Kahramanmaraş’ta bir ortaokulda yaşanan ve tüm Türkiye’yi sarsan saldırı, geride tarifsiz bir acı ve yarım kalan hayatlar bıraktı.
Bu acının en derin hissedildiği evlerden biri 11 yaşındaki Yusuf Tarık Gül’ün evi oldu. Gül ailesi, hem evladını kaybetti, hem de cenaze sürecinde ayrımcılığa uğradı.“Hâlâ şoktayım. Ne yerde, ne gökteyim” diyen anne Kezban Gül’ün bu sözleri yaşananların ağırlığını ve gerçekliğini kavramanın ne kadar zor olduğunu gözler önüne seriyor.
Yusuf Tarık, hayat dolu, çalışkan ve umutlu bir çocuktu. O gün aslında sınıfın arka sıralarında oturması gerekirken, matematikten 100 aldığı için öğretmeni Ayla Kara tarafından diğer başarılı dört öğrenciyle birlikte en ön sıraya alınmıştı.Ne acıdır ki bu başarı beş öğrenciyle birlikte Ayla öğretmenin kaderini değiştirdi.
Yusuf Tarık’ın annesi Kezban Gül, evladının okuldaki başarılarını, babasına duyduğu özlemi, son konuşmalarını, “Anne şehit olmak çok güzel değil mi” diye sorduğu soruları ve oğlunu morgda nasıl teşhis ettiğini TR724’e anlattı.
Kezban hanım gerçekten çok üzgünüm. Ne diyeceğimi, nasıl başlayacağımı bilemiyorum, biraz toparlanabildiniz mi?
Hâlâ şoktayım. Ne yerdeyim, ne gökteyim. Bazen şaka gibi geliyor. Uyanacakmışım gibi. Şu an kalabalığın içindeyiz. Sağolsunlar misafirler hiç eksik olmuyor. Rabbime inanıyoruz. İnancımızla ayaktayız. Başka türlü akla hayale gelemeyecek bir şey. Algılayamıyorum. Diğer evladımız için şükrediyoruz. 15 yaşında bir oğlumuz daha var.
Yusuf Tarık nasıl bir çocuktu?
İnanın hayat doluydu. Asla karıncayı bile incitmeyecek bir çocuktu. Çok enerjikti, çok neşeliydi. Yeri geldiğinde çok duygusaldı. Babası tutuklandığında zor bir süreç geçirdik. Okuma-yazmayı pandemi döneminde abisinin derslerini dinleyerek, alfabeden bakarak kendi kendine öğrendi. O dönemde daha okula gitmiyordu. O mektupları babasına öyle yazdı. Babası hapisteyken yıprandı biraz ama geleceği günü umutla bekliyordu. Dokuz aydır çok mutluydu.
Eşiniz ağustosta tahliye olmuş sanırım.
Evet 2 Ağustos 2025’te tahliye oldu. Yeniden bir araya geldik diye mutluyduk. Eşim tutukluyken biz üç kişi birbirimize yuva olmuştuk. Depremi yaşadık. Evimizde orta hasar oldu. 1,5 yıl eve hiç oturamadık. Depremden sonra eşimi de Antalya’ya nakil ettiler. Zaten 6 yıl annemlerde kaldık. Maddi manevi bize destek çıktılar. İmtihan içinde imtihan.
“İLKOKULDA ARKADAŞLARINA, BABAM ŞEHİR DIŞINDA ÇALIŞIYOR, DERDİ”
Yusuf Tarık okula devam ederken babası KHK’lı olduğu için herhangi bir ayrımcılık yaşadı mı? Bunu yaşayan başka çocuklar oldu.
İnanın öyle bir şeyle hiç karşılaşmadık. Ama zaten bu çocuklar bunu konuşamıyorlardı. Herkesin size yaklaşımı farklı oluyor biliyorsunuz. İlkokula giderken arkadaşlarına ‘Babam şehir dışında çalışıyor’ dermiş. Ben rehber öğretmenine bu durumu anlatmıştım. Ne kadar etkileneceğini bilmediğim için destek almamız gerekir mi diye konuşmuştum. Ama maşallah oğlum çok mutlu bir çocuktu. İlkokuldaki öğretmeni de çok şaşırmıştı. ‘Ben onun gözlerine baktığımda mutluluğunu anlıyorum. Gözleri gülüyor. Anne-babasıyla aynı evde olup da durumu çok kötü çocuklar var.’ demişti. Çocuklarım bu durumları çok konuşmamaya çalışıyorlardı ya da bize çok belli etmiyorlardı. Birimiz üzülecek gibi olsak, birbirimizi toparlıyorduk. Saklıyorduk bazı şeyleri.
Dersleri nasıldı? Öğretmenleri memnun muydu?
Çok iyiydi. Bursluluk sınavına girecekti. Ona hazırlanıyorduk zaten. Dün sınavı vardı (26 Nisan 2026). Matematikten de 100 almıştı. Ayla öğretmen 100 alanları en öne oturtmuş. Normalde arkada oturuyordu. 100 alan beş çocuk şehit oldu. Öğretmenle birlikte.
Aman Allahım…
Ayla öğretmen, sınavdan 97, 98 puan alanlara eğer ‘artı’ları çok ise beş puan daha vereceğini söylemiş. Derste parmak kaldıran, beğendiği öğrencilere artı veriyor. 10’dan fazla artısı olana da sınav puanın üzerine beş puan ekliyor. Yusuf Tarık, ‘Anne listede artı alacak benim yerim kalmamıştı ama artılara bile ihtiyacım kalmadı’ demişti.
“MANTI YAPARAK, TEMİZLİK MALZEMELERİ SATARAK EŞİME DESTEK OLDUM”
Siz de ihraç mısınız?
Ben Açıköğretim İşletme mezunuyum. Büyük oğlum doğmak üzereyken okulu bitirmiştim. Eşim o dönemde İstanbul’da çalışıyordu. Bir anda Şanlıurfa Viranşehir’e tayinimiz çıkınca çocuklarımı kimseye bırakamadım. Çalışacak ne zamanım, ne ortamım oldu. Kendimi çocuklarıma adamıştım. Süreç ilerleyince evde mantı yaparak, temizlik malzemeleri satarak karınca kararınca eşime destek oluyordum.
Bu işleri eşiniz tutuklandıktan sonra mı yaptınız?
Eşim ihraç olduktan sonra yapmaya başladım. Tutuklandıktan sonra da devam ettim. Keçe çanta da yapıp sattım. Eşime aldığı para dörtte biri kadar bile değildi. Elhamdülillah geçindik. Hep çocuklarımı nasıl mutlu ederim diye düşündüm. Kapıyı açtıklarında beni görsünler diye çalışamadım. Kendi yağımızla kavruluyorduk.
“EN BÜYÜK HAYALİM BABAMIN OKULUMU GÖRMESİ”
Eşiniz 1780 gün tutuklu kaldığınız dönem nasıldı, ne yaptınız?
O süreçte eşimin ailesi de benim ailem de bizi yalnız bırakmadı. Destek oldular. Ama hiçbir şey bir babanın yokluğunu doldurmuyor. Yetmiyor. Yetmedi. O hasretle büyüdü yavrum. Beni en çok üzen olaylardan biri, 1. sınıfta defterine yazdığı nottu. Türkçe öğretmeni ‘Bir gün olmasını istediğiniz bir hayaliniz var mı?’ diye sormuş. Yusuf Tarık, ‘Babamın okulunu görmesi’ diye yazmış. Çünkü babası okula başladığını göremedi. Bir gün bile okula gönderemedi. Hiçbir resmi bayramda yanında olamadı.
