Neden 15 Temmuz Hain Darbe Tiyatrosu’nu Harbiyeliler’e kilitlediler ?
Neden Harbiyeliler’e bu kadar zulümediyorlar ?
Neden kör göze parmak sokarcasına Harbiyeliler’i bu kadar nazara veriyorlar ? Hiç düşündünüz mü ?
Birkaç gündür düşünüyorum ve düşündüklerimi sizlerle paylaşmak istiyorum bana katılırsanız memnun olurum ;
Osmanlı yaşlı, hantal ve hastaydı, gümbür gümbür yıkılıyordu, tabiki yıkılmasını hızlandıran iç ve dış birçok sebeb vardı, fakat birçok araştırmacının kabulüne göre en temel sebeplerden birisi de İttihat ve Terakki Partisi’nin faaliyetleri, yaptığı yanlış seçimler ve koca bir devleti idârede gösterdikleri zaâfiyetti.
İttihât ve Terâkki Partisi genelde askerlerden müteşekkildi, batılılaşmayı esas alıyor, Jön Türkler’le iş tutuyor ve Anadolu’daki rejimi değiştirmek istiyorlardı, emelleri her yönüyle Batı standartlarında yeni bir düzen, gerekirse yeni bir devlet kurmaktı.
31 Mart ayaklanmasından sonra ülkedeki her şey değişti, İttihat ve Terakki Partisi ülke yönetimine hâkim oldu, sonraki yıllarda ülkeyi ve geleceğini tamamen kontrol altında aldılar ve yönlendirdiler…
I. Dünya Savaşı’nda yaşanan ağır yenilginin müsebbibi tamamen İttihât ve Terakkî Partisi’dir.
Nihayetinde Osmanlı yıkıldı ve küllerinden yepyeni bir devlet, Türkiye Cumhuriyeti kuruldu…
Cumhuriyetin kurulmasında ki esas sâik kendiside bir İttihatcı olan Mustafa Kemal’in çalışmaları değil İttihat ve Terakki’nin hazırladığı altyapı idi, bir şekilde Osmanlı elitleri ile elele veren askerler bu yapıyı kontrolü başaran Mustafa Kemal yönetiminde yeni bir rejim kurmaya muvaffak oldular.
Yeni devlet Türkçülük esası üzerine, Türkçü kafalarla ve Ordu’nun gözetiminde kuruldu.
Zaten Ordu menşeli olan idâreciler ve elitler bile-isteye Türk Ordusu’nun koruma garantisini önerip, kabul ederek, yeni rejimi askerî vesâyete teslim ettiler.
Sonraki yıllarda güç ve iktidarı elinde bulunduran kurucu zihniyet, kendilerince kurdukları rejimden sapma gördükleri her 10 yılda bir Askerler üzerinden Türkiye’ye çeki düzen verdiler, herşeyi sil baştan degiştirerek, tekrar tekrar kendi düşüncelerine göre dizayn ettiler…
Muktedirler rejimin garantörü, devlet ve halk üzerindeki vesâyetin sahibi olan Askeriye’ye kimseyi yaklaştırmadılar.
Seçilmiş mutlu azınlık, evlatlarını yada referans oldukları insanları Subay-Astsubay yaparak, Ordu’yu çok sıkı bir markajla fiilen ihtilalci, fikri açıdan ise bir nev’i “Yeni İttihatcı” çizgide sabit tuttular.
Bindirilmiş kıtalar oluşturarak, fazladan %50 puan vererek, mülakatta tamamen önlerini açarak, kendi çocuklarını Ordu’ya yerleştirdiler.
Kendileri dışında herkese Ordu mensubu olma kapısını kapattılar, kazara aradan sıyrılıp Askerî Okullar’a girenleri ise ya kendilerine benzettiler, ya Kurmaylık vermediler, yada türlü bahanelerle Ordu’dan ihraç ettiler.
Çünkü Onlar’a göre Ordu kaybedilirse Türkiye’deki bütün kaleleri düşebilirdi…
Derken Anadolu’da bir şeyler değişmeye başladı. Halkın gelir, görgü, eğitim ve kültür seviyesi yükseldikçe gözleri biraz biraz açıldı. Evlatlarını askeri okullara, polis okullarına ve benzeri yerlere göndermeye başladılar…
Fakat yolunda gitmeyen bir şeyler vardı, muhafazakar ailelerin çocukları da Askeri Okullar’a ve Polis Okulları’na giriyor, mesleklerinde başarı gösteriyor, hızla ilerliyorlardı.
Kara Türk tabir edilen kesimin çocukları artık Beyaz Türkler’in çocukları ile yarışıyordu.
Bu bir başkaldırı, bir meydan okumaydı…
Polis okullarından daha çok Askerî Okullar’ı kontrol altında tutmak istiyorlardı, nasıl olsa rejimin eli sopalı ve silahlı bekçisi askerlerdi fakat yetişen Subaylar artık kontrolleri altında değildi, her istediklerini yaptıramıyorlardı…
Örneğin akılalmaz yanlışlarla dolu Suriye politikası, Kürt politikası gibi meselelerde yeni yetmeler devletin “derîn” aklına karşı çıkıyor, üstelik katı laiklikci çizgiyi de kabul etmiyorlardı…
Yeni Subaylar ses çıkarmasalar da kendilerine dayatılan elitist, Ulusalcı, Kemalist çizgiden daha çok Demokratik ve İnsâni çizgiyi tercih ediyor, Nato’yu benimsiyor, halkın içerisinde halkla beraber yaşayabiliyorlardı…
İttihatçı “derin” kafaların derdi gençlerin Atatürkçü, Kemalist, Avrasyacı yada Nato’cu olması değildi, onlar bütün bunları kullanarak menfaatlerini kuruyorlardı ama şimdilerde güç ve iktidar üzerine kurulmuş, rant devşiren Sırça Sarayları sarsılıyordu…
Hemen bir suçlu bulundu ; Hocaefendi ve Cemaat’i…
Evet, Hocaefendi Askeri Okullar’a, Polis Okulları’na, kısaca millete ait tüm kurumlara Anadolu Halkları’nın çocuklarını göndermesini teşvik ediyordu.
Kendilerinden ve güçlerinden o kadar emindiler ki Cumhurbaşkanı Demirel üzerinden
Hocaefendi’ye mesaj gönderdiler “Fethullah Gülen iyi, hoş, aydın bir Hoca fakat söyleyin askeri okullarla uğraşmasın”
Bir süre sonra tamamen, sâdece Anadolu Halkları’ndan gönüllüleri olan Cemaat’i Askerî Okullar’a sızmakla suçladılar…
Hocaefendi ise bir mülakatta bu durumun sorulması üzerine şöyle cevap veriyordu “Türkiye’deki tüm kurumlar halkındır ve milletimizin evlatları oralara hakkıdır girer, sızıyorlar denilemez. Halkı kendi öz kurumlarına sızmakla suçlayanlar esas kendileri oralara sızanlardır”
