Shaber’e yurtdışından bir okuyucunun gönderidği ve Hizmet Hareketi mensuplarının yaşadığı ‘buruk bayramı’, gurbeti ve yapılan zulmü dile getiren okuycunun ismi mahfuz.
Herkesin bayramını bu vesile ile tekrar kutluyoruz.
İşte duygu dolu bir izlenim:
Uzaklara ağıt!
“Yurdun bu iftarından uzak kalmanın gamı,
Hadsiz yaşattı ruhuma bir gurbet akşamı.”
Nur içinde yat üstat Yahya Kemal. Ezansız semtlerde gezmek neymiş anlayanlar için bu satırlar çok daha önem kazanıyor…
Bir yıldır gurbetteyiz…
Öyle mevsimlik işçi gibi değil.
Ailecek, çoluk çocuk ve hiçbir şeysiz…
Yanımıza “üç şey” değil “hiç şey” alarak çıktık gurbete üstelik.
Bir gece vakti, karanlığın en yoğun anında, artık dayanılmaz olunca ıstıraplar, vaktiyle gitmemenin acısını yeterince sindirdiğimizi idrak ettik.
Son bir yılda çektiklerimiz bizden öncekilerin belki topuklarına kadar bile gelmez amma bizim gırtlağımıza bir yumruk gibi oturuyordu her akşam.
Yarın sıra kimde?
Bu soruyu bekleyen mazlumların ruh halini bilir misiniz?
Her akşam yatarken, sabah namazına kapı zili sesiyle sıçramaktan tedirgin.
Sahi sizin aileniz hiç her sabah tutuklanma korkusuyla uyudu mu kardeşim?
Öyle pijamayla filan olmuyor…
Fırsat vermeyebilirler diye, günlük kıyafetlerinizle uyuyorsunuz.
Artık, “biz bir suç işlemedik ki?” türünden düşünceleri sildik dimağlarımızdan.
Ne yani, tutuklananların, içeride aylardır türlü işkence çekenlerin, çile dolduranları, yaşlı teyzelerin, amcaların, annelerin, bebeklerin suçu mu vardı ki?
Zalime göre suçluyduk.
Büyük suçtu Musa’dan yana olmak.
Firavun gerekçe mi bulmuştu sanki!
Öldürün, demişti tüm yeni doğan çocukları.
Zindana atın tüm yetişkinleri.
Peki ya suçları?
Zalimden yana olmamak yeterince ağır bir suç değil mi zulmü alkışlayanların ülkesinde?
Kabul edelim artık, özellikle 15 Temmuz sonrasında her şeyi kendi hükümdarlığı için dizayn eden birinin açık hapishanesine döndü Türkiye.
Kimseye huzur yok, bundan sonra da kolay kolay olmayacak galiba.
Biz ise sürgünüz vatanımızdan…
Bize acı gelen topraklarımızdan bir eşkıya gibi kovulmak, hain muamelesi görmek bile değil.
En çok ağırımıza giden 50 yıllık komşularımızın bile zehirli bir efsunlama ile zalimin suyundan içmeleri.
Bu çok ağır inanın, çok çok ağır…
Ve galiba vatanımızı yaşanılmaz kılan da bu oldu.
Bir şekilde gitmek gerektiğini idrak ettik bu sayede.
24 saat bize hakaret eden, hain diyen, çocuklarımızı horlayan, evlerimizi taşlayan, iş vermeyen, ekmek parası kazanmamıza bile müsaade etmeyenlere de bir nebze katlanabilirdik.
Ama dost bildiklerimizin vefasızlığı ağır geldi arkadaş, yalan yok!
Toplayacak tasımız tarağımız bile kalmamıştı.
Bugün şükrediyoruz ama ağırımıza gitmişti, işimizden, evimizden olmak.
Çocuklarımız okula gidemez olmuştu.
Okullar kapatıldı, yurtlar kapatıldı. Kendi yurtlarına kendi referanslarıyla aldıkları için biat etmeyenlerin orada da yeri yoktu.
İş zaten yok…
Su bile yok demişlerdi ve yaptılar. Bir tek o sözlerinde dürüst davrandılar kabul etmek lazım.
Ellerinde olsa oksijenimizi bile keseceklerdi eminiz.
Nitekim her fırsatta nefretlerini kusuyorlardı üzerimize.
Allah’ım bu denli bitmeyen bir nefreti kazanmak için ne yapmıştık biz?
Tuhaflık şuradaydı; hırsızlığı onlar yapmıştı; talanı, ahlaksızlığı, üçkâğıtçılığı, teröristi desteklemeyi hep onlar yaptı. Ama terörist biz olmuştuk iyi mi?
Gitmekten başka çare kalmayınca sürgün oluyor insan.
Kimileri nazik, bu duruma “Cebrî Hicret” diyor.
Biz ise düpedüz sürgün diyoruz artık.
Gurbet, hasretle harmanlanınca çekilir olabiliyor belki ama dönmek istesen de dönemiyorsan sürgün oluyor artık adı.
Küçücük bir pazar poşetiyle çıktık yollara. Bin bir meşakkat ve yorgunlukla.
Yalanlarla kayıp ilanı verdikleri iptal ettirmeye çalıştıkları yeşil pasaportumuz vardı, belki vicdanlı bir Necaşi buluruz diye çıkmıştık ana yurdumuzdan.
Önce bir ülke, sonra başka bir ülke daha, sonra bir tane daha…
Kolay değildi çocuklarla böylesi bir yolculuk.









