Merhametin sustuğu Anadolu’da, Edirne’den Van’a, oradan Ağrı’ya uzanan insanlık dramı yaşanıyor.
Bir asır önce Bediüzzaman Said Nursî’yi sürgünden sürgüne, zindandan zindana gönderen anlayışın benzer uygulamaları, bugün Erdoğan rejiminde hortladı.
Devirler, iktidarlar ve isimler değişiyor; fakat âlimlere, ak saçlı ihtiyarlara ve kendilerine biat etmeyenlere reva görülen muamele değişmiyor.
Kimileri kimliğini, kimileri insanlığını, kimileri de yıllarca yol bildiği değerlerini kaybetti bu ülkede.
Kimilerinin sağlığı elinden alındı ve son kez evlatlarına sarılamadan hayattan koparıldı.
Ülkenin hukuk güvenliği sarsıldı, adalet terazisi kırıldı.
Âlimlere, ilme ve ihtiyarlara duyulması gereken hürmetin yerini öfke ve merhametsizlik aldı.
Savaş meydanlarında bile yaşlılara dokunmayı yasaklayan bir dinin ve medeniyetin mirasçıları, bugün seksenlik ihtiyarların cezaevlerinde ölümle pençeleşmesine seyirci kalıyor.
Oysa Anadolu, yetmiş iki milleti bağrında taşıyan, farklı inanç ve kültürlerin asırlarca bir arada yaşadığı kadim bir coğrafyaydı.
Devirler değişti, zulme uğrayanların isimleri değişti; fakat acıların hikâyesi bir türlü değişmedi.
Cumhuriyet’in 103. yılında da gözyaşları hâlâ sıcak, yaralar açık, adalet arayışı yarım…
Ve bu acı hikâyenin son sayfalarından birine, Tekirdağ’ın hayırsever evladı Abdullah Tırpan’ın adı yazıldı.
Ömrünü hayra, hasenata ve iyiliğe adamış Tırpan, 26 Ekim’de hayata gözlerini yumdu.
Yaşlıydı, hastaydı; şeker ve tansiyonla mücadele ediyordu.
Evlatları aylarca feryat etti:
“Babamızı bırakın. Hiç değilse son günlerini evinde, ailesinin yanında geçirsin.”
Bir yanda evlatların feryadı, diğer yanda yükselen uyarılar…
Ama ne kararlar değişti ne de Abdullah Amca’nın acı kaderi.
Ölümünün ardından hastanedeki eşyaları arasında bulunan birkaç satırlık Risale-i Nur notu ise bir asırlık hapis, sürgün ve çile hikâyesinin unutulmuş sayfalarını yeniden araladı.
Bediüzzaman Said Nursî…
Van’daki Horhor Medresesi’nde talebeler yetiştirmiş, ömrünü iman ve Kur’an hizmetine adamıştı.
İnandığı değerlerden taviz vermediği, iktidara biat etmediği için sürgünlerle, zindanlarla ve mahkemelerle karşı karşıya kaldı.
Bediüzzaman o çileleri şöyle anlatıyordu:
“Çekmediğim cefa, görmediğim eza kalmadı.
Divan-ı harplerde bir cani gibi muamele gördüm, bir serseri gibi memleket memleket sürgüne yollandım. Memleket zindanlarında aylarca ihtilâttan men edildim.
Defalarca zehirlendim.
Türlü türlü hakaretlere maruz kaldım.”
Barla’dan Kastamonu’ya, Emirdağ’dan Afyon zindanlarına uzanan bu çileli ömrün üzerinden uzun yıllar geçti.
Ancak onun yaşadığı acılar, bugün başka âlimlerin ve ailelerinin hayatında yankılanıyor.
Alparslan Kuytul Hoca,önce Erzurum’a şimdi Bediüzzaman Said Nursî’nin izlerini taşıyan serhat şehri Van’a; eşi Semra Hanım ise önce peygamberler ve evliyalar diyarı Diyarbakır’a oradan Samsun’daki cezaevindi.
Evlatları Adana’da kaldı.
Boyun eğmedikleri için bu sürgünleri yaşıyorlardı.
Bu şehirlerin taşıdığı mana ayrı bir nokta, zalimlerin ve Saray’ın kulu köpeği yargıçların tercihi ise; bir diğer hesap.
