Muhakkak Yusuf Bekmezci ağabey arkasından çok şey yazılıp çizilecek.
Ben de bana düşeni yapayım ve o mübarek, muâllâ ağabeyi anmaya vesîle olsun diye onunla alakalı zihnimde capcanlı duran birkaç sahneyi sizlerle paylaşayım ;
Talebelik yıllarım İzmir Bozyaka ve Buca’da geçti…
İzmir’de kendisi görülünce herkesin sağdan hizaya geçtiği, hattâ isminin dahi anıldığı zaman insanların kendisine çekidüzen verdiği bir isim vardı ; Yusuf Pekmezci
Hizmet’e ait ciddiyeti, gayreti koşturması ve örnek hayatıyla tanınıyordu.
O’nun hocalarımız, ağabeylerimiz, esnaf ağabeylerimiz, kısaca herkesin katında sarsılmaz bir rüçhaniyeti, önceliği vardı…
Şüphesiz Hocaefendi’nin kendine sevgi ve saygıyla verdiği mânevi makamı tam mânâsıyla dolduran, bana göre yiğit mi yiğit bir ağabey, bütün Cemaât’in benimle aynı fikri paylaşacağına eminim…
Hatırladığım kadarıyla Konya Beyşehir’in Üzümlü Kasabası’ndan.
İzmir’e Konya’dan gelip yerleşmiş, İzmir’li birçok esnaf ağabeyimiz gibi…
Ortalıkta kimse yokken onlar vardı…
Evet, ortada kimse yokken ayağa fırlamış Haydar-ı Kerrâr mîsâl “Ben varım Hocam!” demişti…
Bazıları hayatta ve Türkiye’de oldukları için isimlerini anamıyorum…
Koca bir Hizmet onların yaptıkları, verdikleri ve bulduklarıyla hayâtiyetini devam ettirdi, ettiriyor…
Müsaade buyurursanız şunu da zikredeyim, esnaf kanadından iki ağabey için Büyüğümüz’ün bizzat kullandığı ifade şöyle ; Hacı Kemal Ağabey ve Bekmezci Ağabey hakkında söz söyleyenin imânından şüphe ederim…
Varın gerisini siz düşünün, bu iki kametin nasıl kametler olduğunu lütfen tahayyül ediniz…
Hisar 7 günü Hocaefendi beklenen saatte camiye gelmedi, neredeyse vaâzın başlaması gereken saatin üzerinden bir saate yakın bir zaman dilimi geçti, arka saflarda bir dalgalanma oldu, o dalgalanmayı yarıp geçen isim Bekmezci Ağabey’di, Hocaefendi’nin kürsüye ulaşması için gereken yolu açarken, iki gözü iki çeşme, kan ağlıyor ve zemin hazırlıyordu…
Bütün vaazlarda Hocamız’ın en yakınında bulunanlardan, en çok ağlayanlardan ve en dikkatli olanlardandı.
Büyüğümüz’e ölçülemeyecek bir bağ ile bağlıydı…
Azerbaycan “20 Yanvar” hadisesinden sonra Şadırvan Vaâzı’nda, kürsüde bayılan Büyüğümüz’ü sırtlayıp, oradan çıkaran babayiğitti…
O günkü düşüncem hâlâ aklımda “bir dağ bir dağı sırtına almış”
İzmir Buca’da yurt müdürüydüm, yurt eski bir Rum binası, kocaman kocaman kapıları var, her bir kanadı yüz kilo diyebilirsiniz…
Yurtları teftiş ediyordu, kimseye bir şey söylemez, ortada kalmış işleri bizzat kollarını sıvayıp, yapar ve sessizce dönüp giderdi…
İşte o yüzer kiloluk kapı kanatlarını, ışığı kesiyor diye bir hamlede, ama emin olabilirsiniz bir hamlede, yerinden söküp, alıp, kenara koyduğunu hayretle müşâhade etmiştim…
Yine O, Orta Asya’ya ilk çıkanlardan, Kazakistan’a gidip yerleşenlerden…
Kalabalık ailesine rağmen dur-durak bilmemiş, Hocaefendi’nin bir işâreti ile derhal Kazakistan’a hicret etmişti…
Hatta en sevdiği, Hocaefendi’sini geride bırakarak hicret etmişti…
Firakta “visâl” aramıştı.
Kendisini Kazakistan’daki fabrikada ziyaret etmiş ve kendisine sormuştum “Ağabey İzmir’i özlemiyor musunuz ?” bana döndü ve şöyle dedi “Kardeşim Allâh yeryüzüne sâlih kullarını vâris kılmış bütün yeryüzü benim, Kazakistan’da benim vatanım“
