Ülkenin kaderi bu, Osmanlı yıkılmış yerine Cumhuriyet kurulmuş, fakat gel gör ki halk Cumhuriyet nedir demokrasi nedir bihaberdir…
Millet kendisine sunulan ne ise onunla idare etmiş, ulu önder, milli şef ve sırada ne varsa peşinden yürüyüp, gitmiştir…
İttihatçıların artıkları etnisiti üzerinden bir devlet kurmuşlar, Türklük, milliyetçilik, devletçilik demişler.
Ülke tek parti tarafından uzun süre demir yumrukla idare edilmiş…
Muhalifler öldürülmüş hatta “Topal Osman” gibi muhalifleri öldürenler dahi canice öldürülmüştür…
Halka demokrasi asla sunulmamış, gerçek hürriyet tattırılmamıştır.
Cumhuriyetle kandırılan halk İstiklal mahkemelerinde, Menemen Hadisesi neticesinde, Şeyh Said ayaklanması gölgesinde, Dersim isyanı vahşetinde pusmuş gitmiş, iğdiş edilmiştir…
Anlayacağınız yeni cumhuriyet ne şuurlu müslümana, ne Kürd’e, ne Aleviye, ne Azınlığa, ne bir başkasına asla huzur vermemiştir…
Kendileri “çok partili hayata geçelim” demişler, kendileri CHP’nin karşısına Serbest Cumhuriyet Fırkası’nı kurmuşlar yine kendileri halkın teveccühünü görünce o partiyi de dağıtmışlar yani egemenler ne demişse hep o olmuştur…
Halk yine İzmir marşları, 10. yıl marşları ile derin uykudadır…
Ne gariptir ki Demokrat Partiyi kuranlar bile Cumhuriyet Halk Partisi’nin üyeleridir.
Çizgilerini değiştirince dar ağacına giden, asılan üyeler…
Sonra da gelsin türevler, Milli Nizam/Selamet Partisi, MHP ve benzerleri hepsi devletin istek ve kontrolünde kurulmuş, kurdurulmuş…
Derinler halkın her ihtiyacına “kendileri bizzat partiler kurdurarak” cevap vermişler…
Yani anlayacağınız Türkiye’de halkın bizzat kendisinin kurduğu bir parti yoktur.
Bütün partiler güdümlü, ya resmi, yarı resmi devlet organlarıdır, liderleri halkın seçtiği değil, rejimce tasdik edilip, atanmışlardır…
Halk önüne konanları sadece onay/ tasdik makamı olmuş, asla seçim makamı olamamıştır…
Kazara halkın seçtiği/sevdiği liderler, siyasiler varsa hiçbiri normal yoldan ölmemiştir…
İsterseniz Özal’ın, Kahveci’nin, Yazıcıoğlu’nun, Menderes’in hatta kıyısından Ecevit’in ölümlerine bakabilirsiniz.
Ne acı bir durum, Cumhuriyet yüz yılını tamamlamasına rağmen demokrasi ile yolları asla kesişmemiştir…
Şüphesiz bu durumda Cumhuriyet Halk Partisi’nin payı çok ama çok büyüktür…
Bu parti hiçbir zaman halk tarafında durmamıştır, hiçbir zaman halkın yanında olmamıştır, hep devletçidir ve hep devletin olmuştur…
CHP kendini elit zanneden ama elitizm ile uzaktan yakından alakası olmayan insanların, halka rağmen kurduğu sözde halk partisidir…
Diğer partiler mi? Onlar da bir şekilde onu desteklemeye devam etmişlerdir…
Maksat ülkede seçimler varmış, demokrasi varmış izlenimi verilsin…
Bozulan balans ayarları 10 yılda bir darbeler 20 yılda bir yapılan anayasa değişiklikleri ve Anayasalar ile yerli yerine oturtulmuştur…
CHP’nin ve rejimin ayarlarıyla oynayan herkes muktedirlerce bertaraf edilmiştir.
Hatta kurucular ardıllarını hiç sevmemiş yok etmeye kalkmıştır, diğer muhalifleri gibi…
Milli Şeflik hafif bel veren tâbilerini dahi hiç ama hiç sevmemiştir…
Gariban Ecevit bile CHP’nin balans ayarlarıyla biraz oynayınca bertaraf edilmiş ve başka bir parti kurmak zorunda kalmıştır…
Kaset kumpası ile genel başkanlığa oturan Kılıçdaroğlu da o ayarlara hafif, mini minnacık dokununca O’da soluğu dışarıda almış ve yerine devletçi, ulusalcı ayarları tekrar kuracak olan rejim bendesi “Özel” getirilmiştir.
Rejim, ittihatçı kafa ve CHP Türkiye’deki değişiklikler ve yükselen muhafazakarlığı görünce kendi elleriyle bilerek değişime gitmiştir…
Devlet tarafından Erbakan’a kurdurulan ve iktidar olan Milli Selamet Partisi’nin ardından, 28 Şubat sonrası Erdoğan, Gül ve Arınç eliyle, sağın Ergenekon’u MTTB kadroları da kullanılarak, dış kaynaklı bir proje olan AKP kurulmuştur…
Nitekim Karslıoğlu, Dilipak ve Bulaç bu durumun “itiraz edil(e)meyen” şahitliğini yapmaktadırlar…
Anlayacağınız bugün Kemalistler ile Erdoğanistler ortak ve aynı şeye hizmet etmektedirler…
