Hep hatırlıyorum, yine İzmir, yine Hisar Camii, yine Büyüğümüz.Büyüğümüz’ün her zamanki gibi derde devâ, rûha şifâ vaazı, vatanımızın, insanımızın hâline saatlerce ağlayan genç-yaşlı yiğitler.
Âbiler, ablalar.
Nesl-i cedîd.
O vaaz günleri unutulamaz, cesetler müteaddit fakat ruhlar müttehid, hâline, hâlimize ağlayan ulvî ruhlar.
Hocaefendi, ruhu bilmem hangi âlemde, kalbi ölmüş, gözyaşları kurumuş, kayıp bir nesle ağlamayı öğretiyor.
Günâhlarımıza, geçmişimize, geleceğimize, ahvâle ağlıyoruz.
O’nun en büyük hizmetlerinden biri kurumuş damarlarımıza dem, gözlerimize nem, cânımıza cân olup, bizlere ağlamayı öğretmesidir.
Unuttuğumuz ağlamayı öğretmesi.
Evet bizde öğrenmiştik ağlamayı, bilirim.
Ağlamaktan gözünden yaş değil, kan gelen Abdullâhlar bilirim.
Ağlamaktan düşüp bayılan Saadeddînler bilirim.
Ağlamaktan zebûn olmuş gözleri ile oturup, nâsihinin kendisine hayretle,
“vaazda öyle gençler görüyorum ki, hallerine hayrân oluyorum”
dediği Rıdvânlar bilirim..
Evet “yiğitler ağlar”
Hele bir gün bilirim ki, yüzlerce yıl konuşulacak, ebediyyen hatırlanacak, “hey gidi günler diyeceksiniz” günü, gününü bilirim.
Hayâtımın en nûrlu saatleri.
Aydın ruhları gelmeden uyaran, göz yaşının seylâb olup, tusunamiye döndüğü, bizleri dipten, temelden, ırgalayan “Hisar 7” gününü , günlerini, fırtınasını ve huzûrunu bilirim.
Koca câminin ağlayanlara ağladığını bilirim.
Bilirim, bilirimde ağlayamam.
Ama yiğitler ağlar.
Herşey, ağlamayı tekrâr unuttuğumuzdan, kupkuru kuruduğumuzdan başımıza geldi.
Hem geçmişte, hem şimdi.
Gafletle, ağlamayı unuttuk.
Bir kaç yıl evvel huzûrda, bir ermiş,
– Hocam yeniden ağlayan nesiller görmek istiyor.
demişti.
Ağlayan nesiller, inleyen nesiller.
Eyyûb gibi, Yâkûb gibi, Zuleyhâ gibi ağlayan nesiller.
Bizim bahtımız gözyaşları ile ümrâna döndü, bahçıvân gözyaşları ile hayat suyu verdi fidelerimize, cânımızâ, cânânımıza.
Gözyaşları ile dirildik biiznillâh.
Sonra gaflete düştük..
