Elinde bir adresle çıkageldi, “hatun kalk gidiyoruz” dedi.“Dur! Biraz soluklan, bir çay iç” dedim.Hiç ses vermedi ama birazcıkta olsa rengini belli etti; heyecanlı, stresli ve de endişeliydi.
“Hadi toparlan gidelim, hatun” dedi.
Hiç ses etmeden toparlandım. “Nereye gideceğiz, niçin gideceğiz?” demedim.
Yüz hatları gerilmişti, gözleri dolu dolu olmuştu. Bir şeyler
olduğunda genelde giyinip kuşandığı bir ruh haliydi bu. Bir şeycikler
vardı ama ne olduğunu söylemiyordu.
Sessizce arabaya bindik ve yola koyulduk.
“Emir bey, nereye gidiyoruz?” dedim.
“Zahide Ana’ya” dedi.
“Kimmiş peki bu Zahide Ana, neden bu vakte kadar ismini hiç duymadım?” dedim.
Sesi çatallaşmış ve titrek titrek olmuştu, “bir arkadaşımın annesi” deyiverdi.
Anlamıştım vaziyeti..
Amacım eşimi konuşturmak, onu rahatlatmak ve derdine ortak olabilmekti.
Emir..?
Efendim, dedi.
“Neden silecekleri çalıştırdın?”
“Özür dilerim, farkında değilim” derken ağladığını fark ettim. Aracı
kenara çekti, ağladı, ağladı, ağladı. Onun ağlamasına ben de
dayanamadım, ağladım, ağladım.
Sonra ufaktan sarıldı bana.. “İyi ki varsın” dedi.
Gözlerini sildi, gözlerimi sildi ve şehrin dışına doğru ilerledik.
*
Sora sora Zahide Ana’nın adresini bulduk.
Zile bastık ancak ne bir gelen vardı ne de bir giden.
Çıkıp yan komşuya sorduk, evdeler dedi.
Tekrar bir ümitle geri döndük.
Yer yer zile bastık, yer yer de kapıya vurduk. İçeriden çocuk sesleri
geliyordu ama kapı bir türlü açılmıyordu. Yirmi dakikadan fazla
bekledik ve sonunda kapımız açıldı.
Kapıda Zahide Ana belirdi; ayakta zor duruyordu, düşmemek içinde
sıkıca bastonuna tutunuyordu. Yüzü kırış kırıştı, nurdan bir çehresi
vardı, dudağında ise zikirleri.. Yaşmağını öylesine bağlamıştı başına,
eteği ayaklarına kadar uzanıyordu. Gözlerinde yağmur yüklü bulutlar,
sırtında yılların vebali, bastonunda seksenlik bir ömrün iniltileri…
“Buyrun yavrum, kime bakmıştınız?” dedi.
Emir, Zahide Ana’nın ellerini aldı, öptü öptü.
“Geç mi kaldım, Zahide Ana.! Beni içeri almayacak mısın?” dedi.
Zahide Ana birden heyecanlanmıştı. Buyrun, buyrun yavrum ama kusuruma bakmayın ben sizi tanıyamadım.
Emir, biz “Tanrı misafiriyiz” Zahide Ana, dedi yavaşça..
*
“Ev içinde kusura bakmayın” dedi.
“Ne kusuru Zahide Anam..!”
“O nasıl söz öyle” dedik, yavaşça evin içine doğru ilerledik.
Evin durumunu görünce büyük bir sarsıntı yaşadık. Bu durumu nasıl anlatırım bilemiyorum.
Boyası, badanası, eşyaları, temizliği.. Evin hali içler acısıydı, desem…
Çocuklar mı?
Dört yaşında ikiz erkek çocuk ve iki yaşında bir kız çocuğu vardı. İkizler ayrı tatlı, minik kız ayrı tatlıydı.
İkizler bizi görünce anneannesine kaçıştı, minik kız ise dudaklarını
büküp ağlamaya başladı. Kucağıma aldım, bir sofanın kenarına oturduk.
Ağladı, ağladı, ağladı…
Altına baktım temizdi, eline bir şeyler vermek için geçtim.
Dolaplarda hiçbir şey yoktu, yerimde çakılı kalmıştım. “Evde hiçbir şey
yokmuş” dedim. Minik yavruya daha da bir sarıldım.
Eşimin sesine tekrar içeriye geçtim. Zahide Ana yavaş yavaş geldi,
karşımıza oturdu, yaşmağının kenarı ile ıslak ıslak olmuş asırlık
gözlerinin kenarını sildi. Hasretle baktı, özlemle içlendi..
Yüreğinde bir yanardağ lavla doluydu.
*
Eşim, “Zahide Ana, ben ben…” dedi. İsmail’in arkadaşıyım, diyecek
oldu diyemedi. Toparlamaya çalıştı ve “Zahide Ana biz Tanrı
misafiriyiz,” dedi.
“Yavrumm” dedi, başladı ağlamaya..!
Seni o mu gönderdi?
Evet, Zahide Ana..
Mehtap hanım nerde, dedik.
Bu sefer hıçkırıklara boğuldu. İkizler, Zahide Ana’nın dizlerine sarıldı.
Anneanne Anneanne diye onlarda ağlamaya başladı. Betül ise başını göğsüme dayamış, huzurun tadını çıkartıyordu.
Zahide Ana dertliydi, çocuklar kederli..
*
İsmail’im den sonra bir gün, Mehtap dizlerimin dibine çöktü;
“Anne, iki dünya bir araya gelse ben seni bırakmam biliyorsun değil mi?” dedi.
Biliyorum, kızım dedim.
“Annem müsaaden olursa ben İsmail’in ailesine gideceğim” dedi.
Başını kucağıma koydu, grastonluk gemileri yüzdürdü yüreğinde,
yutkundu. Acıları indirdi, ateşleri bindirdi, doluya koydu olmadı, boşa
koydu dolmadı. Sonra konuştukça konuştu ağladı, ağladı. Istıraptan bir
kor haline gelmişti tutunduğu hayat..
Annem, dedi;
“Annem, beni de tutuklarsalar çocuklar ortada kalır. Sen onlara bakamazsın, onları yediremezsin, içiremezsin, giydiremezsin.”
“Oyun isterler, oynayamazsın. Onlar sana çok yük olur annem” dedi.
Kızım, bunları bana niye anlatıyorsun ki, dedim.
“Annem, ah annem…” dedi.
İki gözüm iki çeşme ağladı. O gün benimle her an gidecekmiş gibi konuştu ama ancak bir ay sonra gidebildi.
Mehtap kızım çok içli ve hisliydi. Şimdi yersiz korkularını daha iyi anlıyorum.
*
Ağlaya ağlaya gitti.
Kayınvalidesi onu eve almamış.
“Nereden geldiysen oraya git, demiş. Teröristlerle işimiz olmaz” demiş.
Annecim, ne olur bir dinle demiş, ne olur bir kerecik dinle..
Çok şükür gidecek bir yerimiz, başımızı sokacak bir yuvamız var. Ama çocukların hatırı için bir dinleyin, demiş.
Ama nafile.. dinlememiş..dinlememişler.. yavrumda derdini anlatamamış.
Elinde valizler, yanında üç çocuk tekrar terminale gitmiş. Orada aç susuz beklemişler, sonra binip ağlaya ağlaya buraya geldi.









