ÜŞÜYORUM BABA!
Mahinur İnci
Kapkaranlık bir gece “umut” olur musun?
Kapkaranlık bir deniz “yol” olur musun?
Ya sen soğuk esen rüzgar iter misin arkamızdan?
Küçük bir kulübede bekleyiş. Peki neyi? Zifiri karanlığı, vedayı, hüznü , geçmişi , geleceği. Terkediş;
Kırk yıllık bir hayatı, vatanı, toprağı, anayı, babayı, dostu, sevdayı. Ah vatanımın kıymetli toprağı, dar ettiler seni bize. Boğuldukça boğulduk, nefes alamadık havanı soluyunca. Zulüm koktun, zulüm kokladık, zulüm işittik. Zalim avuç oldu, biz o avuçta bir kuş. Sıktıkça sıktı, çırpındıkça çırpındık. Şimdi bitecek, az kaldı, yakındır dedikçe daha da sıktı. Allahım nefes alamadım, daraldım,boğuldum, çaresizim , çıkışım yok, ölüyorum.
Kurtulur muyuz zalimin elinden kuş misali?
Uçar mıyız?
Özgürlüğe …
Umuda…
Hayata…
Yürüdük… Balçıklı yollarda bata çıka yürüdük.
Islandık, dizlerimize kadar ıslandık.
Üşüdük, öyle ki dinlenmek için durunca daha çok üşüdük. Tekrar yürüdük.
Öyle karanlıktı ki ay ışığının aydınlatmasından ürktük, arkamıza baktık, yakalandığımızı sandık.
Korktuk, hem de çok korktuk. Bir bilinmezden kaçıp, başka bir bilinmeze gidiyorduk. Mecburduk, yaşamak için, nefes almak için, mecburduk.
Çocuklarıma baktım, o masum temiz yüzlerine . Gayretli yürüyüşlerine , hızlı hızlı nefes alıp verişlerine. Neye , nereye gittiklerini bilmeden yürüyorlardı. Yürüdükleri yol birlikte oturulan sofralara gidiyordu. Çalan kapıyı korkmadan açmaya çıkıyordu. Anne babanın elinden tutularak gidilen okula çıkıyordu. Çaresizce ateşler içinde yanarken, gidilemeyen doktora çıkıyordu.
Allahım bu nasıl bir gayretti? Nasıl bir özgürlük hasretiydi? Tanıyamıyordum Nazlı Nadiremi. Kırılgan Baharımı, küçük Feridunumu.
Yorgun ve bitkin halde terkedilmiş kulübeye vardık. Kimbilir kimlere ev sahipliği yapmış bu kulübe bir kaç saatliğine bizi misafir edecekti. İçeriye girdik. Etrafa bakındık; karşılıklı duran iki sedir, dağılmış boş su şişeleri, eski püskü bir kaç battaniye. Sağ yanımda “ Nur” um, can yoldaşım, karşımda gözümün nurları biricik yavrularım ve yanımıza aldığımız bir iki parça kıyafet.
Saatlerdir süren sessizliğimizi Feridun’un titrek sesi bozdu.
“Üşüyorum baba, çok üşüyorum.”
Sarıldım, sımsıkı sarıldım küçük bedenine. Parasızlıktan yenisini alamadığım eski botlarına uzandım. Sırılsıklam olmuştu. Önce botlarını çıkardım, sonra ıslak çoraplarını, minicik ayaklarını aldım avuçlarıma. Buz gibiydi. Ağladım, hıçkıra hıçkıra ağladım.Tek tek öptüm bezelye tanesi kadar minik parmaklarını “Helal etmiyorum “ dedim.
“Neyi baba?” Diye sordu.
“Senin hakkını yavrum” dedim. “Üşüyen minik ayaklarının hakkını.”
Uyuyakaldı kucağımda. Kızlarıma gitti gözlerim. Birbirlerine dayanmış uyuyorlardı.
“Nur’ um sen de dinlen” dedim “Kapa gözlerini ben uyandırırım seni.” Hüzünlüydü bakışları. İtiraz etmeden yumdu gözlerini.
Ay ışığının aydınlattığı duvardaki tekne resimlerine takıldı gözlerim. Deniz memleketinden olduğum için çok tekne görmüş fakat hiç kullanmamıştım. Elimde kalan paranın bir kısmına aldığım tekneyi kullanacaktım ilk kez.









