Sevgili okurlar Anadolu’da güzel bir deyim vardır “taş yerinde ağırdır” derler, müsade ederseniz ben de biraz değiştirerek “Söz yerinde ağırdır” diyeyim
Söylenecek sözün yer, zaman, nasıl ve kime karşı söylendiğini çok iyi tespit etmek lazım…
Söz emanettir…
Bilirsiniz söz ağızdan bir kere çıkar…
Mürşid ise “sözü can simidi gibi” kullanandır.
Hocaefendi bir sohbetle, birkaç dakikada sevenleri ile zalimlerin yolunu hem de bir hamlede, kalıcı olarak ayırdı…
Cemaatini bir sohbetle yolsuz, hırsız, arsız, zalim güruhla beraber yürümekten kurtardı…
Bir sohbetle, hidayetine vesile olduğu istikamet üzeri yürüyen kardeşlerini ihanetin, hıyanetin karanlık emellerinden, ellerinden çekti aldı…
Evet Hocaefendi’nin 20 Aralık 2013 tarihinde yapmış olduğu meşhur ve çok büyük yankı uyandıran Bamteli sohbetinden bahsediyorum…
Serlevhası ve konusu yolsuzluk ve fakat o “Mülâane Sohbeti” olarak şöhret buldu…
Hepinizin bildiği gibi bu Bamteli (401) içerisinde geçen mülâaneden ötürü “Mülâane Sohbeti” olarak tarihe kaydoldu…
17 Aralık yolsuzluk operasyonundan hemen sonra 25 Aralık yolsuzluk operasyonundan ise hemen önce yapıldı…
Açıkçası Hocaefendi’nin çok hiddetlendiği birkaç sohbetten biri belki de en önemlisidir…
O sohbette bulunamadım ama bir hemen bir sonraki 402. Bamteli sohbetinde bulundum ve o da hemen hemen aynı mealde idi…
Arka arkaya gelen her iki sohbetin hemen hemen aynı minvalde ve birbirine yakın tonda olması Hocaefendi’nin bu sohbeti def’aten, aniden, gelişi güzel, düşünmeden yaptığını değil, içinde bulunduğu farkındalıkla, gayet iyi bilerek, planlayarak yaptığını gösteriyor…
Fakat peşinen söyleyeyim evet, bana göre o birkaç dakika olmasaydı bütün bu işleri kurgulayan zalimler çetesi Cemaat’i birbirinden ve Hocaefendi’den koparacaklardı…
Hocaefendi çok kalın, net ve silinmez harflerle onların şeytani planlarına hiç unutulmayacak bir “dur” çekti…
Büyüğümüz bu meşhur Bamtelinde haksızlık, hırsızlık, yolsuzluk yapan yavuz hırsızların Hizmet Gönüllülerine karşı yaptığı iftira ve atıflardan ötürü “öyleyse bize, öyle değilse size” diyerek “mülâane” yaptı, bizler de yürekten “âmin!” dedik…
Ne olduğunu hepimiz bildiğimiz için nedir, ne değildir konusuna girmeyi düşünmüyorum…
Ara sıra ben de bazı arkadaşlarımızın mülâane ile ilgili “Acaba bize mi döndü?” dediğini duyuyor ve kendi içimde bu sorunun muhasebesini yapıyorum…
Acaba öyle mi?
Sevgili okurlar; Rabbimiz Hakimdir, hikmet sahibidir, zahirde olanlar ardında bir de batında ve kudreti ile bir kısım şeyleri gerçekleştirir ki, onları saklayarak uyanık sinelerin “ibret” yolculuğunda karşılarına çıkarır…
Üstadımız’a göre “Kâinattaki her şey ya bizzat güzeldir veya neticeleri cihetiyle güzeldir.”
Malum, Rabbimiz kitabında “ey iman edenler! sizin sevmediğiniz şeylerde sizin için hayır, beğendiğiniz şeylerde ise şer vardır, Allah bilir ama siz bilmezsiniz” buyurur…
Zahirde, görünen yüzü musibet olan birçok şey vardır ki batında, iç yüzünde, arkasında güzellikler ve hayır saklıdır.
Gelinuz bizler de acıyı, kederi kutsamak için değil perdenin arkasına bakmak, neticedeki güzellikleri görmek için yola çıkalım;
Sevgili okurlar inanan insanlar için her şeyin iki sonucu var;
– birisi dünyevî
– birisi uhrevî
Olaya maddeci ve seküler kafa ile bakarsak dünyada takılır kalırız…
Bugünlerde birçok insan bu tuzağa düşmüş durumda…
Evet dünyevî ve ilk sonuçlarına bakınca mülâane sonrası Hizmet gönüllüleri;
– sıkıntıya düştü
– hapsedildi
– sürgün edildi
– kimileri hapislerde Hakk’a yürüdü
– mal-menal, iş-güç ve para-pulları gitti
– aileleri parçalandı
Dünyanın en temiz insanlarından olduğunu söyleyebileceğim o güzel insanlar künde üzerine künde, sıkıntı üzerine sıkıntı yaşadılar ve yaşıyorlar.
Fakat sevgili arkadaşlar, bilirsiniz her musibet ceza değildir…
Biz ahiret inancı olan insanlarız ve öyle inanıyoruz ki;
İnşaallah
– çekilenler kefaret ve temizlenme
– giden malımız sadaka
– verilen canlar ise şahadetle ödüllendirilir…
