Dün bir arkadaşımız, bugün de yine, yeni bir arkadaşımız vefât etti.
Âhiret tarafına sefer durmuyor…
Yaratılanlar dünyâya geliyor ve gidiyor.
Cânımız, cânânımız zamânını doldurup, bizce mechûl, Yaradan’a mâlum bir sonsuzluğa doğru limandan demir alıyor…
Saâtin tik-takları bitiyor ve Sâdi’nin ifâdesi ile “Ömür ağustos güneşi görmüş kar gibi eriyip, bitiyor”
Allâh’tan gelen Allâh’a dönüyor…
Ölüm ölmüyor, öldürülmüyor, kabir kapısı kapanmıyor, aksine sonuna kadar açık…
Herkes sırasını bekliyor…
Herkese eşit yakınlık ve uzaklıkta ölüm.
Sâde ölüm ve hayâtı vâredenin bildiği yakın gelecek…
Her gelecek yakındır!
Evet, varlığın karârı yok, O’nun (cc) vechesinden başka herşey helâke mübtelâ…
Direnmek mümkün değil.
Ölüm öyle bir felâket ki Hz. Ömer’in dengesini bozar, “Kim O (asv) öldü derse kellesini alırım” diye haykırırken Hz. Siddîk’in mantığına toslatır…
Öyle ya “Efendiler Efendisi (asv) ancak bir resûldür, fânidir, O’na tapıyorsan bilki O vefât etti, Allâh’a tapıyorsan bilki Allâh bâkidir“
Ve ikibüklüm olur Fâruk, farkı farkeder…
Çıplak hakikât ; Neylersin ölüm herkesin başında…
Her nefis ölümü tadacak ve tadıyor.
Hem ölen, hem kalan kendince ölümü karşılıyor…
Gözümün önünden ne evlâdı öldürülmüş Rabbimize isyân eden bahtsız anne, ne de evlâdı vefât etmiş diğer yavrusunu “Bak kardeşini cennet bahçesine koyduk” diyerek teselli eden talihli baba gitmiyor.
Evet, ölümü kimi isyânla, kimi teslimle karşılıyor…
Musallâda yatan, yıkayıp teçhiz ve tekfin ettiğimiz, onbeşlik delikanlı ile “Elhamdülillah ! dünyânın pisliğine bulaşmadan gitti” diyen dedesi de gözümün önünde…
“Dünyanın pisliğine bulaşmamak” ne güzel şey !
Üstâdımız “Annem vefât etti dünyâ ile ilişkimin yüzde ellisi kesildi, Abdurrahmân vefât etti dünyâ ile bütün ilişkim bitti” der.
Benim dünyâ ile ilişkimin bitmesi için çok şey kaybetmem gerekiyor herhâlde, ana-baba, akrâbalar, arkadaşlar ve daha niceleri…
Herşeyimle bağlıyım hayâta !
Birilerinin beni kaybettiği gün, işte o gün hiçbir bağım kalmayacak dünyâ ve hayatla.
“Herkes uykudadır, ölünce uyanacak” der Haydâr-ı Kerrâr…
Mârifet ölmeden uyanmak !
Ama görünen o ki gaflet perdesi çok kalın, sonbaharda yaprakların döküldüğü gibi ömür sermâyesi bir-bir dökülürken benim gafletim tavan yapıyor…
Ölüm bana uzak gibi…
İnsan işte ; Aldandı, aldanıyor, aldandım !
“Tûl-i Emel” beşeri katleden zehir…
“Râbıta-i mevt” câna can katan iksir !
Ölüm gâib, yer, zamân, mekân elinde değil, her şeyi O (cc) biliyor.
