ENES CANSEVER-HAFTANIN YORUMU
Cumhuriyetimiz 94. yılını idrak
ediyoruz. Anadolu halkının refah özlemi ise devam ediyor.
Bırakın temel insani hakları,
atmosfer oksijensiz adeta…
Acılar katmerleniyor, dramların
ardı arkası kesilmiyor.
Daha kaç dramı sizlerle paylaşacağımı bilemiyorum. Tek dileğim,
yaşanan acıların son bulması.
Eziyet, bazı yörelere zaman zaman uğrasa da lakin hiç terk
etmediği bir coğrafya var.
Ülkenin doğu ve güneydoğusu, on yıllarca hep inlemekle
geçirdi. İktidarlar geldi geçti, ama uygulamalar, malesef değişmedi.
Bilafasıla dayak,
sopa…
Asit kuyuları…
Beyaz Toroslar…
Acılar, acıları bulmuş.
Mezkûr acılar, kâh “Şeyh Sait ayaklanması” bahanesiyle yaşatılmış…
Kâh, “Dersim Ayaklanması” veya terör olmuş…
Aynı vatanda farklı kesimler arası, sürekli bir kin, nefret
ve öfke pompalanmış.
Tahrikler ve tehditler birbirini takip etmiş, buna bağlı
olarak, problemler sarmalı ve dramlar, adeta sıradağlar gibi yan yana dizilmiş.
O öyle olmuş, oldu ve olmaya devam ediyor…
Toplumun, siyasal gelecek adına duyguları param parça
edildi, kardeşlik söylemleri hep lafta kaldı.
Dağ ve bayırlarımıza barış hayal oldu. Köy ve şehirlerimize
huzur, ırak kaldı.
Devletin kaşları hep çatık, çehresi sert. Başkent’in
koridorları ise baskı ve zulüm platformlarına dönüştü.
Huzur ve barış hep temenni ve laf düzeyinde kaldı.
Gözyaşı ve acı Anadolu insanının, adeta kaderi haline
geldi.
Şehit cenazeleri ve taziye çadırları, bu memleketin alın
yazısı olmaya devam mı edecek?
Aslında bunca acılar bize ders olmalıydı…
Öyle ki, artık; ‘Perşembe’nin gelişi Çarşamba’dan belli’
atasözünün tecellisine dönüştü.
Peki, Cumhuriyet’i 94 yılda ne kadar demokratikleştirebildik?
İsterseniz 94 yılda kat ettiğimiz / edemediğimiz mesafeyi
somut olaylarla beraber adımlayalım, bazı soru işaretleri eşliğinde…
Her yıl 29 Ekim’de Cumhuriyet bayrağını övünçle sallarken,
demokrasiyi ve hukuk devletini ne kadar umursadık / umursuyoruz?
Demokrasi ve hukuk devletimiz, neden bir asırdır birinci sınıf
olmuyor?
Çarşamba’dan kalan hata ve yanlışları düzeltmezsek, Perşembe’nin
vahim tablosunu anlayıp, kavrayamayız.
Neden mi?
Çünkü: İskilipli Atıf Hoca’yı 1930’larda ‘Şapka
Devrimi’nden dolayı idam sehpasına gönderen cellat anlayışı tanımazsak,
Menderes’i vahşice ipe götürenlerin kim olduğunu çözemeyiz.
Çünkü; İstiklal Mahkemeleri’nin temelindeki iradeyi
irdelemezsek, bugün ülkemizdeki insanlık dışı işkenceleri, adam kaçırmaları,
faali meçhul cinayetlerinin üzerindeki sis perdesini aralayamayız.
Çünkü; Bediüzzaman Said Nursi’nin mezarının yerini saklayan
devletin sabıkalılarını ortaya çıkarmazsak, Ahmet Kaya’nın neden Fransa’da
toprağa verildiğini, 15 Temmuz Planlı darbeyle birlikte “Hainler mezarlığı”
fikrinin neye dayandığını asla anlayamayız.
Çünkü; Dersim’de 1937 ve 1938’de hortlayan o zihniyeti tanımazsak,
bugün Kürt veya Alevi düşmanlığı ve bu kinin, nereden kaynaklandığını veya
nereye dayandığını kavrayamayız.
Çünkü; Müslüman olmayan insanlarına, daha klasik deyişle,
‘gayrimüslimler’in mal ve mülklerine yapılan müsadereyi yapan acımasız, insafsız
ve ahlaksız yüzleri tanımazsak, Hizmet Hareketi mensuplarının mal, mülk, ev ve
işyerlerini gasp eden muktedirlerin, gerçek yüzlerini ve niyetlerini teşhis
edemeyiz.
Adına ister kıyım, ister Ermeni soykırımı, ister tehcir,
ister trajedi ne derseniz, Anadolu’da yaşanan bu acı olayların üzerindeki
perdeyi aralayıp, yapanları lanetle anmazsak, bugün Anadolu’nun fedakâr insanlarına,
Türküyle, Kürdüyle farklı kimlikten gelen insanlara, karşı takınılan kimlik kırımın
hangi duygulara yaslandığını anlayamayız.









