerbaycan’a giden bir arkadaştan dinlemiştim. Bu arkadaş, henüz Orta Asya’ya gidişlerin yeni yeni başladığı çok erken dönemlerde, hatta ilk yıllarda Bakü’ye ulaştıklarında Hilmi ağabeyi orada görüyor. O arkadaş şöyle anlatmıştı:
“Ben Hilmi ağabeyi ilk ve son olarak, bir grup arkadaşla beraber 1991 yılında Azerbaycan’a gittiğimde görmüştüm. Tahminen 1991 yılının haziran ayıydı. Bakü’ye gittiğimizde Hilmi ağabey çoktan oraya gitmiş, Bakü’nün yakınında bir rayonda ev tutmuş, hatta ailesini de getirmiş, yani hicret etmişti.
Hâlbuki Türkiye’den Orta Asya ülkelerine gidip gelmelerin başlamasının üzerinden henüz bir veya bir buçuk yıl geçmiş ya da geçmemişti. Yani Hilmi ağabey çok erken denilebilecek bir zamanda oraya hicret etmişti.
O dönemlerde ‘hicret’ kavramı bilinse de uygulamada ancak yurtiçi seviyesinde olur, ona da ‘hicret’ denilmezdi. Hicret kavramı, o dönemlerde Hizmet literatüründe şimdiki kadar sık kullanılmayan bir kavramdı.
Onu Bakü’de görünce hayret ve hayranlık hisleriyle duygulandığımı hatırlıyorum. İçimden bir ses, ‘Hilmi ağabey! Sen ne zaman bu işin önemini kavradın da buralara geldin? Ne zaman, nasıl ev tuttun da aileni getirdin?’ diyordu. Anlaşılır gibi değildi.
Bakü’de kaldığımız süre içinde Sadettin Başer ağabeyle beraber, bir akşam arkadaşlarla bizi evinde misafir edişini hiç unutamam. Günlerdir ülkemizden uzak, otel köşelerinde geçen yorgun ve bir hayli hasret dolu günlerden sonra Hilmi ağabeyin sıcacık yuvasında olmak, muhtereme eşinin hazırladığı o lezzetli, alışageldiğimiz Anadolu yemeklerini yemek, ardından da Türk usulü çayları yudumlamak… Daha dün gibi hatırımdadır.
Hocaefendi tam bir ibnü’z-zamandı. Bunu, içinde yaşadığı zamanın şartlarını, ihtiyaçlarını ve özelliklerini bilen, çağını tanıyan ve ona göre hareket eden kimse anlamında söylüyorum. Kendi ifadesiyle, içinden geçilen zamanın ‘kader denk noktasını’ hissetmiş olacak ki tam da yerinde ve zamanında, vaaz ve sohbetlerinde dinleyenlere, sevenlerine kardeş ülkelere yardıma koşulması gerektiğini tavsiye etmişti.
O günlerde kafile kafile Nahçıvan’a ve Azerbaycan’a insanlar gidip geliyor, döndüklerinde de oralarda şahit oldukları manzaraları heyecanla Hizmet gönüllülerine anlatıyorlardı. İlk dönemlerde sadece ziyaretler, gelip gitmeler vardı.
Hocaefendi’nin tavsiyeleri istikametinde Azerbaycan’a, dolayısıyla da ilk defa Orta Asya diyarına ailesiyle beraber hicret edenlerden biri de yanılmıyorsam Hilmi Öney ağabeydi.
O, gerek son dönemlerindeki hastalığından gerekse hicret diyarındaki zorluklardan dolayı çok çekti. Fakat ailesiyle ilk hicret edenlerden olması hasebiyle açtığı çığırın, yani hicret çığırının çok önemli ve faziletli olduğu da muhakkaktı.
Zira Efendimiz (as) şöyle buyurmuştur:“Kim güzel bir çığır açarsa, ona hem açtığı o güzel çığırın sevabı hem de kendisinden sonra o yoldan gidenlerin sevabı verilir. Üstelik onların sevaplarından hiçbir şey eksilmez.” (Müslim, Zekât, 69)
Bu hadis-i şerife göre ona baktığımda, evet, dünyada rahat yüzü görmedi belki ama ahiretinin oldukça mamur olacağının kuvvetle muhtemel olduğunu düşünüyorum.
Onunla ilgili hiç unutamadığım bir hatıramı anlatmayı, ona karşı hem bir vefa hem de bir vazife olarak görüyorum.
Biz Bakü’de bir süre kaldıktan sonra birkaç arkadaşla beraber Hazar’dan ötelere geçtik. Bazı arkadaşlar da Azerbaycan’da kaldılar. Yaklaşık iki buçuk, üç ay kadar bir aradan sonra biz, Türkiye’ye dönüş için yine Bakü’ye geldik.
Tam da Mihail Gorbaçov’un başlattığı Perestroyka (Yeniden Yapılanma) ve Glasnost (Açıklık, Şeffaflık) politikaları neticesinde Türk devletlerinin bağımsızlıklarını kazanmaya başladıkları dönemdi. 1991 yazıydı.
Artık biz Türkiye’ye dönüş sürecindeydik. Yalnız Bakü’de birkaç hafta daha kalmamız gerekti.
Son gün havaalanına gittik. Bir de ne görelim? Havaalanının önünde ana baba günü gibi büyük bir kalabalık var. Tabiri caizse iğne atsanız yere düşmez. Kalabalığa karşıdan baktığınız zaman kıpır kıpır, sürekli bir hareketlilik, bir heyecan var. Kimi sevinçli, kimi hüzünlü; birbirleriyle hararetli bir şekilde konuşuyor, birbirlerine bir şeyler anlatıyorlar.
Kalabalığın içinde dikkatimizi çeken bir şey fark ettim. Henüz on bir, on yaşlarında; kısa kollu mor renkli gömlekleri, gri pantolonları ve siyah ayakkabılarıyla tek tip kıyafet giymiş, üniformalı, oldukça dikkat çeken yirmi kadar pırıl pırıl çocuk vardı.
Çocukların hâl ve tavırlarından oldukça zeki ve akıllı oldukları anlaşılabiliyordu. Sevinçten yerlerinde duramıyorlardı. Kalabalığın içinde bir oraya bir buraya koşturup duruyorlardı.









